Uzak konumlardan çalışmaya (ne yazık ki, evden çalışma olarak da bilinir) karşı ortaya çıkan kurumsal tepki, kendine zarar verici ve tuhaf bir şey değil. Bunu söylüyorum çünkü işletmelerin büyük bir yetenek kıtlığı sırasında ihtiyaç duydukları yetenekleri çekmek ve elde tutmak için mücadele etmeleriyle aynı anda geliyor.
Sanki üst düzey yöneticiler yönetim kurullarına tartışmış gibi: “Bu işçi sıkıntısı bize çok zarar veriyor ve düzeltilmesi gerekiyor. Ancak burada olduğumuz sürece, uzaktan çalışma politikamızı baltalayarak kıtlığı daha da kötüleştirelim.”
Apple müthiş bir örnek çünkü operasyonlarının doğası dağıtılmış bir işgücüne mükemmel şekilde uyuyor ve son iki yılda tüm faydaları ve neredeyse hiçbir dezavantajı ilk elden görmedi. Yine de “işçilerimizi kurumsal binalara geri getirelim” tavşan deliğine daldı.
Yetenekli Apple genelinde işçiler bu geri dönüşü protesto etti ve çok aranan makine öğrenimi direktörü, uzak sitenin tersine çevrilmesini önemli bir neden olarak göstererek istifa etti.
Apple – veya başka bir kuruluş – uzak sitelerdeki maddi başarısızlıkların bu değişikliği zorladığını iddia etseydi, bu farklı olabilirdi. Verimliliğin düştüğünü (düşmediğini), iş kalitesinin düştüğünü (düşmediğini), yöneticilerin ekiplerinin talimatları izlemesini sağlamakta zorlandıklarını (yapmadıklarını) iddia etseydi, o zaman belki bu böyle olmazdı. tek taraflı.
Ancak gerçek şu ki, uzak siteler genellikle takdire şayan bir şekilde çalıştı. Herkesin güvenli bir şekilde kurulumunu sağlamanın beklenen bir BT maliyeti vardı, ancak bu para artık harcandı ve bir daha geri gelmiyor. Bu, “Covid’in erken aşamalarında bu yeni maliyetleri karşılamak zorundaydık, ancak bu harcamalar artık haklı değil” argümanı bile olmadığı anlamına geliyor.
Bu programlar aynı zamanda vaat edilen tüm faydaları da sağladı: daha mutlu çalışanlar; daha az zaman kaybı (ve gereksiz video konferansları önemli ölçüde azalttığımızda, boşa harcanan zaman daha fazla azalacak); ve bu işe gidip gelme saatlerini daha fazla iş yapmaya, daha fazla uyumaya ve iş/yaşam dengesini iyileştirmeye çevirebilecek çalışanlar.
Böyle bir programın sürdürülmesi (oluşturmanın aksine) minimum maliyete sahiptir, kesinti olmaz ve daha mutlu bir iş yeri oluşturmaya yardımcı olur. Bu nedenle, Apple ve diğerleri açıkça denemek ve durdurmak zorunda.
Küçük bir tartışmayı ele almak ve ortadan kaldırmak için, montaj hattı çalışanları, bina güvenliği, kafeterya çalışanları, bina bakımı ve yok ediciler gibi birkaç pozisyonun sahada bulunmayı gerektirdiği açıktır. Ancak günümüzdeki işletmeler için, çalışanların ezici çoğunluğu – özellikle profesyoneller – uzaktan çalışarak çoğu zaman mükemmel bir şekilde çalışabilir.
Apple, bir genel merkez binasında haftada bir gün görev vererek başladı, daha sonra iki gün yaptı ve 23 Mayıs’ta haftada üç gün yapacak. Bu çoğu pozisyon için bir anlam ifade etmiyor. Bununla başa çıkmanın daha iyi bir yolu var. Politika şu şekilde olmalıdır: “Belirli bir çalışanın genel merkezde bulunması için kritik bir neden varsa, o çalışanın yöneticisi bunu bireysel olarak tartışacaktır. Yapılması gereken önemli bir sebep olması gerektiği, sadece Genel Merkezde yapılabileceği ve sadece o çalışan tarafından yapılabileceği konusunda yöneticilere talimat verilecektir. O zaman bile, bunu haftada en fazla bir kez ile sınırlıyoruz.”
Başka bir deyişle, bir çalışanın kurumsal bir binaya seyahat etmesinin somut bir nedeni olması gerekir. “Bugün Perşembe” yakın gelmiyor. Haftada bir/iki/üç kez keyfidir. “Amirinizin yazılı görüşüne göre işinizi yapmak için ne kadar zamana ihtiyacınız olursa olsun”a daha yakın olmalıdır. Elbette bu karara emir komuta zincirinden itiraz edebilirsiniz. İstediğimiz son şey, gerekli olmadığında birinin gelmesi.”
Birçok işletme yöneticisi, büyük olasılıkla kariyerleri boyunca yaptıklarının çoğu olduğundan, yüz yüze etkileşimler konusunda daha rahattır. Akıllarında, iş sadece böyle yapılır.
COVID-19, kafa karışıklığının bir parçası. Virüs hala bizimle ve sonsuza kadar olmasa da muhtemelen yıllarca bizimle kalacak. Grip seyrini sürdürdü ve ortadan kayboldu mu?
İşte kafa karışıklığı: COVID, işletmeleri hemen uzaktan çalışmaya geçmeye zorladı. Uzaklaşmanın nedeni bu değil. Aslında yıllar önce teklif edilmesi gerekirdi ama en azından şimdi yapılıyor.
Yöneticiler, uzak mesafenin tek nedeni değil de pandeminin itici güç olduğunu içselleştirdiklerinde, uzaktan kumandayı sulandırmak için bir neden olarak COVID-19 vakalarında geçici bir durgunluk görecekler.
Ve hala yetenek işe alma/tutma sorunu var. Personel istihdamının bir sorun olduğu bir zamanda verimliliği, daha iyi iş/yaşam dengesini, daha mutlu çalışanları neden baltalayasınız? Yöneticiler binalarında daha fazla personel istiyorsa, yavaş başlayın. Şununla başlayın: “Şu andan itibaren, kurumsal binalara geri dönmek isteyen tüm çalışanlar ve müteahhitler bunu yapabilir. Lütfen bunu güvenli bir şekilde yapın, ancak elbette istediğiniz buysa geri gelin.”
Bu, morali bozmamalı ve kimseyi şirketten ayrılmaya zorlamamalıdır. Ve yine de ofise daha fazla insan giriyor.
Uzaktaki bu hareketin arkasında muhtemel olan şey, bazı yöneticiler arasında yaratıcılığın ve fikir paylaşımının düştüğüne dair belirsiz bir inançtır. Kanıtlayabilirler mi? Ve eğer öyleyse, başarılı bir uzak programın içini boşaltmaktan çekinen bu sorunu çözmenin yolları var mı?
Telif Hakkı © 2022 IDG Communications, Inc.
