Federallere söyleme ama büyürken korsan bir VHS’de Jurassic Park’ın bir kopyası bende vardı.
Altı ya da yedi yaşında olmalıydım ve her gün okula gitmeden önce bu grenli görünümlü, teneke gibi görünen videoyu mutlaka koyardım. Filmdeki her satırı okuyabilirdim (en azından anlayabildiklerim) ve bir adamın sinema projeksiyonunun önünde, yere düşenlerin ikonik T-Rex saldırısının hemen önünde ayağa kalktığını görsem gülerdim. fırtınada elektrikli çit. Neyi kaçırdığını hiç bilmiyordu.
Jurassic Park’ı sevdim. Tüm oyuncaklarım vardı (hala lastik tenli T-Rex figürüm var), pijamalarım vardı (hala eski bir JP tişörtüm var) ve video oyunlarım vardı (Aftermath kravat oyununu oynuyordum) Oculus Quest’te sadece bu hafta). Jurassic Park’ı hala seviyorum.
Ve sonsuza kadar iki kez yıldırım düşmesini bekledim. Ancak giderek kötüleşen bir dizi devam filminden sonra ve serinin altıncı ve (muhtemelen) son girişi olan Jurassic World: Dominion’un çıkışının zirvesinde, yanlış yerlere baktığımı fark ettim.
Apple’ın yeni TV programı Prehistorik Planet ile sanırım hayat sonunda televizyondaki ruhumdaki dinozor şeklindeki boşluğu doldurmanın bir yolunu bulmuş olabilir.
evrim geçirmeyen eğlence
Jurassic Park devam filmlerinin günahları çoktur – belki de Star Wars gibi diğer destek gişe rekorları kıran serilerin başına gelenler kadar korkunç değil (yeni sekmede açılır) veya Terminatör filmleri.
Ancak Steven Spielberg’in antik doğa tarihine ilk girişini takiben, sadece Spielberg için değil, onu takip eden yönetmenler için de kendi devam filmleriyle azalan bir getiri vakası oldu: Joe Johnston, Colin Trevorrow ve JA Bayona.
Orijinal filmin ortaya koyduğu felsefeyi takip edememişler gibi. Jeff “Ian Malcolm” Goldblum’un sık sık alıntılanan dizesi, devam filminin yapımcılarına yönelik olabilirdi: “Bilim adamlarınız yapıp yapamayacakları konusunda o kadar meşguldüler ki, durup düşünmemeleri gerektiğini düşünmediler.”
Jurassic Park, doğal dünyanın varlığında saygı gösterilmesini teşvik ederken ve bu zaman devlerinin huşu ve haysiyetini, vahşiliklerinin (ve insanın müdahalesinin) ilham verebileceği korku ile dengelese de, devam filmi biraz ironik bir şekilde onları tema parkı heyecanı olarak kötüye kullanıyor.
Karışık Jurassic Park: Lost World, San Diego T-Rex öfke finaliyle en düşük ortak paydalı canavar filmine dönüşüyor. Jurassic World, kelimenin tam anlamıyla bir Frankenstein mash-up dinozoru tanıtıyor – sanki gerçek anlaşma yeterince zorlayıcı değilmiş gibi. Jurassic World: Fallen Kingdom, franchise’ı doğrudan bir korku filmi olarak yeniden şekillendiriyor – kavramsal olarak ilginç, ancak yürütmede sıkıcı ve (bu filmde mükemmel bir şekilde analiz edildiği gibi) Film Okulu Reddeder parça), kalıplaşmış çerçevelemenin içerdiği yaratıkların heybetini ve büyüklüğünü görür.
Popüler olmayan bir fikir ama devam filmleri arasında en çok sevdiğim Jurassic Park III. Yukarıda sıralanan aynı hataların çoğunu yapıyor, ancak bunu neredeyse utanmadan yapıyor, sanki orijinalin zirveye ulaşamayacağını ve gerçekten de, tüm izleyicilerin şimdilik burada olduğunu kabul ediyormuş gibi – dinozorların çoğunu sıkıştırıyor. mümkün olduğunca, arka arkaya, nefes nefese, 92 dakikalık bir çalışma süresine.
Bu, ahlak dersi vermeyen heyecanlardır ve en azından heyecanı iyi bir şekilde sunar – ‘kuş kafesi’ sahnesi, dizinin en iyi aksiyonları arasındadır.
Bu filmleri sevmiyormuş gibi yapamam o zaman – ekrana bir dinozor yapıştırırsam kalbim hala çarpıyor. Ancak orijinal Jurassic Park’ı bu kadar çekici yapan unsurların sihirli kombinasyonu ne olursa olsun, tüm devam filmlerinde çoğunlukla eksikti.
Ancak Prehistorik Gezegen, yıllar önce Jurassic Park’ın o inanılmaz erken anılarına hissettiğim kadar yakın.
Hayat bir yolunu bulur
BBC ile Apple’ın hızla büyüyen Apple TV Plus yayın hizmeti arasındaki ortak bir yapım olan Prehistorik Planet’in çekim gücü ve yapımda yedek parça payı var.
En son teknolojiye sahip CGI çalışmalarını gerçek dünyadaki konum çekimleriyle ve tarih öncesi yaşamın en güncel anlayışlarına bağlılığı bir araya getirmek, gözler için gerçek bir şölen.
Her gün yeni bir bölümle Apple platformunda bu hafta prömiyer yapan Prehistorik Planet neredeyse haksız bir avantajla başlıyor: Sesi doğal tarih bilgisinin vücut bulmuş hali gibi olan David Attenborough’nun uzmanlığını içeriyor.
Attenborough, en iyi gerçek hayattaki hayvanlarla yerinde çekim yapmasıyla tanınsa da, geçtiğimiz on yılda, doğal tarihi ‘dramatize edilmiş gerçek’ olarak adlandırdığımız şey olarak sunmasına izin veren CGI odaklı belgesellere daldı.
Dinozorların görüntülerini çekmek için zamanda geriye bir kamera ekibi gönderemezsiniz, ancak abilir, Attenborough’nun çalışması, tam olarak onun sunulduğunu görmek isteyeceğiniz şekilde olacaktır. Jurassic Park’ın kurucusu John Hammond’a hayat veren aktör, rahmetli Richard Attenborough’nun erkek kardeşi olması tam bir tesadüf.
Prehistorik Planet’in her bölümü, kıyı sahnelerine ve bu eski devlerin ebeveynlik tekniklerine odaklanan ilk bölümle birlikte, on milyonlarca yıl öncesinden farklı yaratıklar, habitatlar ve davranış kalıpları sergileyecek.
Bunlar o kadar canlı ayrıntılarla sunuluyor ki, dirilen sürüngen sürülerini değil, bilgisayar animasyonlu yaratıkları izlediğinizi unutmak genellikle kolay. BBC’nin Doğa Tarihi Birimi Jon Favreau (Iron Man’in yönetmeni ve Disney Plus hit The Mandalorian’ın yaratıcısı) ve VFX house MPC (‘canlı aksiyon’ Lion King Remake’in Savannah hayvanlarını hayata geçirmek için Favreau ile birlikte çalışan) ile birlikte çalıştı. .
Sonuçlar çarpıcı – tam boyutlu bir T-Rex’in küçük kaslı seğirmelerinden çeşitli Mosasaurların sulu gediklerine ve sinsi sinsi uçan bir Phosphatodraco’nun tehditkar parıltısına kadar, bu dijital olarak oluşturulmuş yaratıkların varlığı tamamen fark ediliyor.
Ama belki de Prehistorik Gezegenin hepsinden daha iyi olan şey, bir zamanlar egemen olan bu yaratıkların saf harikasıdır. Hizmet edecek hiçbir franchise ve yalnızca bilimin bu sürüngenlerin bir zamanlar nasıl davrandığına inandığı tarafından dikte edilen bir komplo ile Prehistorik Planet, bu çok tonlu yaratıkların bir zamanlar bizimle aynı Dünya’da yürüdükleri nefes kesici, neredeyse inanılmaz gerçeği bir kez daha yakalar.
Jurassic Park: Yakında çıkacak olan Jurassic Park devamı olan Dominion, aynı duyguyu yakalamaya çalışıyor, ancak dinozorları modern dünyada bir öfkeye sokmak için tasarlanmış bir hikaye ile. Franchise için uzun vadeli bir özür dileyen biri olarak bile, izleyicilerin tek bir velociraptorun anlatı yayınına ve bu yeni üçlemenin esasen dinozorlarla Lassie’ye dönüştüğünü gören yıldız Chris Pratt ile olan ilişkisine olan ilgisinin tamamen abartıldığını hissediyorum. ‘Bir Adam ve Raptor’u.
Jurassic World ve devam filmleri, bir zamanlar en korkulan ekrandaki varlığını Raptor Blue ile insanlaştırarak, bu heyecan verici yaratıklara olan saygısını ve ısırıklarını kaybetti.
Ancak Prehistorik Gezegen, işin içine karışan insanları, römork cızırdayan patlayıcı set parçalarına olan ihtiyacı ortadan kaldırarak, çabayı güvenilir bir doğa tarihçisi ile destekleyerek ve onu birinci sınıf üretim değerleriyle sunarak, içimdeki gizli paleontologlara bir kez daha ilham verdi. Jurassic World: Dominion için artık doldurulması gereken Rex boyutunda çizmeler var.
