Astrofizikçiler matematiksel kozmoloji tarihini anlatıyor

RUDN Üniversitesi astrofizikçileri, 1917’den günümüze modern kozmolojinin en önemli keşiflerini bir araya getirdi. Toplanan veriler bir giriş haline geldi Royal Society A’nın Felsefi İşlemleri iki kısımda: 1917’den 1980’e ve 1980’den günümüze.

Evrenin özelliklerinin ve evriminin bilimi olan kozmoloji, antik çağlarda dünyanın yaratılışıyla ilgili dini mitler olarak ortaya çıkmıştır. Son yüz yılda kozmoloji, en karmaşık olmasına rağmen bilimin en dinamik gelişen alanlarından biri haline geldi. Derginin son sayılarından biri Royal Society A’nın Felsefi İşlemleri matematiksel kozmolojinin bugününe ve geleceğine adanmıştır.

RUDN profesörleri Spiros Cotsakis ve Alexander Yefremov bu sayının editörleridir. Giriş bölümünde, astrofizikçiler modern teorik kozmolojinin gelişiminin tüm tarihini analiz ettiler. dergi Felsefi İşlemler dünyanın en eski dergilerinden biridir ve Newton, Leibniz, Huygens ve Boyle’un makalelerini içeren 1665’ten beri aralıksız olarak yayınlanmaktadır.

“Modern matematiksel kozmolojinin fikirlerinin güzelliği ve büyük çeşitliliği, bu kozmolojik fikirlerle paralel ve birlikte geliştirilmesi ve çalışılması gereken çeşitli geometri türlerinde kök salmıştır. Bu, bu kozmolojik fikirlerin çeşitli yönlerini daha iyi anlamak için gereklidir. RUDN Üniversitesi Yerçekimi ve Kozmoloji Eğitim ve Bilim Enstitüsü’nde Profesör olan Fizik ve Matematik Bilim Doktoru Alexander Yefremov, “teorik fizik alanlarının en görkemlisi” dedi.

Yazarlar, kozmolojinin gelişim tarihini dört aşamaya ayırdılar. İlki ve en uzunu 1917’den 1960’a kadar olan dönemi kapsar. Sonraki üç dönem 20 yıl sürer. 1917 yılı, özellikle 8 Şubat 1917 tarihi, Einstein’ın genel görelilik teorisinin evrene ilk uygulamasını gösterdiği RUDN astrofiziğinde modern kozmolojinin doğuşu ile bilinir. Maddenin hareketsiz ve sınırlı bir hacme sahip olduğu ancak sınırlarının olmadığı ilk modern kozmolojik modeli yarattı. Einstein’a göre evrenin statik doğası, kozmolojik sabit sayesinde elde edilir. Diğer kozmolojik modeller çok geçmeden ortaya çıktı.

Modern kozmolojide gerçek bir atılım, Rus matematikçi Alexander Fridman tarafından yapıldı. 1922’de Einstein’ın dinamik olarak genişleyen bir evreni tanımlayan denklemlerine bir çözüm buldu; Bu teori, 1929’da galaksilerin sözde kırmızıya kaymasını keşfeden İngiliz astronom Edwin Hubble tarafından deneysel (ve sansasyonel) olarak doğrulandı, bu da galaksilerin birbirlerinden kaçtıkları anlamına geliyor.

Daha sonra, bu bilgilere dayanarak, Georgy Gamov (ABD) sıcak evren teorisini (varlığının erken bir aşamasında) ve biraz sonra (1949) böyle bir evren modelinin doğum sürecini formüle etti. Büyük Patlama olarak bilinmeye başlandı. Terimin İngiliz astronom Fred Hoyle tarafından icat edildiğine inanılıyor.

1970’lerin sonlarında, parçacık fiziğindeki keşifler, kozmoloji üzerinde ani bir etkiye sahip olan büyük birleştirme modellerine yol açtı. Daha sonra evrenin şişme modeli, çoklu evren teorisi ve diğer önemli teorik keşifler ortaya çıktı. 1998’den beri kozmologların ana odak noktası, evrenin ana bileşeni olan karanlık enerji olmuştur.

“Teorik matematiksel kozmoloji kolayca anlaşılabilecek bir konu değildir. Gerekli bilgiyi edinmenin zorluğunun üstesinden gelmek için, hangi araştırma problemlerinin ve yönlerin mevcut, önemli veya uygulanabilir olduğunu gösteren net bir pusulaya ihtiyacınız var. Bazı önemli anahtarları açıkladık. Eğitim ve Bilim Enstitüsü profesörü Spiros Cotsakis, “Kuramsal fizik çerçevesinde bu alanın doğasını karakterize eden bazı önemli fikirleri belirledik ve tartıştık” dedi. RUDN Üniversitesi Yerçekimi ve Kozmoloji Bölümü