Bir aşk hikayesi dinlemek istiyorsanız herhangi bir fotoğrafçıya en sevdiği lensi sorun.
Size her yere taşıdıkları hızlı 35 mm’den veya tam isabet bokeh efektine sahip uzun portre lensinden bahsederken muhtemelen gözlerinde biraz parıltı olacak. Kamera gövdeleri gelir ve gider, ancak en sevdiğiniz lens ömür boyu sürecek bir ilişkidir.
Telefon kamera lensleri farklı bir hikaye. Sıradan bir kamera merceği gibi yapılmışlar – sadece biliyorsunuz, çok küçük – ve gittiğimiz her yerde tam anlamıyla bizimle birlikteler. Ancak iPhone’undaki 24 mm’ye eşdeğer geniş açı veya Pixel’deki 5x telefoto lens hakkında şiirsellik yapacak kimseyi tanımıyorum. Onlarla olan ilişkilerimiz çok daha işlemseldir ve sonuçlar, herhangi bir fiziksel optik kadar, bağlı oldukları görüntü işleme boru hatlarıyla da ilgilidir.
Fotoğrafçılığa yatkın akıllı telefon sahiplerinin bu lenslere özel bir eklentisi olmayabilir, ancak kesinlikle dijital yakınlaştırma konusunda güçlü olumsuz duygulara sahiptir. Birçok fotoğrafçı, daha sonra yazılımda yerel bir odak uzaklığı ve kırpma kullanmayı tercih eder; bu, geleneksel bir dijital kamerayla çalışırken mantıklıdır. Ancak amiral gemisi telefon kameralarının en yeni turu, bu geleneksel bilgeliği alt üst ediyor. Bu hiçbir yerde şu anda satın alabileceğiniz en iyi üç cihazdan daha belirgin olamaz: iPhone 15 Pro Max, Google Pixel 7 Pro ve Samsung Galaxy S23 Ultra.
Son 10 gündür onlarla çekim yapıyorum ve iki önemli izlenim elde ettim: optik yakınlaştırma hala kazanıyor ancak dijital yakınlaştırma düşündüğünüz kadar geride değil. Geçmişte bunları kullanmak sizi rahatsız etmiş olsa bile, dijital odak uzaklıklarına geçmenin zamanı gelmiş olabilir.
Optik yakınlaştırma hala kazanıyor
Hadi şunu bir kenara bırakalım: akıllı telefon kamera yakınlaştırması son birkaç yılda çok gelişti, ancak yine de fazla Büyük sensörlü ve büyük lensli, büyük, geleneksel bir kameradan daha iyi kalite. Hesaplamalı fotoğrafçılık fiziğin üstesinden gelmedi. Ancak elmaları elmalarla karşılaştırdığımızda, telefondaki geleneksel yakınlaştırma lensi, birçok ekstra veri ve sinir ağı söz konusu olduğunda bile hala akıllı telefonların dijital yakınlaştırmasını geride bırakıyor. iPhone 15 Pro Max’in yeni 5x telefoto lensinin, 3x ve 10x optik yakınlaştırma odak uzunlukları arasındaki 5x’lik Samsung Galaxy S23 Ultra ile karşılaştırmasına bir göz atın.
İPhone 15 Pro’nun 5x telefoto lensi parlak ışıkta iyi iş çıkarıyor, ancak iç mekanlarda, loş ışıkta veya konunuz tele’nin minimum odak mesafesi için çok yakınsa telefon ara sıra ana kameraya geçiyor. Bazen kadrajınızı değiştirerek veya biraz geriye giderek 5x merceğe geri dönmeyi sağlayabilirsiniz, ben bunu aşağıdaki iki çekim arasında yaptım. Ve ah, ne kadar fark yaratıyor.
Dijital yakınlaştırma daha iyi hale geliyor
Ancak dijital yakınlaştırma tek seçenek olsa bile diğerlerinden daha iyi yaklaşımlar vardır. Pixel 7 Pro, 10x hızında, 5x optik yakınlaştırma lensiyle birlikte yüksek çözünürlüklü, 48 megapiksel sensörün ortadaki 12 megapikselini keser. iPhone 15 Pro’nun 5x telefoto özelliği 12 megapiksel sensör kullandığından aynı şeyi 10x’te yapamıyor ve sonuçlar Pixel 7 Pro’ya kıyasla daha çok geleneksel dijital yakınlaştırmaya benziyor.
Ayrıca iPhone 15 Pro’nun yeni “odak uzaklıkları” da var; kamera uygulamasında 1x simgesine dokunarak erişilebilen 28 mm ve 35 mm ayarları. Bunlar arasında geçiş yapabilir, devre dışı bırakabilir veya birini yeni varsayılan “lens”iniz olarak ayarlayabilirsiniz. Bunlar dijital yakınlaştırmanın bir versiyonudur ancak arka planda bazı ekstra işlemler devam etmektedir. Daha detaylı açıklamayı iPhone 15 Pro Max hakkındaki tam incelememde okuyabilirsiniz.
Bu ekstra işlem gözle görülür bir fark yaratıyor mu? Bir bakıma. 35 mm’de yeterli ışıkta bir fotoğraf çekersem ve 31 mm’ye kadar uzaklaştırırsam, 35 mm’lik görüntüde zar zor daha fazla ayrıntı görebiliyorum. Fotoğraf makinesinin yakınlaştırmasını 35 mm’ye kullanmak yerine 24 mm’lik bir görüntüyü kırptığımda da aynı şey olur.
Aşağıdaki fotoğraflar aynı yerden çekildi; 24 mm’lik görüntüyü 35 mm’nin çerçevesine uyacak şekilde kırptım, sonuçta 12 MP’den biraz daha büyük bir görüntü elde edildi. Bu görüntüyü Photoshop’ta 24 MP 35 mm görüntüyle eşleşecek şekilde yeniden boyutlandırdım – tipik dijital yakınlaştırmada böyle olur – ve ikisini yüzde 100’de karşılaştırdığınızda, kameradaki 35 mm fotoğrafta çok daha kirli olan bazı çok ince ayrıntıları görebilirsiniz. mahsul 24 mm’den itibaren. Üst raftaki kare, şeffaf şişenin yan tarafına bir bakın.
Bundan daha da önemlisi, kamera içi yakınlaştırmayı kullanmanın, daha sonra kırpmanın sağlayamadığı önemli bir özelliği vardır: size, fotoğrafı çektiğiniz anda istediğiniz çerçeveyi göstermek. Bu sadece ileri görüşlü bir “fotoğraf yapma” saçmalığı değil. Deneyimlerime göre, Lightroom’a götürmeden önce ne elde ettiğimi bildiğimde fotoğrafları daha iyi “görüyorum”.
Dürüst olmak gerekirse, kafamı doğru yere yerleştirmenin, fotoğraflarım üzerinde, bu süreçte kaybedebileceğim her türlü ayrıntıdan daha fazla etki yarattığını öğreniyorum. Örneğin, teknik olarak iPhone 15 Pro’da 35 mm’de iPhone 14 Pro’ya kıyasla biraz daha iyi bir görüntü yakalıyor olabilirim. Ancak bir simgeye dokunup hızlı bir şekilde 35 mm’lik ayara geçebilmek, sürtünmenin bir kısmını ortadan kaldırır ve tüm deneyimi daha keyifli hale getirir – ve asıl fark yaratan da budur.
