Karar
Atomfall, hayatta kalma RPG fanları için kaba bir elmastır. Tür çağdaşlarının ortaya çıkan yüksekliklerine çarpmasa da, Rebellion’un güzel hazırlanmış karantina bölgesi, oyuncuyu sonuna kadar itecek kadar kağıt hamuru ve gizemle keşfetmek için bir zevktir. Klasik bilim kurgusuna rahat bir geri dönüş arıyorsanız, bu çok İngiliz sanal alanında yanlış gitmek zor.
RPG’lerin çok yönlü manzarasında, nükleer felaketler düzenli bir olaydır. Gaz maskelerinden Geiger sayaçlarına kadar, bu ışınlanmış dijital arazilerin arkasındaki gerçek dünya ilhamları çok tanımlanabilir. İsyan Atom Biraz farklı bir mücadele alır. Bir nükleer Holokost’un Soğuk Savaş endişelerine veya chornobilin üzücü etkilere dokunmak yerine, ön cam kazası sonrasında kuzeybatı İngiltere’ye varıyoruz ve her şey göründüğü gibi değil.
İlk olarak, Atom bir kitabı asla kapağına göre yargılamamanız gerektiğini hatırlatır. Marka dışı Bethesda RPG olarak görünen şey aslında İngiliz kırsalında nefis bir dedektif boğumudur; Dikkatli keşif ve kovalamaca işleri karışımı, Fallout veya Skyrim’den daha fazla dedektif oyunlarıyla uyumludur. Bence, Tim Follin’in çelişkisine en yakın benzerliği taşıyor, İngiliz kırsalında kurulan bir cinayet gizemi FMV, aynı paganizm ve küçük kasaba gizliliği tropikleriyle oynuyor.
Bu kimleri hayal kırıklığına uğratabilir var olan Markalı bir Bethesda RPG arıyor, ama dürüst olalım, etrafta dolaşacak çok şey var. Atomfall’da, sevdiklerimi kurtarmak için ışınlanmış bir çorak arazide yolumu sallayan ve vurma ve şaplak atan yalnız bir gezgin değilim. Ben son derece meraklı bir ganimet goblin konserve et üzerinde dolaşıyor ve herkesin özel yazışmalarını okuyor ve bunun için daha mutluyum. Ayrıca keşfetmek için harika bir ortam. Atomfall’un haritasına nadiren bakıyorum; Şirin yürüyüş parkurları ve yemyeşil yeşillikler, Cumbria’nın güneşli üçlülerden atlayan ilgi çekici noktalar etrafında üretilmiştir.
Atomfall’un keşif derinliği, oyuncunun keşfetme isteği ile ölçeklenir ve ana görev çizgisi, araştırmanın bir tür nokta olduğunu açıkça ortaya koyacak kadar basittir. Rebellion’un karantina bölgesini birden fazla bölgeye ayırma kararı, dakikalar içinde geçebileceğiniz yoğun paketlenmiş, küratörlü kum havuzları lehine açık dünya yorgunluğunu dolaşıyor. Hızlı bir seyahat sisteminin ihmal edilmesi tamamen daldırmayı teşvik eder ve hikayesinin kalbindeki değişim, gidip gelme sürelerini katlanılabilir tutan bir kavşak merkezi olarak hizmet eder. Gerçekten isterseniz sekiz saat gibi kısa bir sürede kredileri yuvarlayabilirsiniz, ancak 20 saatlik kaydetme dosyam hala birkaç kilitli kapı ve kalıcı soru içeriyor.
Oyuncuların ne kadar yatırım yapmaya istekli olursa olsun, Atomfall’un serbest biçimli yapısı bazen büyük vahiyleri bir antiklimax’a dönüştürebilir. İsyan, oyuncuların sonuna kadar ana yolunu takip etmeleri için yeterli ekmek kırıntılarını dağıyor, ancak erken kaşifler tüm meşhur ekmek somunu tökezlemekle yükümlüdür. Böyle bir kaşif olarak, kaçınılmaz olarak, saatler önce çözdüğüm gizemlere yönelik ipuçları için öfkeli ve belirsiz notlar üzerine göz atıyorum. Kuşkusuz, bu hikaye güdümlü kum havuzu oyunlarında endemik bir sorundur ve isyanın türe ilk baskınında çözmesini beklemediğim bir sorundur.
Bununla birlikte, Atomfall’un dünyası tüm sırlarından çok kolay vazgeçmiyor. Ana görev hattında bol miktarda bükülme ve dönüş var, ancak bu gerçekten beklenmedik olmadığı uyarı ile birlikte geliyor. Atomfall’un hikayesi, hükümet komploları, halk korkusu ve yabancı casusluk da dahil olmak üzere spekülatif kurgunun sütunları üzerine inşa edilmiştir. Bilim kurgusunun altın çağına, özellikle de John Wyndham’ın “rahat felaketleri” na geri dönen klasik tropiklere yaslanıyor. Triffidler Günü; Chrysalidler; Liken ile ilgili sorun; Wyndham’ın çalışması video oyunlarında daha az seyahat edilen bir yoldur, ancak Atomfall saygısında adım atmaz.
Bununla birlikte, bu edebi miras o kadar büyük görünür ki, daha geniş sosyal yorumlar için yetersiz yer bırakır. Yürüyüş tuzlu kuzeyliler ve jackbooted güneyliler arasındaki sınıf bölümü, ortam diyaloğunun düşmanlığı ile hissedilebilir, ancak asla toptan hitap edilmez. Rebellion’un Cumbria ile Atomfall önizlememdeki gerçek şey arasında zaten karşılaştırmalar yaptım, ancak belki de kültürel eleştiri, TARDIS Paskalya yumurtasını içeren bir distopisada çok ciddi bir girişim. Ne olursa olsun, Liverpudlian, Geordie, Yorkshire ve gerçekten de Atomfall nüfusunun Cumbrian aksanlarının canlı dizisi, bu kuzey gal için evden uzakta bir ev, ancak hissi tekrarlayan diyalog kabuklarıyla sessizleşiyor. Bir kanun kaçağı duymam gerekirse ‘Otobüsteki tekerlekler bir kez daha yuvarlak ve yuvarlak gider’ …
Hikaye bir yana, Atomfall, simüle edilmiş açlığa eğilmeyen nadir hayatta kalma oyunu veya gerçekçilik kaplaması için susuzluğa, beni genellikle daha az meydan okuma ve daha çok bir angarya olarak vuran mekanik. Hayatta kalma yönü, özellikle kendinizi savunmak için sınırlı araçlarınız olduğu ilk saatlerde kırılganlığınızdan gelir. Açık olmak gerekirse, bu Dayz değil. Point-Blank menzilinde bir atıştan kurtulabilirsiniz, ancak bir tüfekle dolu askerlerden oluşan bir müfreze geçirmek, öldürülmenin garantili bir yoludur. Ancak Atomfall hakkında takdir ettiğim şey, hayatta kalma, harekete geçtiği topuk dönüşüdür. Yapmak Bu araçları toplayın. Atomfall’un denetçisindeki haydutlardan kaçınmak için uzun çimlerden kaçmıyorum; Beni öldürmek isteyen garip bitkilerde dev robotlara, mutantları keskin nişan alıyorum ve el bombalarına atıyorum.
Sniper Elite geliştiricisinden beklediğiniz gibi, Atomfall’un silah oyunu sağlam. Ateşli silahlarının hepsi, bir çiftçinin av tüfeğinin geri tepmesinden askeri sorunlu keskin nişancı tüfeğinin cerrahi hassasiyetine kadar türlerine uygun ağır bir vuruşa sahiptir. Revolver, bir çatışmanın sonunda güzel bir şekilde gelir ve Wild West melodramının hoş bir dokunuşunu Cumbria’nın pistlerine getirir. Tersine, yakın dövüş savaşı diğer birinci şahıs RPG’lerle aynı sorunlara tabidir. Kağıt üzerinde kavgalar olarak faturalandırılan şey, etkiyi açık bir şekilde emen NPC’lerde çılgınca sallanmaya, öfkeli yüzleri tarafından gizlenen kamera. Hizmet edilebilir, ancak özellikle tatmin edici değil.
Atomfall ayrıca Sniper Elite’in Serbest Sistemini miras alır. Ben sürükleyici gizli oyunların büyük bir hayranıyım – Dishonored, Hırsız ve Uzaylı Tecrit, kalbimde özel bir yere sahip – ve Cumbrian manzarasının zirveleri ve vadileri arasında patlamak hoş bir olasılık. Bununla birlikte, düşmanlar beni yarım mil uzakta bulma eğilimindedir ve geri çekilmenin ve geri dönmenin sonsuz şarkı ve dansı yakında yaşlanır. Neden yalın bir işlev olmadığı hakkında hiçbir fikrim yok, ama Atomfall kesinlikle birinden faydalanabilirdi. Bununla birlikte, şüpheli düşmanların pozisyonunuza çok yakın girişimde bulunurlarsa sizi hala uzun otlarla tespit edebileceğini takdir ediyorum. İsyan gerçekçilik için gitmiyor, ancak takipçilerim sodaya kadar yüceltilmiş bir görünmezlik pelerininin rahatlığında oturmaktan daha fazla zorluk oluşturuyor.
Tür çağdaşları, kendi kum havuzlarının karmaşıklığını derinleştirmek için yavaş yavaş sürükleyici sim unsurlarını birleştirirken, Atomfall nispeten kısıtlayıcıdır. Bunu, açık dünyası ortaya çıkan oyun ilkeleri üzerine inşa edilen GSC’nin Stalker 2’nin daha geniş bağlamında düşünün. Atomfall’daki karşıt gruplar zaman zaman çatışabilir, ancak çevreyi lehinize manipüle etme fırsatları az ve çok uzaktır. Garip alternatif yolun yanı sıra, genellikle bir sorunu çözmenin tek bir yolu vardır. Datlow Hall’un Konservatuarı’nı, sıkıca kilitli, eksik bir toprak tutucusunun cebindeki anahtarı alın. Benim tek eylemim onu izlemek, gerçekten ilk içgüdüm pencereye bir kriket sopası almak.
Aynı şekilde sen de olabilmek Gerçekten istiyorsanız her bir NPC’yi öldürün, ancak bu özgürlüğün bile bir amaç eksikliği var. Garip anahtar öğesini çalmanın yanı sıra, tanıştığınız herkesi öldürmek için, ipuçlarını gereksiz yere erken kesmekten başka bir şey yoktur. ‘Özgürlük’ olarak işaretlemesi kolay olan pazarlama hile, ancak az sayıda RPG aslında herhangi bir anlamla yazmayı başarıyor. Dragon’un Dogma 2 bir istisnasıdır, ancak NPC’leri bile öldürüldüğünde dirilen olabilir. Bunun yerine, bir NPC’nin Atomfall’daki ölümü, kendimden başka birinin eline geldiğinde en etkili oldu ve dramatis kişiliğinin karmaşıklıklarından, ahlaksız cinayetin yapay özgürlüğünden daha fazla konuştu.
Kendinizi Atomfall’un gruplarıyla hizalamak teknik olarak da mümkündür, ancak bunlardan atlamak için gereken çemberler hemen belirgin değildir. Wyndham Köyü’ndeki Plummy Captain Sims’e sadakat vaat etmek oldukça basittir, ancak diğer RPG’lere özgü bir fraksiyon bağlılığı duygusu yoktur. Bunun yerine, bu gruplar Atomfall’un hikayesinin ana dallarını oluşturur ve onları takip etmek farklı bir son gerektirir. Bununla birlikte, kahramanın dünyadaki yeri belirsizliğini koruyor.
Kıyamet sonrası ortamlarda, genellikle evrenin seçtiği olarak aile (bulunan veya başka bir şekilde) veya beklenmedik bir kader tarafından motive oluruz. Stalker 2 bile kahramanının çamaşır sepetine bir arsa cihazı bırakıyor. Atomfall’da bir tabula rasaıyız; Oyuncunun reçete ettiği şeyden başka bir motivasyonu olmayan bir amnesiac damar. Bu mutlaka kötü değildir, özellikle Atomfall’un diyalog seçenekleri, acımasız bir pragmatist, yumuşak bir dokunuş ve aradaki her şey olarak rol almak için yeterli kapsam verdiğinde. Bununla birlikte, planındaki gizemlere asılan riskler anlamına gelir.
İsyan, Atomfall’un hayattaki motorunun yeteneklerini test etmek için bir teknoloji demosu olarak hayata başladığı şeffaftır. Ayrıca, keşfedilmemiş bölgeye böyle bir girişimin biraz dikkat gerektirdiği tutumunu açıkça ele almıştır. Stüdyonun Atomfall’un çekirdek mekaniğinin temellerini çivilemeye sarsılmaz odak noktası ona sağlam bir hayatta kalma RPG kazandırdı. Gerçekten de, Atomfall’un en büyük günahı biraz oynaması fazla güvenli. Açık dünya oyunlarının daha geniş manzarasına yerleştirildiğinde, on yıl önce ortaya çıkanlara daha yakın bir benzerlik taşıyor. Bununla birlikte, Atomfall, Asura motorunun keskin nişancı elitinin sonsuz yinelemelerinden daha fazla sunulduğunu ve stüdyonun kendisinin eşleşmesi vizyonuna sahip olduğunu kanıtlıyor.
