Sean Baker’ın filmi Anora Bu yılki Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye ödülünü kazandı – yönetmenin seks işçileri hakkında beğenilen anlatılarının sonuncusu. mandalina, Florida ProjesiVe Kırmızı Roket. Ancak Anora şimdiye kadarki en davetkar, erişilebilir çalışması olabilir.
Anora – ya da kendi tercihine göre Ani – bir beyefendiler kulübünde kucak dansçısı olarak çalışmaktadır ve zengin bir Rus oligarkının oğlu Vanya ile tanıştıktan sonra seks işçiliğinden kurtulmanın bir yolunu bulur. Ani (Mikey Madison) ve Vanya (Mark Eidelstein) kaçarlar ve eskiden sarhoş müşterileri memnun etmekle geçen hayat bir anda lüks bir hayat haline gelir: Yaşanacak bir malikane, harcanacak para ve takılacak elmaslar. Ancak Ani, Vanya’nın pek de açık sözlü olmadığını fark ettiğinde aşırılıklar geçici olur.
Daha sonra Sean’la konuştum. AnoraHikayelerini nasıl bulduğunu, filmografisinde kadınların gücünü ve orta bütçeli bir filmi nasıl büyük bütçeli bir film gibi gösterebileceğini tartışmak üzere New York Film Festivali’nde ilk kez sahneye çıkıyor.
Aşağıdaki konuşma uzunluk ve netlik açısından düzenlendi:
Ne zaman öğrendin Anora Yapmak istediğin bir sonraki film bu muydu?
Ana olay örgüsünü çözdüğümüz bir evreka anı vardı. Ekibim, seks işçiliği topluluğundan çok Rus Amerikan topluluğuyla ilgisi olan bir danışmanla çalışıyordu. Bu genç kadının başına bir şey geldiği, afacan kocasının borcu olduğu için Rus mafyası tarafından teminat olarak tutulan bir şey olduğu fikrini araştırıyorduk. Yaklaşık 24 saat içinde kocasının, kurtarmaya gelmediği için evlendiğini düşündüğü adam olmadığını anlamaya başladı. Aniden, bir nevi Stockholm sendromu gibi, kendisini kaçıran adamlara doğru yönelmeye başladı.
Bu fikir ilgimi çekti ama bir mafya filmi anlatmak istemedim. Bir gangster filmi yapmak istemiyordum, bu yüzden onu bu duruma başka ne sokabilirdi diye düşünüyordum. Zoom’da bu danışmanla birlikteydim ve şöyle dedim: “Peki ya bir Rus oligarkının oğluyla evlenirse?” Bunu söylediğimde yüksek sesle güldü ve o zaman bir şeye çarptığımı anladım. İşte o an “Anladık” dedik. İşte bu. Şimdi gidip bu şeyi yazalım.”
Anlattığınız hikayelerin çoğu kadınların gücüne dayanıyor. Bu hikayelerde sizin için önemli olan ne?
Filmlerim genellikle filmlerde ve televizyonda yeterince görmediğim veya daha fazlasını görmek istediklerime verilen tepkilerden oluşuyor. Seks işçiliğine empatik yaklaşan ilk kişi ben değilim – kesinlikle ilk değil – ama bunu çok fazla görmüyorum ve çok az ve çok uzak. Çoğu zaman, seks işçilerinin tasvir edildiğini gördüğümde, genellikle karakterleri veya karikatürleri destekliyorlar ve bu giderek daha bilinçli hale geldi. Her filmde bilinçli bir karar haline geldi, daha da önemlisi, seks işçisi olan tamamen ete kemiğe bürünmüş, üç boyutlu bir karakterle evrensel bir hikaye anlatmak, bir nevi… Normalleştirme diyemem. ama işte orada sanırım. Buradaki yıkıcı taktiğim, izleyicilerin seks işçiliğini gerçekten farklı bir şekilde düşünmelerini sağlamak, onu damgalanmış gözle görenlerin bundan kurtulmasına yardımcı olmak.
Anora Bana “Siktir git, beni izle” tarzı bir film olduğu kadar büyük bütçeli bir film gibi geliyor. Bunu nasıl başardın?
Biraz daha büyük bir bütçem vardı Florida Projesi. Bu filmleri yaptığınızda, stüdyoların ve hatta mini stüdyoların yaptığı herhangi bir şeyle rekabet edebilmek için tüm o parayı beyazperdeye yatırmanız gerekiyor. 6 milyon dolarlık bir filmi Hollywood’un yapacağı 50 milyon dolarlık bir film gibi göstermelisiniz. Yani hepsini ekrana koyuyoruz ve her zaman belirli bir yerde çekim yapıyoruz ve birden fazla konumumuz var. Bence en büyük fark bu. Pek çok bağımsız filmde sanırım şöyle bir şey var: “Ah, belli bir bütçenin altında bir film mi yapıyorsun? Bunu iki başlıklı yapın, onları bir daireye koyun ve daireden asla çıkmasınlar.” Ne demek istediğimi biliyorsun? Ben de buna karşı savaşıyorum.
Ayrıca topluluk oyuncu kadrosu da var. Bu benim için çok önemli, çoğunlukla yaratıcılık açısından, çünkü bir oyuncu kadrosunun çok kaotik, çatışmacı bir şekilde bir araya geldiğini ve tüm bu farklı kişilikleri oyunda görmeyi seviyorum, ama aynı zamanda üretim değerine de katkıda bulunuyor. . Büyük bir oyuncu kadrosu daha büyük hissettiriyor.
Film Manhattan’da Headquarters adlı bir kulüpte açılıyor. Sizi bu konuma çeken ne oldu?
Temelde kucak dansı kulüpleri olan bu yeni erkek kulüpleri dalgasını keşfetmek istedim çünkü çok benzersizler. Henüz filmlerde ve televizyonda canlandırıldığını görmediğim yeni bir şey. Bu farklı tipte centilmen kulübünün getirdiği bir samimiyet seviyesi var. Aynı zamanda her zaman merak ettiğim bir şeye geri dönüyor. Birinci Dünya Savaşı’nda, askerlerin izinli olduklarında bir şehre gelip kendileriyle dans etmesi için genç bir kadına bir kuruş karşılığında para ödedikleri “Dime a Dance” denen bir şey vardı.
Bu, Dime a Dance’in 2020’lerdeki versiyonu ve ben onu büyüleyici buluyorum, çünkü işin içinde çok fazla psikoloji var. Sahnede bir direğin üzerinde dans etmekten tamamen farklı. Demek istediğim, devam eden etkileşim ve işlem çok ilginç. Bu genç dansçılar ya bir müşteriye yaklaşıyorlar ya da bir müşterinin kendilerine yaklaşmasını sağlıyorlar. Saniyeler içinde o adamı okuyup şunu anlamaya çalışmalılar: “Tamam. Bu kişinin bana para harcamasını ve belki de onu özel bir hastaneye götürmesini sağlamak için performansımı nasıl ayarlayabilirim? [place]?” Bu gerçek bir koşuşturma ama psikolojiyi de içeriyor. Dansçının, o kişinin yaşadığı veya düşündüğü şeye tam olarak uyum sağlamasını gerektirir.
Sonu hakkında konuşalım. İnişi bir filme yapıştırmanın sizin için ne kadar önemli olduğundan bahsedebilir misiniz?
Benim için sonlar bir numaradır. Onlar en önemli şey. Seyirciyi bununla bırakıyorsunuz. Dakikalar sonra sinemadan çıktıklarında hakkında konuşacakları şey bu ve ben her zaman kağıda tek bir kelime bile yazmadan filmin sonunu bulmak zorunda kalıyorum. Başlangıcım, ortam ve sonum var ve her şeyden önce bu sonu buluyorum. Bu durumda çok stresliydim çünkü çok şey istiyordum.
