Araştırmacılar, Mars’taki koruma çabalarını dikkate almamız gerektiğini söylüyor

Astrobiyoloji, evrendeki yaşamın kökenini, evrimini, dağılımını ve geleceğini inceleyen bilim alanıdır. Uygulamada bu, dünya dışı dünyaların atmosferlerini, yüzeylerini ve kimyasını analiz etmek için Dünya’nın ötesine robotik görevler göndermek anlamına geliyor.

Şu anda tüm astrobiyoloji görevlerimiz, gezegenimizin ötesinde Dünya’ya en çok benzeyen ortam olarak kabul edilen Mars’a odaklanmıştır. Yaşam kanıtı bulmak için “Okyanus Dünyaları”nı (Europa, Ganymede, Titan ve Enceladus) araştırmak üzere dış güneş sistemine çeşitli görevler gönderilecek olsa da, Dünya’nın ötesinde yaşam bulma çabalarımız ağırlıklı olarak Mars’ta kalacak.

Bu çabalar başarılı olursa, bunun gelecekte Mars’a yapılacak görevler üzerinde ciddi etkileri olacak. Mars yaşamını Dünya organizmalarının kirletmesinden korumak için yalnızca büyük özen gösterilmesi gerekmeyecek, aynı zamanda aynı şeyin Dünya’ya da olmasını önlemek için önlemler (diğer adıyla Gezegensel Koruma) alınması gerekecek.

Yakın zamanda yapılan bir araştırmada, Avustralya’nın Sidney kentindeki New South Wales Üniversitesi’nden (UNSW) bir ekip, gelecekteki görevlerin (geçmiş veya şimdiki) yaşam kanıtlarının bulunabileceği yerleri tehdit etmemesini sağlamak için yasal veya normatif çerçevelerin şimdiden benimsenmesini tavsiye ediyor. bulunan.

Çalışma Ph.D. Clare Fletcher tarafından yürütüldü. Avustralya Astrobiyoloji Merkezi (ACA) ve UNSW’deki Dünya ve Sürdürülebilirlik Bilim Araştırma Merkezi öğrencisi. Kendisine ACA’da araştırmacı ve Curtin Üniversitesi Yer ve Gezegen Bilimleri Okulu başkanı Profesör Martin Van Kranendonk ve UNSW Biyoloji, Yer ve Çevre Bilimleri Okulu’ndan Profesör Carol Oliver katıldı.

Onların Araştırma kağıdı“Mars’ın Exogeoconservation’ı” 21 Nisan’da yayınlandı. Uzay Politikası.

Mars’ta yaşam arayışı, Percival Lowell’ın Arizona’nın Flagstaff kentindeki gözlemevinden kapsamlı gözlemler yaptığı 19. yüzyılın sonlarına ve 20. yüzyılın başlarına kadar izlenebilir. Schiaparelli’nin (“canali” adını verdiği doğrusal özelliklere sahip) Mars yüzeyi çizimlerinden ilham alan Lowell, kanal olduğuna inandığı şeyleri kaydetti ve uzun yıllar boyunca altyapının ve gelişmiş bir medeniyetin diğer belirtilerini araştırdı. Sonraki yıllarda, dünya çapındaki gözlemevleri Mars’ı yakından gözlemledi ve yaşam belirtileri ve Dünya ile benzerlikler aradı.

Ancak ilk robotik sondaların Mars’ın yanından geçerek doğrudan atmosferinden veri toplaması ve yüzeyin yakın çekim görüntülerini alması Uzay Çağı’na kadar mümkün değildi. Bunlar, ağırlıklı olarak karbondioksitten oluşan ince bir atmosfere ve yaşama elverişli görünmeyen soğuk bir yüzeye sahip bir gezegeni ortaya çıkardı.

Ancak Mars uygarlığı efsanesini sonsuza kadar ortadan kaldıran şey, 1976’da Mars’a inen Viking 1 ve 2 misyonlarıydı. Ancak Fletcher’ın Universe Today’e e-posta yoluyla söylediği gibi, hayatta kalma olasılığı tamamen terk edilmiş değil:

“Benim kişisel inancım, Mars’ta geçmiş yaşamın kanıtlarının aksine, Mars’ta mevcut (mevcut) yaşamın kanıtını bulmamızın pek olası olmadığı yönünde. Mars’ta, Mars’a özgü olduğu kanıtlanabilecek mevcut yaşam bulsaydık Bazıları bunun Dünya’dan kaynaklanan bir kirlilik olmadığını, örneğin yeraltındaki lav tüplerinde bulunabileceğini düşünüyor ve bazıları buz tabakalarının veya herhangi bir olası sıvı su kaynağının uygun yerler olabileceğini düşünüyor.”

İronik bir şekilde, bir zamanlar Mars’ın yüzeyinde su aktığına dair kanıtları ortaya çıkaran, Mars’ta yaşam olduğu fikrini geçersiz kılan aynı misyonlardı. Yüzyılın başından bu yana Mars’a gönderilen çok sayıda yörünge aracı, iniş aracı ve gezici misyon sayesinde, bilim adamları bu dönemin Nuh Çağı’na (yaklaşık 4,1-3,7 milyar yıl önce) denk geldiğini teorileştiriyor.

En son fosilleşmiş kanıtlara göre, Dünya’da yaşamın (tek hücreli bakteri formunda) ilk ortaya çıkışı da yine bu dönemde olmuştur.

NASA ve diğer uzay ajansları adına mevcut astrobiyoloji çalışmalarımız tam olarak bu nedenle Mars’a odaklanıyor: Mars’ta yaşamın milyarlarca yıl önce ortaya çıkıp çıkmadığını ve Dünya’daki yaşamla birlikte evrimleşip gelişmediğini belirlemek.

Buna, Perseverance gezgini tarafından Jezero Krateri’nde elde edilen sondaj örneklerini alıp analiz için Dünya’ya geri gönderecek önerilen Mars Örnek İadesi (MSR) görevi de dahildir. Ayrıca NASA ve Çin, astrobiyoloji çalışmaları da dahil olmak üzere sırasıyla 2040 ve 2033 yılına kadar Mars’a mürettebatlı görevler göndermeyi planlıyor.

Bu faaliyetler, geçmiş yaşamın kanıtlarının bulunabileceği veya (daha kötüsü) hala mevcut olduğu meskenleri tehdit edebilir. Fletcher, “İnsan faaliyetleri, kısmen olası mikrobiyal kontaminasyon nedeniyle bu gibi alanları tehdit edebilir” dedi.

“Yaşama dair kanıtlar (geçmiş ve mevcut), paleoçevresel bağlamda daha büyük bir bilimsel değere sahiptir; bu nedenle, yaşam kanıtlarına ve/veya onu çevreleyen çevresel bağlama zarar verebilecek her türlü insan faaliyeti bir risk oluşturur. Bu, enkaz gibi zararsız bir şey olabilir. yanlış noktaya düşmek ya da daha ciddi bir şey, örneğin önemli kayalıkların üzerinden bir gezici ile geçmek gibi.”

Mars’a ek görevler gönderilmeden önce koruma önlemleri geliştirilmeli ve uygulanmalıdır. İnsanlığın Dünya’nın doğal ortamı üzerindeki etkisi ve bunu koruma çabalarıyla hafifletmeye yönelik girişimlerimiz göz önüne alındığında.

Özellikle alanın miras değeri dikkate alınmadan bilimsel çalışmalar yapıldığı ve gerekli önlemlerin alınmaması nedeniyle zarara uğradığı çok sayıda durum yaşandı. Fletcher, bu derslerin Mars’ta gelecekte yapılacak bilimsel çalışmalara ışık tutabileceğini söylüyor:

“Dünyada ‘zarar verici’ olduğu düşünülen şeylerden ders almamız ve Mars’ı keşfederken bunu dikkate almamız önemli. Bir alan gelecekte incelenemeyecek kadar hasar görürse, o zaman bir olaydan gerçekten öğrenilebilecek şeyleri sınırlamış oluruz. alan.

“Mars misyonlarının milyarlarca dolara mal olduğu ve belirli bilimsel hedefleri karşılaması gerektiği göz önüne alındığında, bir siteden öğrenilen bilgilerin sınırlandırılması inanılmaz derecede zararlıdır.

“Benim önerilerim makalemin önerileridir: disiplinlerarası işbirliği, Dünya’daki deneyim ve bilgiden faydalanmak, normlar ve uygulama kuralları oluşturmak (doktora çalışmamın bir parçası) ve bu konular için mevzuat oluşturmaya yönelik çalışmak.”

Bu noktada ekzogeokorunmaya duyulan ihtiyaç çok önemlidir. Mars’a ek olarak, Europa, Ganymede, Titan ve Enceladus gibi buzlu aylarda yaşamın kanıtlarını aramak için bu on yılda çok sayıda astrobiyoloji misyonu dış güneş sistemine seyahat edecek.

Buna, şu anda Ganymede’ye doğru yol alan ESA’nın JUpiter ICy moons Explorer (JUICE) misyonu ve Ekim 2024 ve 2028’de (sırasıyla) Europa ve Titan için başlayacak olan NASA’nın Europa Clipper ve Dragonfly misyonları da dahildir.

Bu nedenle doğal çevreye zarar vermeden mevcut veya geçmiş yaşamı araştırabilmek etik ve bilimsel bir zorunluluktur.

Fletcher, “Umarım bu makale Mars bilimi ve keşfinde çalışan herkes için olduğu kadar uzay politikası ve dış çevre koruma hakkında düşünen herkes için de bir başlangıç ​​noktası olur” dedi. “Amacım bu konulara dikkat çekmeye başlamak ve bu şekilde Mars’ın dış jeokonservasyonuna odaklanan bir araştırmacı ve uygulayıcı nesli başlatmaktı.”