Yörünge operasyonları şirketi Astro ölçekli Uzay Kuvvetleri ile konsepti araştıran 25,5 milyon dolarlık bir projenin parçası olarak, uzayda uydulara yakıt ikmali yapma yaklaşımı hakkında yeni ayrıntılar ortaya çıkardı. Çözümleri, saatte 25.000 MPH hızla giden bir AAA kamyonuna benziyor.
Yörüngede servis ve onarım kavramı, 100 milyon dolarlık bir yatırımın kelimenin tam anlamıyla yandığını görmek istemeyen herkes için caziptir. Pek çok uydu, uzayda yıllarca kaldıktan sonra mükemmel bir şekilde işlevsel hale gelir, ancak kendilerine atanan irtifa ve yörüngede güvenli bir şekilde kalmalarını sağlayacak yakıttan yoksundurlar ve bunun yerine yörüngeden çıkmalarına izin verilmesi gerekir.
Sen abilir 100 milyon dolarlık bir uydu daha koyun – ya da Astroscale ve OrbitFab gibi şirketlerin önerdiği gibi, bunun onda birini yüzeyden eş zamanlı yörüngeye gaz akışı yapmak için harcayabilirsiniz.
Elbette çoğu uydu yakıt ikmali yapmak üzere tasarlanmamıştır, ancak bunun nasıl yapılacağı açık bir soru olsa bile bu durum kolayca değişebilir. Astroscale, geçen yaz yörüngedeki olasılığı araştırmak için Uzay Kuvvetleri ile bir sözleşme kazandı ve şirket bunu nasıl yapmayı planladığını az önce yayınladı.
Yakıt İkmali için Astroscale Prototip Hizmet Sağlayıcısı veya APS-R, yaklaşık 300 kilometre yukarıya doğru GEO’ya yükselecek ve ardından doğru yakıt ikmali portuna sahip “hazırlanmış bir müşteriye” inecek ufacık (yeterince komik bir şekilde “benzin pompası boyutunda”) bir uydudur. (Bu müşteri diyagramda hâlâ bir “örnek” olarak yer alıyor, dolayısıyla henüz resmi bir plan yok.)
Yakıt ikmali yaptıktan sonra APS-R geri çekilecek ve müşteri uydusunu inceleyerek herhangi bir yakıt sızıntısı veya operatörlerin kontrol etmek isteyebileceği diğer sorunları arayacak. Daha sonra tekrar GEO+’a yükseliyor ve Savunma Yenilik Birimi RAPIDS yakıt deposuyla buluşuyor ki bu da kulağa tam olarak benziyor: yörüngesel bir benzin istasyonu.
Resim Kredisi: Astro ölçekli
Uzay tabanlı yakıt ikmalinin diğer bazı konseptleri, istasyon ile müşteri arasında bir acil durum mekiği görevi görmek yerine, tüm yakıtı aracın kendisinde tutmanın göreceli basitliğini tercih ediyor (dolayısıyla AAA karşılaştırması). Ancak ordu, hidrazinle dolu devasa, sabit bir basınçlı kabın daha güvenli bir seçenek olduğunu düşündüğü için Astroscale de aynı fikirde. Bildiğimiz kadarıyla, ileride askeri olmayan kullanıma yönelik müstakil bir versiyon da olabilir.
Temelde maliyet açısından ortadan ikiye bölünmüş olan bu ortak proje hâlâ yalnızca “operasyon konsepti” aşamasındadır ancak Astroscale bunu 2026 yılına kadar teslim etmeyi beklemektedir. Şüphesiz bu ve diğer uzay sürdürülebilirliği projeleri hakkında daha önce çok daha fazla şey duyacağız. Daha sonra.
