Bir yıl önce Sundance’te gösterime girdiğinde, Hepimiz Dünya Fuarına Gidiyoruz ortalama bir sanal izleyicinin izolasyonunu geri yansıtan, izleyicisine tutulan bir ayna gibi görünmekten kendini alamadı. Bu akıldan çıkmayan mikro bütçe ruh halini aylar boyunca pandemiye ve bir dizüstü bilgisayar ekranında, genç kahramanını emen aynı kara deliğe deneyimlemeye yardımcı oldu. Yine de filmin rezonansı, belirli anımızın sınırlarının ötesine geçiyor, yakın şimdinin yalnızlığını geçip belirsiz şimdinin yalnızlığına. İnternetimiz olduğu sürece internetle ilgili filmlerimiz oldu. Tanımlamak için çok erken mi yoksa çok hiperbolik mi? Hepimiz Dünya Fuarına Gidiyoruz içlerinde en anlayışlı biri olarak?
Casey (Anna Cobb, ilk uzun metrajlı filmi olduğunu ortaya koyduğunda dikkat çekicidir), Amerika’nın tanımlanamayan bir bölümünde, boş tarlaların ve terk edilmiş Toys “R” Us park yerlerinin bulunduğu küçük bir kasaba çorak arazisinde yaşıyor. Anne babasını hiç görmüyoruz ve sadece bir kez duyuyoruz; Gecenin karanlığında ve bir duvarın diğer tarafında sessizlik için böğürtüler, ondan mesaj panosu trol tekneleri ve takip ettiği YouTube sanatçıları kadar uzak görünüyorlar. Benzer adlı Kayla gibi Sekizinci sınıf, bu filmin karamsar-ürkütücü yang’ının güneşli yin’i, Casey’nin belirgin bir arkadaşı veya sosyal hayatı yok. Kayla’nın aksine, asıl ilgi alanı korku folklorcuları ve şehir efsanesi fanatiklerinden oluşan çevrimiçi topluluk olan creepypasta’dır.
Daha spesifik olarak, katılımcıların cihazlarına Şeker Adam benzeri bir mantra söylediği, ardından vücutlarının ve zihinlerinin geçirdiği varsayılan doğaüstü değişiklikleri yaratıcı bir şekilde belgelediği The World’s Fair adlı bir rol yapma oyununa çekildi. Casey ile ilk olarak, filmin genişletilmiş açılış çekimi olarak hizmet veren bir web kamerası oturumu aracılığıyla oyuna katılırken tanışıyoruz. Yanlış bir başlangıçtan sonra, yatak odasını toplar ve daha iyi bir atmosfer için ışıkları kısar, ardından iğne batması, flaş ışığı ve tekrarlanan büyü seanslarına yeniden başlar. Film, atlayışından hemen sonra, performansın nerede bittiği ve gerçek Casey’nin nerede başladığı sorusunu ön plana çıkarıyor. Bu, pikselli bilinmeyene doğru daha da ilerledikçe daha da bulanıklaşacak bir çizgi.
Jane Schoenbrun, üçlü tehdit yazarı, yönetmeni ve editörü Hepimiz Dünya Fuarına Gidiyoruz, bizi tamamen Casey’nin göz atma alışkanlıklarına sokar – bu gizemli ilk özelliğin rahatsız edici mantığıyla, onun psikolojisinden ayırt edilemez olabilir. Kızın web kamerasının görüş alanından uzun bölümler açılıyor ve Casey vlog’ları için korkunun görsel dilinden kolayca yararlanıyor, bir noktada gecenin gözetleme heyecanına makul derecede ürpertici bir riff uyguluyor. Normal dışı aktivite† Bu arada yapı, genç, kendi performans sanatı ve beslemesindeki diğer oyuncuların performansı arasında geçiş yaparken ilgili videoları sıraya sokan bir tüp kanalını neredeyse öneriyor. Bu kurgusal karakter hayatı hakkında bir film yapsaydı, muhtemelen buna çok benzerdi. Hepimiz Dünya Fuarına Gidiyoruz†
Casey gerçekten internetin aç ağzına çekilip posta yoluyla kendini mi bırakıyor? Yoksa bir oyunda sırasını ustaca alarak ağır çekim bir çöküş cosplayi mi yapıyor? Schoenbrun, ürkütücü opak yıldızlarından gelen hayati bir yardımla soruları fırtına bulutları gibi asılı tutuyor. Cobb, kamera karşısında büyüyen bir neslin kolaylığını ve karanlıkta parıldayan makyajın altında kaybolan gerçeklikle temasını kaybedebilecek birinin rahatsızlığını ustalıkla aktaran, gelişmekte olan bir web ünlünün açık seçik savunmasızlığına sahip. ve tartışmalı bir şekilde sahte umutsuzluk patlamaları. En iyi sahneleri izleyiciyi duygusal dedektiflere dönüştürüyor, gerçeği yapaydan ayırıyor. Örneğin, Casey’nin TikTok’a hazır kendi şarkı ve dans rutinini ani bir kan donduran çığlıkla böldüğü anı alın. Açıkça, paramparça akıl sağlığının bir pandomimi, bir eylem. Ancak Cobb, Casey’nin aynı şeyi taklit etmesinin altında köpüren gerçek çaresizliği görmemize izin veriyor.
Hepimiz Dünya Fuarına Gidiyoruz malzemesinin sürünen psikolojik karanlığında, andırdığı ürkütücü tür ücreti kadar rahatsız edici olabilir. Filmi izlemek ve gerçek hayattaki gençlerin intihara meyilli depresyonun YouTube tavşan deliklerinden düşen veya yanlış bir dönüş yaparak sağcı radikalleşmeye dönüşen hikayelerini düşünmemek zor. arkadaşsız21. yüzyılda çevrimiçi yaşama hakkında birkaç önemli filmden biri olan , bazı gençlerin anonimliğin güvenliğinden siber zorbalık yaparak karanlık taraflarını bölümlere ayırma şeklini vahşileştirmek için dahiyane dizüstü bilgisayar vizyonu hilesini kullandı. Dünyanın adaletitekniklerini ödünç alan (ancak sınırlamalarını değil) Screenlife ve buluntu film gerilim filmleriartık rahatlatıcı olmayan bir sonuca varıyor: Bazı çocuklar için “gerçek” çocuklar ile çevrimiçi oldukları kişiler arasında anlamlı bir ayrım olmayabilir.
ancak Hepimiz Dünya Fuarına Gidiyoruz ilgili ebeveynler için uyarıcı bir hikaye değildir. Halihazırda gerçekleşmiş bir dünya için neden alarm verelim? Ton daha kararsız, iyimserlikle endişeyi azaltıyor. Bu hikaye anlatıcılarının bu özel alt kültürü ve Casey gibi çocukların yaratıcı zaferleri için bir DIY takdirinde var, kendini öyle kabul etsin ya da etmesin, gerçekten gelecek vaat eden bir sanatçı. (Film yapımcılarının hala telefonların ve bilgisayarların arayüzlerini ilgi çekici hale getirmek için uğraştığı bir çağda, işte video akışının sert dijital dokularında ve bir monitörün yanıp sönen ışıklarıyla aydınlatılan yüzlerde güzellik bulan bir film.) aynı zamanda ikili olmayan Schoenbrun’un olay örgüsünün mitolojisinde disfori için bir metafor sunması, tür değiştiren internet sinemasının ufuk açıcı bir örneğine bir etki çizgisi sürmesi, matris† Filmin altını çizdiği gibi, kimliğin tüm dönüşümleri yıkıcı veya zararlı değildir.
Sonunda Casey, daha yaşlı bir erkek oyuncuyla, ürkütücü bir avatarın arkasındaki derin bir sesle bir bağlantı kurar. Seyircinin ilk içgüdüsü koruyucu alarm olabilir – özellikle aktör Michael J. Rogers, Jackie Earle Haley için ölü bir zil çalarsa. Ama burada da Schoenbrun, şaşırtıcı derecede belirsiz bir sona kadar kolay yanıtlara direniyor. Etkileri rahatsız edici ama bariz olmaktan çok uzak; başka bir film yapımcısı bir cankurtaran halatı için dijital uçuruma uzanmanın tehlikesini vurgulayabilirken, bu sadece bunun imkansızlığından yakınıyor – ne kadar empati kurarsak yükleyelim, bilgisayar ekranının asla gerçekten geçirgen olmayacağı. Filmin ima ettiği nihai rol oynama, birini çevrimiçi olarak gerçekten tanıyormuş gibi yapmaktır.
Hepimiz Dünya Fuarına Gidiyoruz 15 Nisan’da seçkin sinemalarda açılıyor ve 22 Nisan’da dijital platformlarda kiralanabilir veya satın alınabilir† AA Dowd tarafından yazılan daha fazla inceleme ve yazı için, adresini ziyaret edin. Yazar sayfası†
