İster iklim aktivistlerinin hangi sanat eserlerinin üzerlerine çorba atılmayı hak ettiğine dair kararları, ister Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı’na katılım (ve kayda değer yokluklar) yoluyla çevresel kaygılar, kolektif bilince giderek daha fazla yerleşmiş durumda. Bu arada, ve fark edildiği gibi Kayıt (yeni sekmede açılır), Avrupa Komisyonu (AK), veri merkezlerinin ve diğer HPC (Yüksek Performanslı Bilgi İşlem) dağıtımlarının iklim üzerindeki etkisini azaltmak için radikal fikirler araştırıyor. Kavramlar, onları tamamen Dünya atmosferinin dışına, uzayın derin siyahına yerleştirmeyi içerir.
EC liderliğindeki fizibilite çalışması ASCEND (Avrupa Net sıfır emisyonu ve Veri egemenliği için Gelişmiş Uzay Bulutu’nun kısaltması), AB’nin “Ufuk Avrupa” girişimi (yeni sekmede açılır) ve 2 milyon Euro’luk bir bütçeyle destekleniyor. Ayrıca, öncülüğünü yaptığı çevre, bulut bilgi işlem ve uzay teknolojisi alanlarından birkaç ortağa güveniyor. Thales Alenia Uzay (yeni sekmede açılır), Avrupalı havacılık ve savunma şirketleri Thales ve Leonardo arasındaki bir ortak girişim. Thales Alenia Space’e göre, fizibilite çalışması için birincil motivasyon kaynağı performans, uzun ömür veya enerji verimliliği ile ilgili değildir. Bunun yerine, bu unsurlar, operasyonel veri merkezlerinden yayılan emisyonlarla uğraşmanın daha büyük çevresel resmine dahil edildi.
Uzay kaynaklı veri merkezlerinin çevre için nasıl bir nimet olabileceğini görmek kolaydır. Dünya atmosferinin dışında olmaları nedeniyle, faaliyetleriyle ilgili emisyonların artık gezegenimiz üzerinde bir etkisi olmayacaktır. Bu değeri sıfıra indirmek imkansız olurdu (yeni veri merkezlerine bağlı karbon dengeleme programları dışında), çünkü çoğu bileşenin yine de bir gezegenin “soluk mavi noktamız” içinde üretilmesi gerekecekti. Ancak şirketler, donanım ürünlerinin güç verimliliğini nesilden nesile artırsa da, önde gelen donanım satıcılarının herhangi birinin en son HPC donanımı için artan performans gereksinimleri, enerjik (ve çevresel) sürekli büyüyen bir ayak izine yol açmıştır. ASCEND’in ele almayı amaçladığı şey de tam olarak budur.
O halde fikir, güneş panellerinin tamamen güç sağlayabileceği veri merkezleri inşa etmek olacaktır: zaten atmosferimizin dışında daha yüksek verimlilik elde ediyorlar. “Yüzlerce megavat” aralığında güç sağlayabilirler. Bu yörüngedeki veri merkezleri, yörüngeden bilgi iletmede ağır yükü kaldıracak olan optik bağlantıları kullanarak Dünya’ya bağlanacaktı. Thales Alenia Space’e göre Avrupa, bunun gibi uygulanabilir bir dağıtım senaryosu oluşturabilecek temel teknolojilerde zaten ustalaşmış durumda.
Elbette, uzaya veri merkezleri yerleştirmeye başladığımızda atmosferik emisyonlarla ilgili endişeler tamamen ortadan kalkmıyor. Veri merkezi yükünü taşıyabilecek uzay gemilerinin inşa edilmesinden ve konuşlandırılmasından kaynaklanan CO2 emisyonları, veri merkezlerinin genel karbon ayak izine katkıda bulunacak ve muhtemelen uzayda işletilmesinden kaynaklanan çevresel avantajları ortadan kaldıracaktır. Ve elbette, bu aynı zamanda en yeni (ve gelecekteki) roket teknolojisinin yük kapasitesindeki iyileştirmelerle de oynanır: Bir SpaceX Falcon Heavy, tek seferde birden fazla Falcon fırlatmasının arzu edebileceğinden çok daha önemli bir yük taşıyabilir.
O halde ASCEND’in ilk işi, Dünya yüzeyinde (hatta Microsoft’un başarılı bir şekilde keşfettiği gibi, belki de derin denizlerde) daha fazla veri merkezi inşa etmek yerine, veri merkezlerini uzaya “yeetlemenin” daha mantıklı olup olmayacağını hesaplamaktır. Natick projesi aracılığıyla (yeni sekmede açılır)).
Ancak ASCEND, roket fırlatmalarının çevresel kaygıları tersine çevireceğini öğrense bile, her zaman bir seçenek vardır… onları sapanla mı? En azından, bu fikir NASA tarafından fırlatma sisteminin denemeleri için dinlenen özel bir şirket olan SlingShot (yeni sekmede açılır). SlingShot, fosil yakıtlı roketleri ortadan kaldırıyor ve elektrik motorlarıyla çalışan dev bir dönen kolun bir ucuna bir yük takarak kargoyu uzaya fırlatıyor. Dönen kolu dakikada yaklaşık 450 devirle döndürerek, veri merkezi kaynaklı yükler 8.000 Km/s’ye ulaşan hızlarda uzaya fırlatılabilir. Bu kesinlikle karbon emisyonlarını kontrol etmenin bir yolu.
ASCEND’in ikinci işi, roketle veya başka egzotik itme araçlarıyla olsun, veri merkezi yüklerinin roketle taşınıp uzaya konuşlandırıldıktan sonra işe koyulup koyulamayacağını anlamaktır. en dirençli donanım kurulumları dışında her şeyi mahvedebilir. Ve çalıştırılabilseler bile, bakım, bakım, veri merkezlerinin hızlı eskime hızı ve bu uzay yolculuğu kurulumlarını devre dışı bırakma yeteneği gibi başka birçok endişe var. Dünya’nın yörüngesinde, hizmet dışı bırakılan birkaç veri merkezi bu çetele eklenmeden, yeterince “uzay çöplüğümüz” var.
Sonuç olarak, bu hala keşif amaçlı bir çalışma ve teknoloji ilerledikçe muhtemelen yeniden gözden geçirilecek. “Ad Astra”ya ilk geçişimizden bu yana fırlatma kapasitesi, maliyet ve verimlilik büyük ölçüde arttı. Aynısı genel olarak bilgi işlem için de geçerlidir. Dolayısıyla, ASCEND’in çözümünün (veya başka bir tarafın çözümünün) çözmeye çalıştığı soruna uymasının an meselesi olduğunu söyleyebiliriz – bugün değilse de yarınlarımızdan birinde.
