Bir kez daha Sovyetler Birliği’nin muazzam bir başarısıydı: ilk yapay uydudan sonra Sputnik, 1957’de, Dünya’nın yörüngesinde ilk kadın, Yuri Gagarin, Nisan 1961 ve kısa bir süre sonra aynı zamanda Valentina Tereskova, Haziran 1965’te ilk kez, bu kadar erken doğdu. İkizler 4 Misyonu, ertesi Haziran ayından itibaren, her zaman 1965’ti. Sovyetler Birliği ile ABD arasındaki mekansal rekabet en fazla ve ABD lehine dönüm noktası yaklaşıyordu.
Bugün bir astronotun uzayda çıkabileceği bizim için normal görünüyor, ancak çok karmaşık bir operasyon. Yavaş yavaş anne kapsülüyle tamamen ilgisi olmayan astronotları göndermek için başarılı girişimler de vardı, ancak o zaman bir astronotun bu faaliyetler için giyilen özel takım tarafından korunsa bile, alanın gövde ortamından kurtulup kuramayacağı bile bilinmiyordu. Birincisinin rolü, cesur olmak ve hatta biraz cesur olmaktır.
Bugün, uluslararası uzay istasyonundan ayrılan astronotların, astronotları garip yapan takımın aslında kozmik ışınlardan ve güneş rüzgar parçacıklarından korunması gereken bir tür uzay gemisi olduğunu düşünmek için durmuyorlar. Kolay değil ve aslında Luca Parmitano’nun mekansal yürüyüşünde, 16 Temmuz 2013 tarihinde, trajedi kendine dokundu: su sistemi, beklenen borulardan pompalamaya başladı, onu boğulması için risk alıyor ve uzay istasyonuna sıkışmayı başarırsa kendini soğuk kanına ve profesyonel yeteneğine borçlu.
İlk tarihi çıkış için bile, 12 dakika, işler sorunsuz gitmedi. Sovyet kapsülü, sadece içeren ve iki veya üç astronot olan Fachiro’dan, dar bir şişme kanaldan çıkmak için, astronotun da geri dönmek için geçmesi gereken kapalı hava kilidi işleviyle öngörülen bir küre idi.
Burada sorun doğdu: uzayda atmosferin olmaması, Leonov’un kıyafeti şişirilmesi, hareketleri engellediği ve dolayısıyla beklenen dar adımdan geri dönmesi göz önüne alındığında, dışarıdaki basınç farkı. yaklaşık bir metre çapında ve 2.5 uzunluğunda.
