M2 MacBook Pro incelemem geçen Çarşamba günü çıktı. Ancak önceki Perşembe günü cihazı elime alır almaz, bir dizüstü bilgisayar inceleme uzmanının yapması gereken en önemli şeylerden biri olan pilin bitmesinin tam bir iş olacağı açıktı.
Okuyucu, denedim. Cihazı bütün akşam kullanır ve bütün gece çalışır halde bırakırdım, ancak sabah yine de bol miktarda şarjı kalırdı ve test için fişe takmam, filme çekmem veya videomuza vermem gerekirdi. ve tamamen boşaltmadan önce çekim için fotoğraf ekipleri. Cihazı sürekli olarak kullanmak için yeterince uzun bir kesintiye uğramadım. Bu dizüstü bilgisayar saçma sapan bir şekilde bu kadar uzun süre dayanıyor.
Ancak, yazılı inceleme ve video incelemesi hem canlı, hem de hiçbir plan ya da yükümlülük olmaksızın sağlam bir akşam ve sonraki sabah, geçen Perşembe bana inceleme birimi geldiğinden beri ilk gerçek kesintisiz boş zamanımı verdi. Eve geldiğimde ve akşam yemeğini saat 19:30 civarında bitirdiğimde zamanın geldiğine karar verdim. Bu şeyi öldürecektim. Yaptığım son şey olsaydı, bu aptal pili sıfıra indirecektim.
Çabuk, biraz temizlik. İlk olarak, bu, nihayetinde incelemeyi güncelleyeceğim resmi pil ömrü tahmini değil. Bu, birden fazla denemeye dayanacak ve umarım birçoğu burada yaptığım kadar tuhaf değildir. (Bununla birlikte, pil ömrü testimiz her zaman bir basketbol sahası tahminidir ve asla başka bir şeymiş gibi davranmadım. Asla bir incelemeyi tek veri noktanız olarak kabul etmeyin, vb.)
İkincisi, bu pili gerçekten öldürmek istesem de, pil testlerimin her zaman yansıtmasını istediğimi vurgulamalıyım. benim kişisel iş yükü — bu yüzden pili daha hızlı bitirmek için yapabileceğim kesinlikle yoğun şeyler olsa da, burada yapay olarak saçma bir şey çalıştırmamaya ve gerçek bir günde yapacağım programlara ve görevlere bağlı kalmaya özen gösterdim ( kısmen daha yoğun bir gerçek gün olsa da).
Her neyse, konuyu kapattım. Ve burada paylaştığım sürecin küçük bir günlüğünü tuttum. Bu, umarım, cihazı boşaltırken yaptığım çeşitli şeyler hakkında size bir fikir verir ve benimkine benzer bir iş yükü çalıştırıyorsanız cihazın ne kadar hızlı tükenebileceğine dair bir fikir verir. Bununla birlikte, bu benim kişisel ve özel günlüğüm, bu yüzden lütfen kimseye bundan bahsetme.
20:00: gece için varım Açık bir düzine sekme var. True Tone kapalıyken ekranı orta parlaklıkta aldım. “Chill Pop” çalma listesini çalıştıran Spotify’ım var. Pil yüzde 100’de. Fişi çekin. hadi yuvarlanalım.
20:20: Hala yüzde 100’de. Pil ölçerin çalıştığından emin olmak için iki kez kontrol ediyorum. Hava kararıyor, bu yüzden gece lambasını açıyorum. Beni yargılamayın, gözlerim umurumda, sizi canavarlar.
20:25 İnternet sıkıcı. Üzerinde çalıştığım, yaklaşık 20 sayfalık bir Google Dokümanı olan kısa bir hikaye açıyorum. Tanrım, bu şeyin Google Dokümanlarını bu kadar hızlı yüklemesine bayılıyorum. Hâlâ açık olan bir düzine başka sekme var.
ÖĞLEDEN SONRA 8:30: Dostlarım, hala yüzde 100’deyiz. Kısa hikayemde bir karakterin ölmesini düşünürsek, çünkü bu dizüstü bilgisayar ölmeyecekse birileri ölmeli. Ben buna karşı karar veririm.
21:00: Yüzde 98’deyiz. Bu şeyin 50 saat sürebileceği korkusu bana haklı bir stres veriyor. Mesela Garmin Venum bana chillax yapmamı söylüyor.
AKŞAM 9.30: yüzde 95 “Bu şeyin asla öleceğini sanmıyorum lol,” bir arkadaşıma iMessage gönderiyorum. “Lol vay,” diye yanıtlıyor arkadaşım. 21:30, parlamak için entelektüel zamanımızdır.
21:45: yüzde 91 “Chill Pop” çalma listesi rotasını tamamladı. “Bugünün Hitleri”ne geçiyorum. Kalmak The Kid Laroi ve Justin Bieber oynamaya başlar. Ah evet. Bugünün hitleri.
22:15: Hikayemle duvara tosluyorum, ancak ilham gelirse diye Google Dokümanını açık bırakıyorum. koşmaya başlıyorum Premiere Pro için PugetBench sadece bir şeyler hissetmek için. Bilgisayarımın tüm kontrolünü kıyaslama noktasına vermek ve ne kadar saçma şeyler yaptığını anlamaya çalışmak garip bir şekilde terapötik. Hayatta herhangi bir şey gerçekten bizim elimizde mi? Bir şekilde, rastgele Premiere çekimlerine atılan belirsiz GPU efektleri değil miyiz?
22:30: Bu, Gigabyte Aero 16’nın ölmek üzere olduğu zamanlar. Yine de MacBook hala çok canlı. Her neyse, açıkçası bu şeyi yeterince zorlamadığımı hissediyorum, bu yüzden güncellenmesi gerekebilecek şeylere bakıyorum. Adobe uygulamalarımdan bazıları güncel değil, bu yüzden bu indirmeleri kapattım. After Effects’e aşina olmak istiyordum, bu yüzden biraz onunla oynuyorum.
23:59: yüzde 78. After Effects’te nasıl bir şey yapacağımı hala anlamıyorum ama en azından denedim. Ayrıca “Bugünün Hitleri”nden de geçtim. Creative Suite güncellemeyi tamamladı, bu yüzden bilgisayarı yavaşlatıp yavaşlatmayacağını görmek için sahip olduğum tüm uygulamaları bir kerede açıyorum. Elbette değil. Lightroom’da, birilerinin yaptığı gibi, Instagram’a yükleyebileceğim (ama muhtemelen asla yapmayacağım) bazı fotoğraflarla uğraşıyorum.
12:15: Biraz Swift Playgrounds 4 yapıyorum çünkü küçük animasyonların ne kadar sevimli olduğunu unutamıyorum. Arka planda çalışan Swift Playgrounds 4 ile Rosetta Stone dersi yapıyorum. Bak terapist, kendim üzerinde çalışmadığımı söyleyemezsin. Ekran çok parlak görünmeye başlıyor ama merak etmeyin: Bloglar için gözlerimi öldüreceğim.
12:26 yüzde 73. Yapacak işlerim tükendi. YouTube’da eski K-pop videoları izliyorum. “Ya Lollapalooza’ya gitsek?” Bir arkadaşıma mesaj atıyorum. Arkadaş, “Lollapalooza’ya gitmiyoruz,” diye yanıtlıyor.
12:47: Kısa hikayeye geri döndüm. Çok yorgunum, bu yüzden biraz garipleşiyor. Biraz daha Adobe yazılımı indirmeye başladım, çünkü sen de büyük olabilirsin. Bridge’in ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok ama eminim ki bunun için bir kullanım bulabilirim.
2:13AM: yüzde 63. Bir gece aramak. Bir YouTube videosu bırakıyorum (“Şömine 10 Saat Full HD”, favorilerimden biri, vibes tertemiz) ve “Chill Hits” Spotify çalma listesi çalışıyor. Lütfen öl, Cihaz kafamın yanında uyuyakalırken düşünüyorum. Artık Tanrı’nın elinde.
08:15 Uyanıyorum çünkü dışarıda inşaat sürüyor, bu New York City 4-D deneyimi. MacBook Pro hala yüzde 36 ile güçlü. Yapacak bir şey vermek ve tekrar uyumak için PugetBench’i başlatıyorum (sabah izinliyim).
10:26 Yine uyandım, bu sefer dün hazırladığım bir taslakta hata yaptığımı vurguladığım için. Bu sadece endişe ettiğim bir şey. Taslağı alıp baştan sona okudum. Hata yok. Kriz önlendi. Yatağa dön. Dizüstü bilgisayar yüzde 21, çeşitli şeyler hala çalışıyor.
11:40 Son kez uyanıyorum ve gözlerim kararan ilk şey oluyor: Kırmızı pil. O şanlı, şanlı kırmızı. Kırmızı, pil ömrünü neredeyse tamamlamış dizüstü bilgisayar incelemecilerinin kanı. Dizüstü bilgisayar yüzde 9’da. Herkese çok yakınız. Yani kapat.
11:42AM: Bu ölü şeyi öldürme zamanı. Slack’i açıyorum. Spotify’ı patlatmaya devam ediyorum. Üç farklı e-posta sekmesi, bir sürü blog yazısı, bir video, iMessage, Yapışkan Notlar, Lightroom açıyorum. Steam’de bir oyun indirmeye başlıyorum. Başka bir bilgisayarla ilgili incelemem üzerinde çalışıyorum, reklamlarda yer alan bir sürü başka incelemeyi tıklatıyorum. Şimdi her an öleceksanırım, kırmızı pil ölçer üzerinde bir gözle.
ÖĞLEDEN SONRA 12:30: Pekala, son esneme düşündüğümden çok daha uzun sürüyor. Ancak 16 saat, 30 dakika ve 39 saniye sonra M2 MacBook Pro için bitti. Tomorrow X Together’ın oyununun ortasında öldü beni göremiyor musun müzik videosu, tam bir binayı ateşe verirlerken. Orada bir yerde bir metafor olmalı, ama onu bulamayacak kadar yorgunum.
Endişelenme – Sana daha titiz bir sonuç almak için birkaç kez daha çalıştıracağım.
