Amsterdam birçok şey olduğu için affedilebilirdi, ama donuk onlardan biri değil. Yazar-yönetmen David O. Russell’ın yeni filmi, yılın en etkileyici oyuncu kadrosundan birine sahip ve Hollywood’un önde gelen görüntü yönetmenlerinden biri olan Emmanuel Lubezki tarafından fotoğraflandı. Bunun ötesinde, tuhaf öncülü ve hatta daha tuhaf karakter kadrosu, Amsterdam O. Russell’ın en azından yapmak için benzersiz bir şekilde iyi donanımlı göründüğü türden bir saçmalık cinayet gizemi olmak.
yerine, Amsterdam en üst düzeyde bir felakettir. O kadar çok farklı, uyumsuz parçadan oluşan bir film ki, 134 dakikalık çalışma süresinde çok erken ortaya çıkıyor ki, dahil olan hiç kimse – en önemlisi O. Russell – ne yaptıklarını gerçekten bilmiyordu. Destansı boyutlarda bir tekleme, gelişigüzel bir saçmalık komedisi gibi yazılmış ama dolambaçlı bir dedektif draması gibi ilerleyen bir komedi komplo gerilim filmi. Her öğe bir diğeriyle çelişiyor gibi görünüyor ve nadiren komik ama sürekli olarak rahatsız edici bir filmle sonuçlanıyor.
Sergiyi dolduran açılış anlatısının belirlediği gibi, Amsterdam Dr. Burt Berendsen (Christian Bale), her gün cam bir göz ve sırt desteği ile yaşamaya alışmış bir doktor ve savaş gazisi. Birinci Dünya Savaşı’ndaki savaş deneyimiyle sonsuza dek değişen Burt, 1930’ların başlarında New York şehrinin elitleri tarafından geride bırakılan diğer tüm yaralı veterinerlere tek başına bakmayı denemeyi kendine görev edindi. Ne yazık ki onun için, Burt’i eski komutanının cesedi üzerinde gizli bir otopsi yapmayı kabul etmeye iten bu hayırsever içgüdü.
Burt, söz konusu adamın gerçekten de zehirlenmiş olduğunu keşfettiğinde, Birinci Dünya Savaşı’ndaki iki arkadaşıyla, Harold Woodsman (John David Washington) adlı bir avukat ve eski savaş hemşiresi Valerie Voze (Margot Robbie) ile birlikte çalışmaya zorlanır. Savaşta yaralandıklarında Burt ve Harold’ın hayatlarını kurtaran kişi. Çok geçmeden, Burt, Harold ve Valerie kendilerini birkaç güçlü iş adamı, ünlü bir Amerikan generali (Robert De Niro tarafından oynanır) ve aynı anda Avrupa’yı kasıp kavuran otoriter siyasi dalganın karıştığı bir komplonun içinde bulurlar.
Kulağa biraz dağınık ve karmaşık geliyorsa, çünkü öyle. Ancak, süre Amsterdam‘in öncülü, gevşek bir şekilde, şu şekilde bilinen belirsiz bir Amerikan siyasi komplosuna dayanmaktadır. İş Planı, film, gerçek hayat hikayesini büyük ekrana tutarlı bir şekilde uyarlayamıyor. O. Russell’ın İş Planı’nın çağdaş geçerliliğini vurgulama girişimleri de hiçbir zaman amatörce ve yapmacıklıktan başka bir şey olarak karşımıza çıkmadı ve bu, o zamanlar özellikle doğrudur. Amsterdam üçüncü perdesinde bir karakterin çitlerinin gizlice faşist tasarımı hakkında tembel ve bariz bir görsel şaka yapar.
Amsterdam ayrıca oyuncu kadrosunun çoğunu bu yıl duyacağınız en özgün olmayan ve ürkütücü diyaloglardan bazılarıyla sarsıyor. Örneğin, Zoe Saldaña, sevginin doğası hakkında boş yavan sözler söylemeyi, aşka gerçek bir şey katmaktansa, nankör bir rolde tamamen ziyan olmuştur. Amsterdam‘ın hikayesi. Bu arada O. Russell’ın senaryosu, Robbie, Washington ve Bale’in doğal karizmasını, karakterlerine çok az şey katan gereksiz eksantriklik katmanlarının altına gömüyor ve Harold, Burt ve Valerie’yi birbirine bağlayan aşk hikayesi o kadar ince çizilmiş ve şeker tadında ki sonunda yanlış çal.
Michael Shannon, Mike Myers, Alessandro Nivola ve Andrea Riseborough gibi O. Russell’ın vidalı vuruşlarından en iyi şekilde yararlanmayı başaran birkaç oyuncu var. Anya Taylor-Joy ayrıca, iğrenç narsist karakterini olabildiğince hicivli bir şekilde hayata geçirmek için takdire şayan bir girişimde bulunuyor, ancak performansının abartılı yönleri, hem O. Russell’ın sıklıkla tuhaf düzenleme seçimleri hem de Rami’nin uykulu performansı tarafından boğuluyor. Malek, ekrandaki ortağı Tom olarak veriyor.
Lubezki’nin sinematografisi kendi adına Amsterdam dramatik biçimde durağan senaryosunda eksik olan bir tür sıcaklık ve hassasiyetle. Lubezki’nin meditatif, Malick-esque görsel stili, O. Russell’ın çılgın mizah anlayışıyla çoğu zaman çelişiyor gibi görünüyor, ancak bu sadece yol arasındaki bağlantıyı kesiyor. Amsterdam yazıldığı ve nasıl hayata geçirildiği çok daha belirgindir. JR Hawbaker ve Albert Wolsky’nin kostümleri daha da güçlenirken AmsterdamGereksiz yere tuhaf bir tarza da sahip olan ikili, filmin yıldızlarını bir dizi unutulmaz kıyafetle giydirmeyi başarıyor. (Bu yazar, özellikle Robbie’nin filmlerinde öne çıkan şapka merkezli görünümüne düşkündü. Amsterdamikinci perde.)
Filmin görsel başarıları kurtarmaya yetmiyor Amsterdam. Film, sıkıcı açılış anlarından duygusal olarak boş son karelerine kadar mahvolmuş gibi hissettiren yaratıcı ve yönetmenlik bir özlem. Dağınık olabilirdi ama en azından nefis coşkulu 90 dakikalık bir komplo komedisi, 135 dakikalık bir prestij özentisi prodüksiyonu olarak işlendi. Her diyalog satırı, hızlı bir top gibi atılmak üzere tasarlanmış gibi görünüyor, ancak bunun yerine yarı hızda okunuyor, bu da birçoğunu bırakıyor. AmsterdamOnun ivmesini daha da büyük bir durma noktasına getiren ölü duraklamalar içeren sahneler.
bunun arasında, Neşeve amerikan koşuşturmasıO. Russell’ın sahip olduğu iyi niyet ne olursa olsun, bunu söylemek güvenli görünüyor. Dövüşçü ve Umut ışığı beri kurudu. Hikayesinin merkezindeki zehirli gazi gibi, Amsterdam sadece vardıklarında ölmüştür.
Amsterdam şimdi sinemalarda oynuyor.
