uzun sürmez Annemin Derisinde iğrenç olmak için Yazar ve yönetmen Kenneth Dagatan imzalı korku filmi, ilk birkaç dakikasında sizi et yiyen yaratıkların gerçekten ürkütücü görüntülerine maruz bırakıyor ve dürüst olmak gerekirse, asla gerçekten pes etmiyor. Bu kana bulanmış bir peri masalı, folklor ve tarihi Guillermo del Toro’nun tanımlayıcı çalışmasını anımsatan bir şekilde harmanlayan bir peri masalı. Panın labirenti – sadece bu çok fazla daha korkutucu.
Film, 1945’te Filipinler’de, İkinci Dünya Savaşı’nın son günlerinde, Japon kuvvetlerinin ülkeyi işgal etmesiyle geçiyor. İşler kasvetli. İlk başlarda, çocukların Japon askerlerinin barbarca eylemleri hakkında korkunç hikayeler paylaştığını duyuyorsunuz ve hikayenin merkezindeki aile, bıraktıkları yiyecek artıklarıyla geçiniyor. Sadece oradan daha da kötüleşiyor. Hikaye, giderek artan sayıda sorunla uğraşan genç Tala’yı (Felicity Kyle Napuli) takip ediyor. Önce Japonlardan altın çalmakla suçlanan babası Amerikalılara yardım etmek için kaçar. Sonra annesinin (Güzel Gonzalez) hastalığı, yatağından kalkamayacak kadar kötüleşir.
Tala bir gün ormanın yasaklı bir bölgesinde yürürken tesadüfen tuhaf bir yere rastlar ve ona sadece “kalbi lekesiz” olanların ulaşabileceği söylenen bir yere rastlar. Birkaç başka seçeneğiyle, sonunda orada yaşayan gizemli bir perinin (Jasmine Curtis-Smith) yardımını ister; ağustos böcekleri ordusu sayesinde Tala’nın ailesi hakkında neredeyse her şeyi bilen bir yaratık. Perinin annesinin hastalığına çare bulması Tala’nın umduğu gibi gitmez. Annesi gerçekten yaşıyor ama doğaüstü ve şiddetli bir şey onu ele geçirmiş durumda. Spoiler vermemek için daha fazlasını söylemeyeceğim, ama diyelim ki anladı. gerçek aç.
Her ne kadar genel öncül ve kurulum Annemin Derisinde tonları vardır Pan’ın Labirent – her ikisi de gerçek bir savaşın zemininde geçen karanlık peri masalları – film kesinlikle kendine özgü bir şey. En önemlisi, çok daha saf bir korku deneyimi; özenle hazırlanmış kostümler ve ilginç folklorik yaratıklar var ama bu, canavarların fantastik tasarımlarına hayranlık duymaktansa dehşete kapılacağınız bir film. Gibi bir filmden alacağınız türden acımasız, grafik ve seyrek bir korku. kalıtsal.
bir kaç şey var ki Annemin Derisinde oldukça iyi yapar. Korkularıyla çok verimli; korkuyu oluşturmak için uzun zaman harcıyor, yavaş kaydırılan kamera çekimleri pek çok “bu da ne böyle!” fark etmeni bekleyen anlar. Ve sonunda yaratıkları ve uyguladıkları şiddeti ve ardından gelen tüm kanı gördüğünüzde, o kadar vahşi ki, bazen gözlerimi kaçırmak zorunda kaldım. (Bu filmi yatmadan hemen önce izledim, kesinlikle tavsiye etmiyorum.) Burada da harika performanslar var; Gonzalez çalıştırdığında kabus gibi oluyor, Curtis-Smith kötü olması muhtemel bir perinin hem aydınlığında hem de karanlığında yaşamayı başarıyor ve Napuli, doğaüstü güçler tarafından terörize edilmiş bir çocuğun şok edici derecede etkileyici bir görüntüsünü sunuyor. Her ikisi de yoruma açık bir sonla tamamlanıyor. ve son derece dağınık.
Bu inceleme, 2023 Sundance Film Festivali’ndeki bir gösterime dayanmaktadır. Annemin Derisinde bu yılın sonlarında Amazon Prime Video’da piyasaya sürülmesi planlanıyor.
