2 Nisan 1982’de MGM, yazar-yönetmen Barry Levinson’ın ilk uzun metrajlı filmi Diner’ı New York Film Festivali’nde tanıttı. Film, 55. Akademi Ödülleri’nde senaryo dalında Oscar adaylığı almaya devam etti. Hollywood Reporter’ın orijinal incelemesi aşağıdadır:
Oldukça basit ve yanıltıcı bir başlığın arkasına gizlenen MGM’ler Lokanta sıcak bir dille yazılmış, ilgi çekici şekilde oynanmış ve baştan sona büyüleyici “kişisel” bir resimdir, eğer kas ve sabır uygulanırsa, Culver City şirketi için bir uyuyan olarak ortaya çıkabilir. Zor bir satış olacak, ama buna değer.
Film, senarist Barry için ilk yönetmenlik denemesi.Ve herkes için adalet, İç Hareketler) Levinson, 1959 dolaylarında Baltimore’da, erkeklerin günlük alışkanlık olarak hala ceket ve kravat taktığı bir dönemde büyürken kendi deneyimlerine dayanarak Troy Donahue ve Sandra Dee filmlerini izlemiş, 45 rpm rekorlar toplamış ve aksi halde, her ruhun daha önce ve o zamandan beri sahip olduğu gibi, yeni doğmakta olan yetişkin dünyasının aynı sorunları.
O verir Lokanta Birçok sinema izleyicisinin gişeye çekilebilirse karşı konulmaz bulacağı bir evrensellik ve nostalji dilimi. Resmin etki isimleri yok (henüz), bu yüzden diğer erdemleri olduğu gibi cazibesi olmak zorunda kalacak. Kopma ve Dört arkadaşson iki film Lokanta gerçek yıkımda değilse, lezzet ve tutuma benzer.
Aslında, Levinson ve yapımcı Jerry Weintraub, bu “Beş Arkadaş”ı kolayca etiketleyebilirdi, çünkü dünyada tutunacak yerleri aramaya başlayan beş arkadaşın lise sonrası hayatlarındaki kaynaklı bir dizi olayı kapsıyor. Hikayesini asmak için Levinson tarafından seçilen mandal, beşliden birinin (Steve Guttenberg) bazı kendinden şüpheler içinde yaklaşan evliliğidir ve bu da diğer dördünün hayatlarının iç içe geçmiş incelemelerine yol açar.
Biri (Daniel Stern) zaten evli ve genç karısıyla (Ellen Barkin) konuşmakta zorlanıyor, çünkü evlilik yeminlerinden önce ilişkileri esas olarak tartışmaya ya da seks yapmaya çalışmak üzerine kuruluydu, şimdi doğal olarak kabul edilen bir şey. Bir diğeri (Mickey Rourke) gündüzleri kuaför olarak çalışan, geceleri hukuk fakültesine giden ve sonunda kendisini ciddi sıkıntılara sokan kumar tutkusu olan bir hanımefendidir. Grubun üçüncüsü (Timothy Daly) üniversiteye gidiyor ama hamile olan bir kız arkadaşının (Kathryn Dowling) işini doğru yapmakla yeni ilgileniyor, dördüncüsü (Kevin Bacon) ise zihinsel bir dahi ama olgunlaşmamış, ailesiyle ve kendi kendini imha etme çılgınlığı.
Hem yazar hem de yönetmen olarak Levinson, Fells Point Diner’ı merkez olarak kullanarak ve aksiyonun çoğunu geceleri oynayarak, filmin çoğuna karanlık, çekici ve neredeyse kara mod. Bazı sahneler doğaçlama gibi görünse de – özellikle Guttenberg ve Paul Reiser arasında yemekte bir şeyler yemek için harika bir karşılaşma – burada açıkça güçlü bir senaryo var, sans ağır dram ama başka türlü zengin donanımlı. Temel bir kusuru varsa, sadece neredeyse iki saatte uzun sürmesidir.
Oyunculuk ve oyuncular arasındaki uyum, çizgi filmde Betty Hutton taklidi tarafından çekici bir şekilde bastırılmış olan Guttenberg ile başlayarak mükemmel. Müziği Durduramıyorum. Sadece bir striptiz ekleminde bir dans (?) ısırığı sırasında Hutton tarafı yeniden ortaya çıkıyor, aksi takdirde bakire olarak yutmak için biraz fazla olmasına rağmen harika bir şekilde kontrol altında (bu chutzpah ile?). Stern, Rourke, Bacon, Daly ve Reiser’ın her biri, gelecekteki film katkıları için iyiye işaret eden iyi ekran kişilikleriyle, sevimli ve ilginç.
O zamandan beri Lokanta bir erkek pov’den açıkça anlatılıyor, kadınlar tamamen tamamlayıcı – Guttenberg’in nişanlısı, doruğa ulaşan düğün sahnesinde bile, hoş bir dokunuş – ve kasıtlı – hiçbir zaman gösterilmedi – ancak Ellen Barkin, Stern’in hüsrana uğramış karısı olarak güçlü bir sahneye sahip ve Kathryn Dowling iyi Daly ile ilgili bir TV kariyeri kızı olarak. Jessica James, Broadway’in uzun süredir devam eden oyuncusu ikizler burcu ve kısa ömürlü küçük benayrıca Guttenberg’in klişe olmayan annesi olarak bazı komik anları var.
Peter Sova’nın sinematografisi, Leon Harris’in sanat yönetmenliği ve Gloria Gresham’ın kostüm tasarımları, görsel danışman Gene Rudolf ile birlikte, Baltimore’da yumuşak bir kış mevsiminde 1950’lerin sonlarını özenle yaratıyor ve genel etkiye süper güçlü bir artı katıyor. Harry V. Lojewski tarafından yönetilen müzik, aynı zamanda, Bobby Darin, Jerry Lee Lewis, Frank Sinatra, Dion and the Belmonts, Jane gibi cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl melodiler eşliğinde, 50’ler hissinin yaratılmasına da büyük katkı sağlıyor. Morgan, Dick Haymes ve Elvis Presley.
Neticede, Lokanta değerli bir yemek, kesinlikle Aslan Leo’nun bir süredir kükremesi gereken en iyi şey. – Robert Osborne, ilk olarak 3 Mart 1982’de yayınlandı.
