Blanche Sweet, “Hollywood’da her gülümseme için bir gözyaşı vardır” şarkısını söylediğinde Hollywood’da Gösteri Kızı (1930), haksız değildi. Film insanları, Tinseltown’a umut ve hayallerle dolu geliyorsa, yıldızlı gözlü özentileri dikkatli davranmaları konusunda uzun süredir uyarıyorlar. İçinde Yıldızların Filmleri Hakkındaki Gerçekler (1924), senarist Frank Butler, “Dünyanın her köşesinden geliyorlar ve Yedi Deniz’i aşarak – genç iyimserliğin yorulmak bilmez kanatlarında taşınıyorlar. Acınası hacılar, nihai hayal kırıklığına uğramak için mücadele ederek bunları ziyaret ediyor.
Damien Chazelle’in büyük bir kısmı Babil (2022), Hollywood’un Altın Çağı’nın karanlık tarafını araştırıyor. Yirmiler Hollywood’da kükredi, ancak aynı zamanda karakterler için daha büyük bir tehlike söz konusuydu. Babil. Bir filmin önündeki her seyirci gibi onlar da perdedeki o büyünün peşindeydiler. Bir fikrin peşindeydiler. Gelecek vadeden yıldız Nellie LaRoy (Margot Robbie) ile tanıştıktan sonra Manny (Diego Calva), filmlere olan aşkını, beyaz perdede olup bitenlerin “gerçek olmaktan daha önemli” olduğu bir “kaçış” olarak açıklıyor. Benzer şekilde Jack Conrad (Brad Pitt), filmin selüloit üzerine çekilen ve “tarihe yazdırılan” bir sanat formunun keyfini çıkaran insanların “daha az yalnız hissetmelerine” yardımcı olma yeteneğine olan sevgisini ifade ediyor. Özellikle 1920’lerde ve 1930’larda Hollywood tarihinde olduğu kadar filmlerde de sonsuza kadar büyüleyici olan aşkın bir şey var.
Hollywood kralı Irving Thalberg (solda), ‘Babylon’da Irving Thalberg rolünde Max Minghella (sağda)
Filmler yerleşik bir eğlence biçimiydi, film yıldızı fikri sonsuza dek sağlamlaştı, para akıyordu ve işler iyiydi. Sam Wasson, ortak yazar Hollywood: Sözlü Tarihbana 1920’lerin Hollywood’unun “hesaplaşmadan önceki bir çöküş dönemi” olduğunu söyledi. Babil bol miktarda çöküş ve sefahat sunuyor, Hollywood okurlarının kesinlikle aşina olduğu bir şey.
Fatty Arbuckle davaları, William Desmond Taylor’ın öldürülmesi, Wallace Reid’in uyuşturucu bağımlılığı, Clara Bow’un “o” kız kişiliği ve John Gilbert’ın alkolizmi hakkında birçok efsane uyduruldu. Büyük ekrandaki hayattan daha büyük kişilerin çoğu zaman sıkıntılı kişisel hayatları vardı. Bu insanlar büyük yaşadılar, hızlı yaşadılar ve çoğu zaman trajik sonlarla karşılaştılar. 1920’ler hızlı bir on yıldı. Bazı eleştirmenler etiketledi Babil abartılı bir film olarak, ancak 1920’ler ve 1930’ların başları, Hollywood’da yorucu bir başarı, başarısızlık, değişim ve kargaşa dönemiydi. Yönetmen yardımcısının (PJ Byrne) ses senkronizasyonu konusunda aklını yitirdiği ve kameramanın “sıcak kutuda” bayıldığı sahne gibi hikayeler, sesli filmlerin ilk günlerinde orada olan birçok kişi tarafından benzer şekilde yeniden canlandırıldı.
1920’lerin Hollywood’u, tıpkı Chazelle’in filmi gibi, sürekli bir kutlama ve yas akışıydı. İçinde Babil New York prömiyerini görüyoruz Caz Şarkıcısı (1927), tasvir edildiği gibi büyük bir başarıydı. Gösterilmeyen şey, Warner kardeşlerin etkinliğe katılamamış olmalarıdır çünkü kardeşleri Sam, özellik ses senkronizasyonunu başarılı kılmak için ölesiye çalışmıştır. Sese geçiş, sektördeki herkes için nazik değildi.
1930’ların ‘Redemption’ filminin afişi
Pitt’in Jack Conrad’ına ilham kaynağı olan sessiz yıldız John Gilbert, erken konuşma filmi için sert eleştiriler gördü. Kefaret (1930). Çeşitlilik filmi “söz israfı” olarak alaya aldı ve “gerçek olan şeye daha büyük zarar verileceğinden” emindi. [the film’s] bir satış noktası, Gilbert’in yıldız derecelendirmesi. Kevin Brownlow’un yazdığı gibi Geçit Töreni GeçtiGilbert, konuşan resimlerde bir gelecek şansının kaderini öğrenmek için Avrupa’dan döndü ve “ölümcül bir cesaret aşısı gördü.”
Bu tür gerçek dünya sonuçları Billy Wilder’ınkini çağrıştırıyor. Sunset Bulvarı (1950), burada Norma Desmond (Gloria Swanson) sesle ilgili hayal kırıklığını ve bunun kariyerini nasıl etkilediğini anlatıyor. “Ben büyüğüm, küçülen resimlerdi” dedi, ön bürolar “idolleri alıp parçaladı.” Yazarlar, artık Fairbanks, Gilbert veya Valentino gibi yıldızların olmadığı yerlerde “kelimelerden bir ip yaptılar ve bu işi boğdular”. John Barrymore, Clara Bow, Mary Pickford ve Gloria Swanson’dan bahsetmiyorum bile. Çok Babil Norma Desmond gibi parlak günleri özlüyor. Valentino’nun oturma odasında dans ettiği günler. 1920’lerde Hollywood’un tüm Vahşi Batı doğasıyla birlikte özel bir şeyler oluyordu.
Chazelle’in filminin gösterişli doğası, Hollywood’un 1920’lerde bulduğu inanılmaz ve neredeyse inanılmaz boyu kucaklıyor. Hiçbir şey, kükreyen on yılda selüloit yıldızların ulaştığı şöhret düzeyiyle karşılaştırılamaz. Efsanevi köşe yazarı Louella Parsons, 1925’te, Douglas Fairbanks ve Mary Pickford gibi yıldızların yanında olmanın kraliyet ailesiyle dirsek dirseğe benzediğini yazdı. Pickfair olarak bilinen evlerine haftalık daveti, “Buckingham Sarayı’na haftalık bir teklifle karşılaştırılabilirdi.” Elinor Glyn, kısmi bir ilham kaynağı BabilElinor St. John (Jean Smart), “bir kaplan” idi. Parsons devam etti, “Ormanın kraliçesi resminin onun huzurunda aklınızdan çıkmasına asla izin vermedi.” Glyn, Parsons ve Hedda Hopper gibileri endüstri dedikodu otoyolunun zımba teli haline gelmeden önce yıldızlar yarattı, nüfuz kazandı ve saygı gördü.
Tüm ülkedeki en yüksek maaşlı insanlar Tinseltown’daydı. Para hızlı ve kolaydı, beraberinde gelen bela da öyle. Babil bize, ülke çapındaki ahlaki haçlıların alayını ödüllendiren rezilliğin yanı sıra şöhretin zirvesinden zevk alan bir zaman ve mekana dair sınır tanımayan bir bakış açısı sunuyor. Hollywood’u gerçek bir Babil olarak görmemizde belki de en büyük etken, asgari düzeyde güvenilir olan Kenneth Anger’dır. Hollywood Babil (1975), film tarihini en çok okunan skandal paçavralarından daha etkili bir şekilde lekelemek için bir şablon oluşturdu. Anger’ın kitabı Hollywood’a “günahın eşanlamlısı” olarak odaklanıyor. Öfke iffetli değildir; ancak, “skandalların saatli bombalar gibi patladığı” bir dönemin şehvetli doğasından keyif alıyor. 1920’ler, açılan devasa parti olarak “çılgın bir on yıl”dı. Babil dans, uyuşturucu, alkol, çıplaklık, seks ve ezen bir fil yoluyla öne çıkıyor.
Anger, Hollywood’un Altın Çağını, “zafere giden yolun bubi tuzaklarıyla çevrili olduğu” “sallantılı bir uçurumda gösterişli bir piknik” olarak tanımlar. Madalyonun diğer tarafında bir “rüya ülkesi”, “Göksel Bedenlerin evi, Büyüleyici Galaksi” olarak Hollywood var. Öfke, ihtişamın zirvesini ve hüzünlü Hollywood sonlarının siperlerini keşfetmek için tam sayfa fotoğraflar kullanır (aktris Thelma Todd’un arabasında ölü olduğu böyle bir fotoğraf). New York Times tarif Hollywood Babil “tek bir kurtarıcı değeri olmayan bir kitap” olarak. Los Angeles Times Anger’ın kitabının “aldatıcı bir şekilde müstehcen” olduğunu, ancak “topladığı ahlaki kalıntıya dair hiçbir ipucu vermediğini” yazdı. Yıldızlar hakkında bilmek isteyebileceğin kadarını hiçbir zaman anlatmıyorsa, seni kendin hakkında itiraf etmeye istekli olabileceğinden daha fazlasıyla yüzleşmeye zorluyor. Anger’ın kitabıyla ilgili bu tür incelemeler, Chazelle’in filmi hakkında eleştirmenlerin neden ikiye ayrıldığını açıklamaya yardımcı olabilir. Babil aynı içerik stiline sahiptir. İhtişam, sefahat, yozlaşma ve şöhret karışımı insanları zıt yönlere çevirebilir.
Ne Babil hem yer hem de fikir olarak Hollywood’a bir bakış açısı sunuyor. Warners’ın başarısının ardından Caz Şarkıcısı, diğer stüdyolara da aynı şeyi yapmaları ve 1920’leri çok çekici bir on yıl haline getiren endüstri iş modelini değiştirmeleri için baskı yapıldı. Nellie ve Jack’in solmakta olan yıldızı Manny’nin hülyalı iyimserliği ve 20’li yıllarda kadın yönetmenlerin o zamandan beri sevilmeyen bir şekilde kabul gördüğünü hatırlatıyor. Takdir edilmeyen Afro-Amerikan Caz müzisyeni Sidney Palmer (Jovan Adepo), Hollywood’un hala güneyli ırkçı izleyicilere hitap eden stüdyolar kadar istediği kadar ilerici olmadığının altını çiziyor. Palmer ayrıca filmdeki kameraların yanlış yöne çevrildiğini yerinde bir şekilde gözlemliyor ve aynı anda hem grubunu ekranda göstermeye olan ilgiyi kabul ediyor hem de kamerayı ekran dışı maskaralıklara çeviriyor ki bu bazıları için daha ilginç olabilir. filmler kendileri.
Hollywood’u bir fikir olarak anlamak, Babil Quentin Tarantino’nunkine benzer bir kafa boşluğunda çalışır Bir Zamanlar Hollywood’da (2019). Bu, tarihi kucaklarken aynı zamanda onu aşan gerçek bir yer ve zamanda keşfedilen bir fantezi. Sessiz filmler izlediğimizde ya da orada bulunanların hikayelerini okuduğumuz zaman, şimdi ve sonra aynı anda aynı anda oluyor. Geçmişle bugün arasındaki boşluk, orada olmanın nasıl bir şey olduğunu hayal etmeye çalışırken zihnimizde rüya gibi bir görüntü yaratır. Bu, 20’li ve 30’lu yıllarda geçen bir filmde bulunan bazı modern dokunuşları açıklıyor. Babylon, konum ve tarihin mükemmel kesişme noktasında ortaya çıkan bir fikir hakkında bir fantezidir. Elinor St. John’un filmde Jack Conrad’a söylediği gibi, “Akıllı kalan fikirdir.” Babil fikri yakalıyor ve bize Hollywood’un büyüleyici kültürünün temelinde, olabileceği, olabileceği veya olması gerektiği gibi fantastik bir tur sunuyor.
