Astronotlar radyasyon hastalığını tedavi etmek için kendi mitokondrilerin yerini alabilir

Şüpheciler, uzun vadeli insan uzay araştırmaları-radyasyon ile ilgili belirli bir konuyu gündeme getirmeyi severler. Şimdiye kadar, üzerinde tamamlanan tüm araştırmalar nispeten sınırlı olmuştur ve zararlı etkilerden başka bir şey göstermemiştir. Uzun süreli maruziyet, kanser, katarakt ve hatta bazı aşırı durumlarda, akut radyasyon zehirlenmesi, anında yaşamı tehdit eden bir durumla ilişkilendirilmiştir.

NASA sorunun farkındadır ve son zamanlarda MIT’den Robert Hinshaw adlı yeni bir doktora sonrası DOC’yi destekledi. Hinshaw’ın gelecek yıl boyuncaki işi, uzayda radyasyona maruz kalmanın uzun ve kısa vadeli risklerini tedavi etmek için aşırı bir mitokondri replasman tedavisinin etkinliğini incelemek olacaktır.

Proje, olarak bilinen Mitomarlaraçıklaması nispeten kolay olan radikal bir fikre dayanır. İnternette sadece “hücrenin güç merkezi” olarak bilinen mitokondriye odaklanır.

Bu küçük organeller hücreye enerji sağlarken, kalsiyum sinyali ve en önemlisi apoptoz gibi diğer hücresel fonksiyonlarda, bir hücre kanserli olduğunda başarısız olan planlanan hücresel ölüm mekanizması gibi bazı kritik roller oynarlar.

Mitokondri de radyasyondan büyük ölçüde etkilenir – ayrıca hücrenin geri kalanında kullanılan DNA’dan ayrı olan DNA’ya da sahiptir. Bununla birlikte, radyasyondan bu DNA ipliklerine verilen hasardan kurtulmak için onarım mekanizmalarından yoksundurlar, bu da işlevsel olmamalarını ve sonunda hücreyi öldürmelerini daha olası hale getirir.

Radyasyon ayrıca mitokondriyi etkilemenin başka sinsi yollarına sahiptir, bu değerli hücresel üyeyi bir insanın en duyarlı kısımlarından biri haline getirir ve parasal boşlukta veya manyeto veya atmosfer olmadan diğer gezegenlerin yüzeyine akan radyasyonun etkileri.

Mitomars bu sorunları çözmeye çalışıyor. Ancak onları vücut içinde onarmak yerine, plan, radyasyon ortamına konmadan önce astronotun mitokondrisinin bir örneğini almak, bu mitokondrileri korunan bir gemide onlarla birlikte göndermek ve daha sonra bu mitokondrileri radyasyon tarafından hasar görürse / değiştirirse kullanırlar.

Büyük bir operasyondan önce litre kan kurtarmak olarak düşünün. Operasyon gerçekleştiğinde, cerrahlar ameliyat sırasında kaybedilen kanları kendi kanınızla değiştirmek için kurtardığınız kanı kullanabilir ve ret veya diğer komplikasyon risklerini sınırlar. Bu durumda, yedek vücut sıvısı uzayda, korunan bir kapta sizinle birlikte olacaktır, bu nedenle geri kalanınızla aynı risklere maruz kalmaz.

Mitomarların oldukça iddialı bir hedefi var. Ancak, faz I her zaman bebek adımlarıdır ve burada da durum böyle. Faz I’de Dr. Hinshaw, muhtemelen lisansüstü öğrenci olarak veri topladığı NASA Uzay Radyasyon Laboratuvarı’nda bazı vitro insan hücrelerine radyasyon ile kasten zarar vermeyi planlıyor. Hücreler yeterince hasar gördükten sonra, hücrenin mitokondrisini replasman tedavisi yoluyla değiştirerek hücresel fonksiyonu geri yüklemeye çalışacaktır.

Hücrelerin tedaviye nasıl tepki verdiği hakkında veri topladıktan sonra Dr. Hinshaw, uçuşta kullanım için bir terapi rejimi geliştirmeyi planlıyor ve potansiyel olarak astronotların kendilerini ay ve Mars’a uzun süreli görevlerde tedavi etmesine izin veriyor.

Bu proje özellikle NASA için çekici olabilir, çünkü burada Dünya’daki daha yakın dönem teknoloji uygulamaları için de belirgin etkileri vardır. Radyasyon, X-ışınlarından kanser tedavisine kadar günlük yaşamlarımızın bir parçası haline geldi ve mitokondriyal hasar bununla birlikte arttı.

Mitomarlar, uzayda astronotlara yardımcı olabilecek mitokondriyal bir replasman rejimi başarılı bir şekilde geliştirirse, radyasyonun dünya üzerindeki kötü etkilerinden muzdarip insanlara da uygulanabilir.

Replasman tedavisinin aslında hücre onarımını iyileştirip iyileştirmeyeceği görülüyor.