Avrupalı ​​​​şirket yapay yerçekimi ile bir uzay istasyonu tasarlıyor

Uluslararası Uzay İstasyonu (ISS) hizmetinin sonuna yaklaşıyor. NASA ve ortakları, onu 2030 yılına kadar faaliyette tutmayı taahhüt ederken, ISS’nin mirasını sürdürecek ardıl uzay istasyonları için planlar şimdiden yapılıyor.

Çin, Tiangong ile öncü bir rol üstlenmeyi planlarken, Hindistan Uzay Araştırma Örgütü (ISRO) on yılın ortasına kadar kendi uzay istasyonunu kurmayı planlıyor. NASA ayrıca, Blue Origin’s Orbital Reef, Axiom Uzay İstasyonu (AxS) ve Starlab dahil olmak üzere ticari uzay istasyonları tasarlamak için üç havacılık şirketi ile sözleşme yaptı.

Kemerini bağla. Avrupalı ​​çokuluslu havacılık devi Airbus, şapkasını yüzüğe fırlattı. Yakın zamanda yayınlanan bir videoda şirket, Airbus LOOP adı verilen Çok Amaçlı Yörünge Modülü (MPOP) teklifini ayrıntılı olarak açıkladı.

Bu modüler uzay bölümü, üç güverte, bir santrifüj ve dört kişilik bir mürettebat için yeterli hacim içerir, bu da onu gelecekteki uzay istasyonları ve uzun süreli Mars misyonları için uygun hale getirir. LOOP, şirketin ISS Columbus Modülü, Otomatik Transfer Aracı (ATV) ve Orion Avrupa Hizmet Modülü (ESM) gibi uzun insanlı uzay uçuşu programları geçmişine dayanmaktadır.

Aşağıdaki videodan görebileceğiniz gibi, iç tasarım üç seviyeden (veya güverteden) oluşmaktadır. Bunlar (yukarıdan aşağıya) bir yerleşim güvertesi, bir bilim güvertesi ve aynı anda iki mürettebat için yerçekimini simüle eden bir santrifüj içerir. Modülün çapı sekiz metre (yaklaşık 26 fit) ve kabaca aynı uzunluktadır ve 100 metreküp (~3500 ft3) civarında bir hacim sağlar.

Airbus’a göre, iç kısmı farklı güvertelere ayırmak bir “dahili güvenli liman konsepti” sağlıyor, bu da mürettebatın bir güneş patlaması veya diğer tehlikeler durumunda en fazla korumayı sağlayan güverteye geçebileceği anlamına geliyor.

Her güverteye, bitki deneylerini barındırabilen ve ek yeşiller, baklagiller ve diğer bitkiler (UUİ’deki seralara benzer) için sürekli bir tedarik sağlayabilen bir sera yapısıyla çevrili merkezi bir tünel aracılığıyla erişilebilir. Modül, dört kişilik bir ekip için tasarlandı, ancak bir seferde (geçici olarak) sekiz astronotu barındırabileceği bildiriliyor. Güverte seçimi, bireysel görev gereksinimlerine ve hedeflerine göre uyarlanabilir veya mekanik yapı tek başına kullanılabilir (“kuru modül”).

Bireysel güverteler, görev gereksinimlerine bağlı olarak göreve özel makine ve altyapı ile donatılabilir. Standart tasarımda, Yaşam Alanı Güvertesi, esasen büyük pencereler ve egzersiz ekipmanları (sabit bisikletler) içeren bir “ortak alan”dır.

Bilim Güvertesi, birden fazla bilgisayar terminali, mürettebatın araç dışı faaliyetler (EVA’lar) gerçekleştirmesine izin veren bir hava kilidi ve alan manzarası sağlamak için daha küçük lumbozlar ile donatılmıştır. Ancak LOOP’un belki de en ilginç unsuru, iki ağırlık ve iki mürettebat bölmesinden oluşan santrifüjdür.

Bu bölmeler egzersiz bisikletleri içerir ve tek bir mürettebat barındırabilir, bu da mürettebatın simüle edilmiş bir yerçekimi ortamında çalışmasına (her seferinde iki kişi) izin verir. Bu üç katlı tasarım, uzayda uzun süreli kalışların tüm temel ihtiyaçlarını karşılıyor ve (Airbus’a göre) LOOP’u şu anda hizmette olanlar ve geliştirilmekte olanlar da dahil olmak üzere tüm mürettebat ve kargo araçlarıyla uyumlu hale getiriyor. Bu, ek hacim ve hatta “yerçekimi tedavisi” sağlamak için LOOP’un entegre edileceği ISS’yi içerir.

Ayrıca Ay Geçidine entegre edilebilir veya önerilen Derin Uzay Taşımacılığının (DST) yerleşim modülü olarak işlev görebilir. Airbus ayrıca, her biri bir dizi operasyon ve deneyi barındırmak için çeşitli güvertelerle donatılmış, tam donanımlı bir uzay istasyonu oluşturmak için birden fazla LOOP modülünün birleştirilebileceğini vurguluyor. Bu bağlamda, LOOP, NASA’nın önerdiği Uzun Amerika Birleşik Devletleri Keşfi Amaçlı Atmosferik Olmayan Evrensel Taşımacılık (Nautilus-X) konseptiyle aklındakine benzer bir rol üstlenebilir.

Santrifüjün ne kadar yerçekimini simüle edebileceğine dair henüz bir gösterge yok, ancak SpinCalc ve SpaceCalc kullanılarak getirilen bazı hesaplamalar bazı tahminler sağladı. Her iki uygulamaya göre, Santrifüjün Mars yerçekimini simüle etmek için 3,86 m/s (12,66 ft/s) açısal hıza sahip olması ve dakikada 9,2 dönüşe ulaşması gerekir – 3,72 m/s2 veya Dünya’nın yaklaşık %38’i. Ay yerçekimini de (yaklaşık %16,5) simüle etmek için dakikada altı dönüş yaparak 2,55 m/sn’ye (8,35 ft/sn) düşürülmesi mümkündür.

Bu, mürettebatı yüzeyde yaşayacaklarına alıştırırken mikro yerçekiminin fizyolojik etkilerini hafifletmeye yardımcı olacağından, özellikle Mars görevleri sırasında yararlı olacaktır. Umarız, radyasyon kalkanı, malzemeler ve ağırlık tahminleri dahil olmak üzere yakında daha fazla bilgi elde edilebilir. Söylemeye gerek yok, NASA ve diğer uzay ajansları, konu uzayda gelecekteki görevler ve operasyonlar olduğunda bazı önemli zorluklarla karşı karşıya. Bunlar arasında yenilenen Ay keşif ve geliştirme, Mars’a ilk mürettebatlı görevler ve ISS hizmet dışı bırakıldığında ne yapılması gerektiği yer alıyor.

Her zaman olduğu gibi NASA, ticari uzay sektörünü bu zorluklara yenilikçi çözümler sunmaya çağırdı ve onlar da yanıt veriyor.