Gökbilimciler, 20 milyon yıllık yıldız Beta Pictoris’i çevreleyen büyük, kenardan, gaz ve toz diskinin bugüne kadarki en ayrıntılı resmini çekmek için NASA/ESA Hubble Uzay Teleskobu’nu kullandılar. Beta Pictoris, dev bir gezegene sahip (2009’da keşfedilen) tek doğrudan görüntülenen enkaz diski olmaya devam ediyor. Yörünge periyodu nispeten kısa olduğu için (18 ila 22 yıl arasında olduğu tahmin edilmektedir), gökbilimciler sadece birkaç yıl içinde büyük hareket görebilirler. Bu, bilim adamlarının Beta Pictoris diskinin, diskin içine gömülü büyük bir gezegenin varlığıyla nasıl bozulduğunu incelemelerine olanak tanır. Bu 2012 görünür ışık Hubble görüntüsü, diski yıldızın yaklaşık 1050 milyon kilometre yakınına kadar izler (Satürn’ün Güneş etrafındaki yörüngesinin yarıçapı içindedir). Kredi: NASA, ESA ve D. Apai ve G. Schneider (Arizona Üniversitesi)
Circumstellar diskler, bir yıldızın etrafında dönen toz, gaz, asteroitler ve diğer nesnelerden oluşan disklerdir. Yeni oluşan yıldızların etrafındaki yıldız çemberi diskleri, gezegen öncesi diskler olarak bilinir.
Yıldızlar toz ve gazdan oluşur. Bir yıldız oluştuktan sonra, kalan toz ve gaz yörüngede tutulur ve genç yıldızın etrafında dönen bir disk veya simit oluşturur, bu da bir çevresel disk olarak bilinir. Genç yıldızların etrafındaki dairesel diskler, yeni yıldızların oluşturulduğu malzemelerin rezervuarını sağladıkları için ilk-gezegen diskleri olarak bilinirler. gezegenler oluşabilir. Protoplanetary disklerin %99 gaz ve %1 tozdan oluştuğu düşünülmektedir. Gezegenler oluştukça ve yıldız sistemleri geliştikçe, onların çevresel diskleri de gelişir. Daha yaşlı yıldızların etrafındaki dairesel yıldız diskleri, toz, gaz, asteroitler, kuyruklu yıldızlar, gezegenler ve diğer kalıntıları içerebilir. Güneşimizin birkaç çevresel diski vardır: asteroit kuşağı, Kuiper kuşağı ve Oort bulutu.
Circumstellar diskler, bir yıldızın etrafında dönen toz, gaz, asteroitler ve diğer nesnelerden oluşan disklerdir. Yeni oluşan yıldızların etrafındaki yıldız çemberi diskleri, gezegen öncesi diskler olarak bilinir. Kredi: ESA/Hubble, NASAESA ve D. Apai ve G. Schneider (Arizona Üniversitesi)
Hubble’ın araçları, gökbilimcilerin bu bölgeleri ve gezegen oluşum sürecini incelemesine izin vererek, durumsal disklerin ayrıntılı görünümlerini sağladı. Örneğin, Hubble’ın yıldız gözlemleri HD 141569A gökbilimcilere, 320 ışıkyılı uzaklıkta yer alan 5 milyon yıllık yıldızın etrafındaki toz diskinin şimdiye kadarki en net görüntüsünü verdi. TW Hydrae’nin diskini incelerken diskte gözle görülür bir boşluk vardı. Bu, en iyi şekilde, kütleçekimsel olarak malzemeyi süpüren ve bir kar küreme aracı gibi diskte bir şerit oluşturan, büyüyen, görünmeyen bir gezegenin etkileri nedeniyle açıklanabilir. Birçok durumsal diskin incelenmesi için yapıldığı gibi, Hubble, diskin yapısının görülebilmesi için TW Hydrae’nin parlak ışığını engellemek için Hubble’ın NICMOS cihazını kullandı. Teleskop ayrıca, Hubble arşiv görüntülerinde ortaya çıkarılan HD 141943 ve HD 191089 disklerini de gözlemledi.
Kredi: ESA/Hubble, NASA, ESA ve D. Apai ve G. Schneider (Arizona Üniversitesi)
