Midnight Review’ın güneyinde – Sıkıcı savaş güzel ve duygusal bir hikayeyi aşağı çekiyor

Samimi Aralık veya daha doğru bir şekilde, Indiana Jones ve The Great Circle’ın piyasaya sürülmesinden bu yana, Xbox’ın daha iyi bir köşeye döndüğü hissi var. MachineGames’in mükemmel Indiana Jones macerasını takip etmek, Obsidian’dı ve Avowed’de sağlam bir gezi. Yayıncılık anından birkaç gün sonra, Compulsion Games’in en yeni, gece yarısı güneyinde takip edilecek ve bu ivme devam etmeyi umuyor.

Geceyarısı güneyinde, stüdyonun 2009 yılında şarkı söyleyen üçüncü oyun ve takımın ilk tam oyun, 2018’de Microsoft tarafından satın alındıktan sonra Xbox Banner’ın altında birincil yapmıştır. Stüdyonun We Happy Few için son DLC partisinden sonra, altı yıllık spec Lacey’nin hikayesi, durma animasyonu ile tamamlandı. Güney Gotik masalı, küçük kurgusal kasabası Prospero’da çok daha kötü bir kasırga ile başlar ve Hazel ve Lacey arasında bir kavga edebilir.

Evden fırladıktan sonra Hazel, kasırganın evini almasını izlerken dehşete bakarken, annesi nehirden aşağı iner. Annesini kurtarmak ve kurtarmak için yüzen evin peşinde koşarken Hazel yeni bir dokumacı olmak için seçilir. Bir dokumacı, oyunun büyük goblen dediği şeyi oluşturan tanga ve iplikleri görebilen bir kişidir. Temel olarak, yaşamın ve dünyanın üretimidir ve şimdi, oyun yapımımızın seçimleriyle ya da kötü insanların ellerinde yaşamda yaşadığımız trajedi ve ekmeğin neden olduğu düğümlerin çözülmesine yardımcı olmak için Hazel’in işi.

Gece yarısının güneyindeki hikaye biraz garip bir şey. Hazel’in annesini daha iyi anlamaya yönelik yolculuğu ve hikayelerinin nasıl oynadığı bir tür ilgi. Aynı zamanda, oyunun hikayesi güçlü yönlerinden biridir ve hepsinin Hazel’in annesini bulma yolculuğu boyunca tanıştığınız insanlardan gelir. Midnight’ın hikayesinin güneyinde beni sürekli şaşırttı çünkü dışarıdan, bu oyunun neredeyse olduğu kadar karanlık veya ciddi olduğunu tahmin edersiniz. Her bölümde, birisinin en kötü anılarının ekmeğini, hayatlarının kötü kısımlarını düğümü çözerek dinlenmeye yardımcı olmakla suçlanacaksınız.

Ve her bölümde, tüm bu anılarımızın ne kadar yoğun ve trajik olarak şaşırdım. Hikayeyi, özellikle Hazel’in bir binanın yanından kopmuş gibi görünen yüzen bir duvarda duvarla çalıştığı anlarda, hikayeyi korumaya yardımcı olan bir haberdi.

Bu, Hazel ve annesi arasındaki ilişkinin sıkıcı ya da ilgisiz olduğu anlamına gelmez, sadece bu, bir hafızanın kısa bir sahnesinde tanık olduğunuz veya yol boyunca bulduğunuz eski bir günlük girişinin kısa bir sahnesinde söylenen her biri tarafından ortaya çıkmıştı. Ayrıca, Hazel’in son derece trajik bir olayın anısına nadiren uyduktan hemen sonra, Hazel’in ilk sözlerinin, çok fazla çizgisinin, kahramanın sürekli olarak dünyaya yorum yaptığı herhangi bir video oyununda duyabileceğiniz jenerik kabuklar gibi ses çıkardıktan hemen sonra yardımcı olmadı.

Ancak, Hazel, Adriyan Rae’nin arkasındaki ses içeren tüm sesli oyuncuların güçlü performanslarıyla gerçek, mükemmel bir hikaye anlatımı var. Bu, Hazel’in sadece tanık olduğu olaylara dikkat ettiğini hissettiğinde bir çizgiye sahip olacağı zaman daha da üzücü hale getirdi. Yine de, hayal kırıklığı yaratan anlarla bile, gece yarısı güneyinde parlak görsellerinden ve stop-hareket animasyonunun beklediğinizden daha ağır bir yumruk atan duygusal bir hikaye sunuyor.

Görsellerinden bahsetmişken, sanat tasarımı ve gece yarısının güneyinin görünümü tartışmasız bu oyunun en iyi kısmıdır. Bunu başka yönlere doğru hafifçe ya da oynamaya değmez demek istemiyorum. Genellikle bir oyun hakkında söylemeniz gereken en iyi şey, güzel görünüyorsa, muhtemelen bunun ötesinde sunacak çok az şey varmış gibi hissediyor. Gece yarısının güneyinde değil, kesinlikle masaya daha fazlasını getiriyor, ancak bu oyunun tasarımı ve her köşeye dökülen detay kesinlikle muhteşem.

Net bir şekilde, stop-motion etkisi etkisi gözlerimle aynı fikirde değildi ve onunla birlikte birkaç bölüm oynamayı teklif etmek zorunda kaldım. Bence bu etki ile kilometreniz değişebilir çünkü benim oyunum sırasında tanık olduğum strettering hatalarının sayısına da kadar izlenebilir. Xbox Series X’imde bir gün bir yamayı içermeyen oyunun erken bir yapısını oynuyordum, bu yüzden sadece sahip olduğum çıkışların herkesin kendileri için atlayabileceği zamana göre sıralanacağını umabilirim.

Atlamaktan bahsetmişken, hikaye ve performanslar kadar iyi, gece yarısının güneyinin ana oyunu talihsiz olan eksik olan şeydir. Platform kötü değil. Ama aynı zamanda harika değil ve oyunun hikayesinin 14 bölümü boyunca bir şekilde gelişse de, özellikle de karanlık bir sisden kaçan bölümlerle, sadece son birkaç bölümde ilginç olmaya başlıyor. Ve bu noktada, bu bölümler o kadar tekrarlıydı ki, başka bir bölümden geçmekten heyecan duydum. Bu bölümlerin tasarımı iyi olmaya başlasa bile, bu da 14-Chiper bir oyunun 12. bölümünde böyle olmamalıdır.

Dövüş, talihsiz, oyunun en kötü kısmı. Basitçe söylemek gerekirse, sıkıcı ve tekrarlayan ve her beş dakikada bir savaş arenasına itilmeseydiniz oyundan çok fazla uzaklaşmayacaktı. Çalıştığınız küçük beceri ağacı asla taraklara ilginç yollar katmaz; Becerilerinizi yükseltmenin en iyi yanı, bu tez bölümlerini hızlı hareket ettirmenize yardımcı olabilmesidir. Önemli bir konu, savaşmak için bir akış olmamasıdır. Hazel’in bir parry veya bir blok tamircisi yok, bu yüzden yapabileceğiniz tek şey çizmek ve gelen saldırılardan kaçmak, yani hayatta kalmak için kendinizi sürekli olarak harekete geçiriyorsunuz. Ve tek bir düşmana kilitli olduğunuzu ya da değil, kamera savaşa ayak uydurmak için acımasız, bu yüzden neredeyse kesinlikle hazırlayamadığınız birkaç hit alacaksınız çünkü geldiğini görmediniz.

Bir düşman önünüzde olsa bile, bazı saldırılar diğerlerinden daha fazla telgraplanmıştır ve bir düşmanı bir eziyet-pound saldırısı yaparak animasyondan çıkarabilirsiniz. Ayrıca, bir vuruş yaptığınızda, geri vurma efekti, Hazel’i tepki vermeyi o kadar yavaş hale getirmesine yardımcı olmaz ki, güvenlikten kaçmadan önce başka bir vuruş yapmanız muhtemeldir. Bu aynı zamanda savaştaki tüm ‘meydan okuma’, geldiğini göremediğiniz vuruşlardan ölmekle kalmaz. Bu, yanlış nedenlerden dolayı sinir bozucu acı çekiyor. İyi performans gösteriyor ve ölmüyor olsanız bile, aynı animasyonları tekrar tekrar tekrarladığınız için saldırılarınızdaki geri bildirim tatmin edici hissetmiyor. Ve her düşmanın görünümü çıkarlar olsa da, her birinin savaşa eklediği şey onu çıkarlarda geliştirmez veya yaklaşımınızı değiştirmenizi sağlamaz. Bu daha sonra savaşa yaklaşmanın pek çok farklı yoluna sahip olmadığınız diğer meseleye beslenir. Saldırıyı eziyorsunuz ve ad-nauseam’i atıyorsunuz ve bittiğinde, bir karakterin hayatında olan korkunç bir şey hakkında trajik, duygusal bir sahne alıyorsunuz. Eylemler denerlerse daha fazla kopuk hissedemedi, bu da bir slog gibi hissetmek için savaşmaya ekliyor.

Gece yarısı, savaş bölümleri bir macera oyununa veya bulmaca oyununa benzer bir oyunla değiştirilirse, düğümlü olanı düzgün bir şekilde çözmek için geçmiş etkinlikleri bir araya getirdiğiniz daha sıkı, daha ilginç bir oyun olurdu. Oyun, oyunun, savaşın başladığı tamamen farklı bir oyun olmaya çalışıyormuş gibi hissetme anlatısına kolayca örülecekti.

İyi diyebileceğim herhangi bir savaş bölümü varsa, oyun boyunca dağılmış patron dövüşleri olurdu. Ancak bu bölümler iyi değil çünkü savaş aniden eğleniyor, savaştığınız patronların ölçeği ve her set parçasının sunumunun ne kadar iyi yürütüldüğü için iyi. Bu yüzden bir bölümün sonuna ulaşmak, kaç dövüş bölümünden geçmeniz gereken o kadar eğlenceli olmasa da, en azından sonunda set parçası her zaman görsel olarak çarpıcı ve eğlenceli bir şovdu.

Bu yüzden bu bölüm biten set parklarının en iyisinin aslında WCCFTech’in kendi Kai Tatsumoto’yu içeren basının üyelerinin önizlemelerde deneyimlediği bir şey olduğunu söyleyebilirim. Müziğin az önce tanık olduğunuz hikayeye nasıl bağlandığını ve tırmandığınız bu dev ağaç hakkında sahip olduğunuz tam anlayışın, kredilerin yuvarlanmasını gördükten günler sonra hala aklımda kalıyor. Gerçekten çok güzeldi ve oyunun daha fazlasının oyun ve anlatıyı orada olduğu kadar güçlü bir şekilde örmesini olsaydı.

Son olarak, müzikten bahsetmişken, gece yarısının güneyini özel kılan hikaye anlatımının son değerlendirmesidir. Prospero’dan tanıştığınız ve yardım ettiğiniz her önemli karakter için yazılan orijinal şarkıların hepsi çok iyi yapıldı. Gerçekten kendiniz için deneyimlemeniz gereken bir şey ve yine de gece yarısı oynamanızı tavsiye ederim. Daha önce bahsettiğim diğer görsel ve hikaye anlatımı yönlerinin üstünde, müzik hepsini çok güzel bir şekilde sarıyor.

https://www.youtube.com/watch?v=klgw-to1rqc

Genel olarak, güney Midnight’ın mükemmel hikaye anlatımı, mükemmel sanatsal ve görsel tasarım, harika bir karakter ve ses aktörleri kadrosu ve her büyük anlatı ritimini kontrolörden çok sonra sizinle birlikte kalacak şekilde noktalayan orijinal bir film müziğine sahiptir. Ne yazık ki, oyunun geri kalanına giren aynı yaratıcılık, savaş ve platformlamasında eksiktir ve zorlama oyunları, sizi her seviyede tekrar tekrar aynı sıkıcı savaş senaryolarına başlatarak hiçbir forcuun kendisi yoktur.

Xbox Serisi X (yayıncı tarafından sağlanan kod) hakkında inceleme.

7.0

Wccftech derecesi

Gece yarısı güneyinde