Ay, Dünya’nın uzaydaki en güvenilir ortağıdır ve yaklaşık 4,5 milyar yıldır, yani neredeyse gezegenimiz var olduğu sürece, dünyamızın etrafında dönmektedir. Ancak Ay’ın yüzeyindeki kristaller üzerinde yapılan yeni analiz, uydunun önceden düşünülenden daha eski olabileceğini gösteriyor.
Ay’ın, erken Dünya’nın Mars büyüklüğünde bir protoplanet ile çarpışması sonucu oluştuğu düşünülüyor; bu olay, ay yüzeyindeki kayalara dayanılarak yaklaşık 4,35 milyar yıl öncesine tarihleniyor. Ay’ın evriminin zaman çizelgesini belirlemek bize yalnızca bu kayalık kürenin tarihi hakkında ipucu vermekle kalmıyor, aynı zamanda gezegen bilimcilerin dünyamızın ve daha büyük güneş sisteminin evrimini anlamalarına da yardımcı oluyor.
Şimdi, bir araştırmacı ekibi, Ay’ın yaşı için yapılan tahminlerin 4,35 milyar ila 4,51 milyar yıl aralığında olmasına rağmen, daha genç olan tarihin, daha önce yazdıkları gibi, “ay magma okyanusunun orijinal kristalleşmesi”nden farklı bir yeniden erime olayının göstergesi olduğunu öne sürüyor. bir kağıt yayınlandı bugün Doğa.
Yüzeydeki 4,35 milyar yıllık kayaların sayısı, ekibe bunların yaygın bir yeniden erime olayından kaynaklandığını ve Ay’ın gerçek yaşının biraz daha eski olduğunu gösterdi. Araştırmacılar, Apollo misyonları sırasında ay yüzeyinde bulunan zirkon kristallerinin daha eski bir yaşını ortaya çıkardılar. Ay yüzeyinin geri kalanı yeniden erime sürecine girmiş olsa da, yüzeye yakın bazı kristaller erimedi, böylece Ay’ın yaşı hakkında daha doğru bir kayıt tutulmuş oldu.
Ekip, Ay’ın neredeyse kesinlikle 4,53 milyar yıldan daha yaşlı olmadığını, “çekirdek oluşumunun durabileceği en erken zaman” olduğunu belirtiyor. Araştırmacılar, Ay’ın oluşmuş olabileceği en erken zamanın, uydudaki daha sonraki gelgit ısınma olayından yaklaşık 180 milyon yıl önce olduğunu söyledi. Başka bir deyişle, eğer bildiğimiz ve sevdiğimiz Ay yüzeyi büyük ölçüde bir yeniden erime olayının sonucuysa ve Ay genel olarak düşünülenden daha yaşlıysa, bu durum pek de öyle değil. üstün derecede sanıldığından daha eski.
Makalede ekip, “mevcut modellerin, sıfırlama olayından darbelerin sorumlu olduğu fikrini desteklemediğini” belirtti ancak jüri, ay yüzeyinde bu kadar yaygın bir erimeye neyin sebep olabileceği konusunda bilgi sahibi değil. Araştırmacılar, yeniden erimenin “Ay’ın yörüngesel evrimi tarafından”, başka bir deyişle Dünya ve Güneş gibi cisimler tarafından Ay üzerindeki yerçekiminin yarattığı stres nedeniyle meydana gelmiş olabileceğini söyledi.
Bu yılın başlarında yayınlanan araştırma Doğa Jeolojisi Ay’ın muhtemelen oluşumundan birkaç milyon yıl sonra tersyüz olduğu sonucuna vardı. Yeni makale, güneş yörüngesindeki uzun süreli ortağımızın köken hikayesini daha da karmaşık hale getiriyor.
İnsanlığı onlarca yıl sonra ilk kez Ay’a geri gönderecek olan Artemis programı, kayalık uydumuzun kökenlerini anlamada önemli bir adım olacak olsa da, uzay araştırmalarında hâlâ gidecek çok yolumuz var.
