Ay mağaraları bize Dünya ve Ay’ın ortak kökenleri hakkında ne anlatıyor?

NASA’nın bir uzay aracı olan radar kullanılarak, Ay Keşif Yörünge Aracı (LRO), varlığını doğruladı Ay yüzeyinin altındaki mağaralar. İşte bu tür jeolojik özelliklerin neden Ay’da bir üs kurmak için önemli olacağı ve Dünya ile Ay’ın ortak kozmolojik kökenleri hakkında bize neler söyleyebileceği.

Ay yörüngesindeki uydular, ilk olarak on yıllar önce ayın yüzeyindeki çukurları tespit etti. Bunların çoğunun volkanik süreçlerle oluşan önemli yeraltı tünellerine bağlanan açıklıklar olduğu düşünülüyordu, ancak bu ancak şimdi radar verilerinin analiziyle doğrulandı.

Ay’da var olduğu düşünülen tünellerden bazılarının lav tüpleriDünya’da da bulunur. Erimiş lav yerden aktığında, lav akıntısı sonunda soğur ve bir kabuğa dönüşür. İçerideki lav hala erimiştir ve akmaya devam eder. Lav aktıktan sonra, lav tüpü adı verilen boş bir tünel bırakır. Bu oluşum süreçlerinin Dünya ve Ay’da çok benzer olduğu düşünülmektedir.

Son çalışmada kullanılan veriler 2010 yılında LRO tarafından toplanmış ancak son zamanlarda en son sinyal işleme teknikleri kullanılarak analiz edilmiştir. Radar (12,6 cm dalga boyundaki elektromanyetik dalgalar) bu ay çukurlarına doğru dar açılarla ateşlenmiş, gölgeli yeraltı alanlarını kısmen aydınlatarak ölçülebilir radar yankı sinyalleri üretmiştir.

Yansıyan sinyallerin zamanlaması ve genliği, araştırmacıların simülasyonlarla karşılaştırma yapmasına ve yeraltı arazisinin bir resmini oluşturmasına olanak sağladı. Veriler, en büyük “Mare Tranquillitatis” çukuru 80 metre uzunluğunda ve 45 metre genişliğinde bir mağaraya çıkıyor: Yaklaşık yarım futbol sahası büyüklüğünde bir alan.

Ay yüzeyinin yüzlerce bu tür mağaraya ev sahipliği yapması muhtemeldir. Yaklaşık 4,5 milyar yıl önce genç bir Dünya’nın şiddetli bir şekilde çarpıştı Mars boyutlarında bir proto-gezegenle genç gezegenimizi bugünkü Dünya ve Ay sistemine bölüyoruz.

Bu yüksek enerjili çarpmadan sonra, ay erimiş olabilir. Bu nedenle, Dünya’daki volkanik mağaralarla çarpıcı benzerlikler taşıyan, görünüşte volkanik kökenli mağaraların ayda bulunması pek de şaşırtıcı değildir. Ancak, astronotların volkanik bir patlamanın tehlikeleriyle başa çıkmaları konusunda endişelenmemize gerek yok; aydaki volkanik aktivite yaklaşık 50 milyon yıl önce tamamen sona erdi.

Evden uzakta bir ev mi?

Dünya’da, bizi dış uzaydan gelen tehditlerden koruyan alışılmadık derecede elverişli bir ortamda yaşıyoruz. Örneğin, güneş sistemimizdeki en büyük gezegen olan Jüpiter, yerçekimsel olarak iyi bir konumdadır. asteroitleri sürükleyip götürmek Dünya’dan. Bu, gezegenimize çarpan kataklizmik asteroitlerin sıklığını en aza indirir – dinozorların sonunu getiren çarpışma gibi.

Dünya’daki yaşam için daha az belirgin bir tehdit ise iyonlaştırıcı radyasyondur. Tüm güneş sistemi, uzak süpernova patlamaları tarafından muazzam hızlara hızlandırılan ve Dünya ile çarpışma rotasına giren galaktik kozmik ışınlar adı verilen yüklü parçacıkların bir çorbasıyla sürekli olarak yıkanır.

Ayrıca, periyodik olaylar olarak adlandırılan koronal kütle atımları Güneşimizden çok daha fazla sayıda, ancak daha az sıklıkta, yüksek enerjili parçacıklar bize doğru fırlatılır.

Dünya’nın manyetik alanı yüklü parçacıkları kuzey ve güney kutuplarına doğru yönlendirerek bizi bu radyasyondan büyük ölçüde korur. Bu, aurora borealis ve australis yüksek enlemlerde gece gökyüzünü aydınlatan. Dünya’nın kalın atmosferi de bizi korur, ancak yine de biraz maruz kalırız: atmosferde daha yüksekte olduğumuz bir dönüş transatlantik uçuşu, yolcuya bir doz radyasyon beş röntgen taramasına eşdeğer.

Şimdi ne bir atmosfere ne de dikkate değer bir manyetik alana sahip olmayan Ay’ımıza bir bakalım. Ay yüzeyi, “sakinlik denizi” (1969’da Ay’a ilk insan inişinin yapıldığı yerin adı) olmaktan çok uzaktır ve sürekli olarak yüksek enerjili radyasyona maruz kalmaktadır.

Bu, bir ay üssünü insanlarla doldurmak için ciddi bir zorluk teşkil ediyor. Ay yüzeyinde zıplayan astronotlar, transatlantik bir uçuşta deneyimlediklerinden yaklaşık 10 kat daha fazla radyasyonu ve Dünya yüzeyinde deneyimlediklerimizin yaklaşık 200 katını emecekler.

Vücudumuz Dünya’da deneyimlediğimiz genellikle zararsız düşük seviyelerdeki arka plan radyasyonuyla başa çıkabilse de, yüksek düzeyde iyonlaştırıcı radyasyon ciddi sağlık sorunlarına yol açabilir. İyonlaştırıcı radyasyon vücutla etkileşime girdiğinde, hücrelerde bulunan atomları iyonlaştırabilir ve elektronlarını sıyırabilir. Bu hasar bazen DNA’nın düzgün bir şekilde çoğalmasını engelleyebilir ve aşırı durumlarda hücre ölümüne neden olabilir.

Bu sebeplerden dolayı, herhangi bir ay üssü sakinlerini korumak için yeterli radyasyon kalkanı sağlamalıdır. Ancak, radyasyon kalkanı en iyi şekilde Dünya’dan Ay’a taşınması pahalı olan yoğun malzemeyle sağlanır.

Bu nedenle, yakın zamanda keşfedilen mağaralar gibi doğal olarak korunaklı alanlar, mümkün olduğunca işaretleniyor. insan yerleşimine yönelik yerler Ay’da. Bu mağaralar, sakinlerine 130 ila 170 metrelik sağlam kaya kalkanı sağlayacaktı; bu, en yüksek enerjili radyasyonu bile durdurmaya yeterdi.

Bu makale şu kaynaktan yeniden yayınlanmıştır: Konuşma Creative Commons lisansı altında. Oku orijinal makale.