Onu gördüğümde kocam ve ben 2021’de MoMA PS1’deydik: Niki de Saint Phalle’nin yorumu Ölüm. Şunlardan biriydi: küçük modeller hemen dışında bulunan devasa Tarot Bahçesi kurulumunun Roma. Buradaydı Ölüm: gece yarısı göğünden yapılmış bir ata binen, şehvetli ve altın tenli, kuru kafa suratlı bir kadın. Bunun sevinciyaşamı, renklerinin patlayan güzelliği ve duruşunun dinamik doğası beni hayrete düşürdü.
Bana Ölüm kartıyla tanışmamı hatırlattı. Ölülerin Günü Tarot güvertesi. O güvertedeki tüm figürler, Ölüm hariç, iskeletlerle temsil edildi. Bunun yerine hamile bir kadındı.
İçinde Nnedi Okorafor’un Ölümden Kim Korkarşiddet ve doğum, ölüm ve hamilelik ve hepsinden öte dönüşüm, bir Niki de Saint Phalle heykelinin gaddarlığı ve canlı rengiyle bol miktarda bulunur.
Okorafor’un kahramanı Onyesonwu Ubaid, bir Ewu kızı, şiddetin çocuğu: özellikle, Okeke annesinin Nuru askerinin silahlı tecavüzünün. Kitabın başlığını “Ölümden Kim Korkar”dan alan Onyesonwu, bir şekil değiştirici (şekillerinden biri akbabanınkidir) ve maddeyi manipüle edebilen ve ölüleri diriltebilen bir büyücüdür. Sevgilisinin öldürülmesi ve çocuklarına hamile kalınması üzerine Onye büyük bir sihir yapar: çevresindeki tüm doğurgan erkekleri öldürür ve tüm kadınları hamile bırakır. Bunun için (spoiler!), Yakalanır ve taşlanarak öldürülür.
Yoksa o mu? Onye, dünyayı yeniden yazarken kendi ölümünü de yeniden yazar ve bunun yerine ateş püskürten bir çöl yaratığı olan Kponyungo’ya dönüşür. (Okorafor, bir tweet’te bir cenaze maskesinden Kponyungo’nun şeklini ödünç aldığını belirtti.) Onye, belki de Ölüm’ün bariz bir kişileştirmesi değil, ancak Okorafor’un uzak gelecekteki, kıyamet sonrası bilim fantezisinde birçok kişiyi somutlaştırıyor gibi görünüyor. birçok dünya dininin kökeninde bulunan antik doğurganlık/ölüm tanrıçalarının zıt karmaşıklıklarından.
Bir kadın Ölümünün en tanınabilir, modern tasvirlerinden biri Neil Gaiman‘s Sonsuz Ölümonun içinde yinelenen bir karakter kum adam grafik romanlar. Kendine has görünümü – gotik siyah giysiler, gümüş ankh ve sağ gözünün yanındaki işaret – onu inanılmaz derecede kolay hale getiriyor. kum adam hayranları cosplay’e (ve dolayısıyla somutlaştırmaya) Ölüm. Yakın zamanda yayınlananlarda sesli kitap, Ölüm, aktör Kat Dennings tarafından yaşama sevinci (ve cızırtılı, kardeşçe, güven verici bir sıcaklık) ile seslendirilir. Twitter’da başka yerlerde, Neil Gaiman hayranları bana onun Carnegie Madalyası ve Newberry Ödüllü Ölüm’ün kişileştirilmiş hali olan “Grideki Leydi”yi hatırlattı. Mezarlık Kitabı.
Rebecca Solnit’in evinde Kadın Şehri atlas projesinden Sonsuz Şehirler, New York City metro sisteminin tüm durakları tarihteki büyük kadınlar için yeniden adlandırıldı. Bence geleceğin haritacılarından biri fantezi türündeki tüm kadın temsil eden Ölüm figürlerinin bir metro haritasını yaparsa, o zaman Terry Pratchett’in karakteri Susan Sto Helit disk dünyası dizi, Neil Gaiman’ın Sonsuzların Ölümü’nden sadece bir durak ötede olurdu – Gilly the Perky Goth’tan çok uzakta değil Dork Kulesi! Miss Susan (“Susan Death”), Ölüm’ün evlatlık torunudur, en azından filmin konusu için. Soul müzik-Ölümün kendi mantosunu alır. Bayanların Ölümü Haritamızda, Sonsuz Ölümün Ölümü ve Susan Ölüm, iki bitişik mahalle, yan yana yerleştirilmiş iki gotik kız psikopomp olacaktır: sıska, solgun görünüşlü, yıllarının ötesinde bir ağırlıkla.
Susan Death’den sonraki durak, Amber Benson’ın aynı adlı serideki kahramanı, Death’in kızı ve zombi kıyametini savuşturmak için çok çalışan Death, Inc.’in CEO’su Calliope Reaper-Jones olabilir. (Ve eğer o Bay Ölüm’ün kızıysa, o zaman kendi romanımın büyücü kahramanı, Aziz Ölümün Kızıhayali chthonic metro hattımızın bir sonraki durağı olabilir… Lanie Stones tam anlamıyla Ölüm’ün kızı olmasa da, sadece sevgili yardımcısı.)
Fantazide sayamayacağım kadar çok Ölüm ve Ölüme komşu kadın figürleri var, bu yüzden sosyal medyaya döndüm. Arkadaşlarım bana Garth Nix’ten Sabriel, Liriel ve Clariel’den bahsetmemi hatırlattı. eski krallık dizi, Seanan McGuire’dan Nancy asi çocuklar diziler – özellikle Her Kalp Bir Kapı AralığıLloyd Alexander’s’tan Kraliçe Achren, Ölülerin Salonlarında birkaç yıl geçirdikten sonra okula geldiği yer. Prydain Günlükleri (en sevdiğim çocukluk kötü adamlarından biri!), Susan Cooper’s’tan Lady Taranis denize doğruve Greer Gilman’ın Annis’i Ay yönünde.
Fantastik filmlerde ve televizyonda her biri kendi tarzında Ölüm Getirenler olan çok sayıda ölümcül kadın olmasına rağmen, Ölüm’ün kişileştirildiği pek çok kadın yoktur. Santa Muerte Kuruş Korkunç: Melekler Şehri; içinde Mago Otel del Luna; Jean Cocteau’daki Prenses Orphee.
Ama 80’ler, Ölüm’ü belirli bir kadın formunda kişileştirmeye bakıyorsak, bize bolca kıpırdama alanı veriyor. Web’in Dul’u var KrullKristal Örümcek’i kum saati ile kontrol eden. Orada Büyücü-Kraliçe Bavmorda var Söğütsıska bedeni, iskelet görünümü, rahibe cübbesi ve çivili demir tacı ile acımasız orduları ve korkunç ölüm köpeklerini yöneten ve bebekleri feda etmekten çekinmeyen. içinde Mombi var Oz’a dön (Bavmorda’yı oynayan aynı aktris Jean Marsh tarafından canlandırılan), koleksiyonuna kafa alan ve ruh haline bağlı olarak onları birbirinin yerine geçen bir kadın. Oyundaki Güç cadısı Charal’ı unutmayalım. Endor için Savaşbir kuzguna (yani, ikonik!) veya Disney’in kendi Maleficent’ine (çizgi filmden, yani: ön-kurtuluş) dönüşebilen, siyah bir ejderha olarak son şeklini alan.
Masalda, efsanede ve şehir efsanesinde gizlenen daha kurnaz kadın figürlerinden birkaçından bahsetmeseydik, kusura bakmamış olurduk. Belki de Ölümün katı kişileştirmeleri olmasalar da, bize dünyamız ve Ölüler Ülkesi arasındaki yıpranmış perdeyi hatırlatıyorlar. Yoldan geçenleri hile veya büyü ile ölüme çekenler var. Kendileri de ölenler var – genellikle şiddetten veya umutsuzluktan. Yol kenarlarında beliren ya da ormanda kaybolanlar var: bize kendi ölümlülüğümüzü hatırlatan sadece musallatlar.
Metro haritamızda Rusalka, Pichal Peri, La Llorona, Lamia, Empusai, Succubi, La Dame Belle Sans Merci isimli durakları hayal edin. Ve tükeniyor diye korkmayasınız diye, Wikipedia’da Akka’dan Tuonetar’a kadar kendi alfabetik listeleri olan din ve efsane Ölüm Tanrıçalarına her zaman dönebiliriz: Her zaman keşfetmeye hevesli olduğum tam bir tavşan kuşu.
CSE Cooney, World Fantasy Ödüllü kitabın yazarıdır. Kemik Kuğular: Hikayeler ve Tor.com romanı Desdemona ve Derin, diğerleri arasında. Daha fazla bilgi edinin csecooney.com veya twitter’da @secooney.
Aziz Ölümün Kızı CSE Coney şu anda ABD’de.S.; bir kopyasını sipariş edebilirsiniz burada.
RSS beslememizin nereye gittiğini merak ediyor musunuz? Yapabilirsin yenisini buradan al.
