İki saatlik önizlememde ilk beş dakika Atom İyi gitme. Kuşkusuz, Atomfall’un hatası değil. Önceden var olan bir kaydetme dosyasından Casterfell Woods’un Cumbrian Wilds’e belirsiz bir şekilde düştüm. Bir nehir taş basamaklarla çevrili, doğrudan ilerler. Sağdaki adımları ve bir madencinin kulübesinin kalıntılarına giriyorum. “İnançsızlara Ölüm!” Maskeli bir kadın, bir algılama sayaç döngüsünde beyaz, sarı, sonra kırmızı ile çığlık atıyor. Soldaki basamakları hızlandırmak için kuyruğu ve doğrudan neşeli Maypoles ve insan kurbanının bir halk dehşeti kabusuna dönüşüyorum. Pekala, o zaman.
Takipçilerimi bir kriket sopasıyla dövdükten sonra, Bethesda tarzı RPG ve hafif hayatta kalma oyunu öğelerinin hemen tanıdık karışımı rulmanlarımı almama yardımcı oluyor. Bu benim ilk defa olabilir Atomama Cumbria’daki ilk defa benim – bu sürüm olmasa da epeyce Bildiğim gibi. Bir Ordnance anket haritası benim tek kılavuzum, birkaç yıl önce Helvellyn’e yürüyüşüme beklenmedik bir geri dönüş. Aceleyle karalanmış çizimler olarak temsil edilen birkaç ilgi noktasının yanı sıra, harita aksi takdirde ferahlatıcı bir şekilde boş.
İsyan William Blake’in “yeşil ve hoş topraklarını” kalbe götürdü; Atomfall, şimdiye kadar gezindiğim en canlı ve pastoral karantina bölge olabilir. Uzun zamandır Cumbria’yı açık dünya oyunu için mükemmel bir ortam olarak gördüm. Fells ve tarns, ikisi ve druidlerin çevreleri, hepsi rahatsız edici olduğu kadar pitoresk bir ilkel manzaraya sahiptir. Tarihe geniş açık gökyüzüne kadar yakınsınız, ancak bu sınırsız özgürlük bazen agorafobiye ve hatta paranoyaya dönüşebilir. Popüler kültür, küresel kitlesinin yararına Londra ile çok meşgul olduğunda, kendi kültürel mirasıma bu kadar yakın bir manzarayı seçmek gerçek bir sevinçtir – ancak bir ekmek topuzunu bir çay kılıfı demeyi tercih ederim.
Saç tetikleyici druidler bir yana, Rebellion’un İngiltere’nin vahşi yaşamının havuzdan biraz daha uysal olduğunu iddia etmek zorunda olduğu hemen belli. Hiçbir akrep, çıngıraklı yılan veya çakal kırsal alanımızda dolaşıyor; Baderlerimiz bile özellikle agresif değil, ancak Whitehaven’da bir ya da iki martıya dikkat ettim. Bunun yerine, Casterfell ormanlarında karşılaştığım en büyük zoolojik tehdit, beni sürdürmek için (muhtemelen) ışınlanmış kovanlarından ortaya çıkan mutant eşekarısıdır. Windemere’de bir pub bahçesinde olan herkes deneyimi iyi biliyor. Koyun, inek veya atların olmaması ki biraz sinir bozucu; Bu yürüyüş parkurları hiç temiz görünmüyordu.
Tabii ki, Atomfall bir Göl Bölgesi yürüyüş simülatörü olmak anlamına gelmiyor. İsyan, QuaterSass Deney ve Doctor Who gibi klasik İngiliz spekülatif kurgudan ilham alıyor, ayrıca Jeff Vandermeer’in Southern Reach Book üçlemesi gibi modern gerilim filmleri ve Atomfall’un hayvan eksikliğinin kasıtlı bir seçim olduğunu düşünmemi sağlayan ikincisi. Bu devasa etkiler, Cumbria’nın pagan geçmişinin filtresi ile beslenir – Atomfall’un ahşap effiigies ve Maypole Bunting festivonları Robin Hardy’nin Hasır Adamını Birkrigg Stone Circle’dan daha fazla çağırıyor. Atomfall’un her yerde bulunan kırmızı telefon kutusu belki de daha iyi bir temsil. Bazen çalar ve cevap verdiğimde, çakıl sesli bir konuşmacı bilmeceler ve portentlerde konuşur.
Bu telefon kutusu izinin ardından beni bilim kurgu romancısı John Wyndham’a saygı gösteren hayali bir köy olan Wyndham’a götürüyor. Düşük taş duvarları, Union Jack Bunting ve sadece yerli pub ile karakterizedir. Kısacası, . Cumbrian köyü arketipi. Ülke şeritleri ve taş fabrikaları etrafında alay etmek bana kuzeydeki yaşam müzesi Beamish’e çocukluk ziyaretlerini hatırlatıyor. Wyndham’ın eteklerinde, bir Kraliçe Elizabeth benzeri yarışmada kolayca bronz madalya kazanabilecek bir üst sınıf güneyli olan Prudence Rook ile tanışıyorum. Görkemli malikanesinde, fallout sonrası inkarın göreceli konforunda. “Sadece bahçeye bakıyordum. Bizden uzaklaşmasına izin verdik, üzgünüm ”diyor özür dileyerek. Hemen sağa bakıyorum, sarmaşık tüm karşı duvarı örtüyor. Prudence’a bakıyorum. Sakin olun ve gerçekten devam edin.
Köye geri döndüğünde, Yeşil’deki grup, paganizmin ahlaki tehlikelerini teneke gibi bir hoparlörden fırlatan bir plummy kaptan tarafından geçti. Grendel’in kafa pubındaki ev sahibi Alf Buckshaw, kaptanın yabancılara köylülerden daha iyi davrandığını, sonra bana dedikodu olmadığını garanti ettiğini söylüyor. Bana hala bir bilim insanının tutuklanmasını, yerel bir komplo teorisini ve Londra’nın cama kazasının ardından askeri mesleğini anlatmayı başarıyor. “Burada bol miktarda yuvarlak, Nazilerin işgal etmiş olsaydı nasıl olacağını düşünüyorlar,” diye veriyor, ama bunu ondan duymadım. Sonuçta, ALF dedikodu değil.
Atomfall’un eksantrik kadrosu, Kuzey misafirperverliğini ve saldırganlığı eşit ölçülerde yakalamak için uzun bir yol kat ediyor; Bana Jammy ya da Tanrı’nın yasaklanması, Mithering’e söylediğim kadar piç olarak adlandırılıyorum. Belki de daha da önemlisi, İsyan onu abartmaz. En büyük hayal kırıklığım? Kendal nane kekinin göze çarpan ihmali, Cumbrian bir zımba ve . Bölgedeki hayatta kalma uzmanları için enerji çubuğu. Kendal Mint Cake, beni en dik Lakeland Fells’e güçlendiren bir kurumdur ve yokluğunu kabul etmemin tek nedeni, Atomfall’un karantina bölgesinin sakinlerinin hepsini yemiş olmasıdır. Ve beni Cumberland sosisinin görünür kıtlığına bile başlamayın…
Atomfall’u Bethesda formülünden ayırmak zor, ama bu mutlaka kötü bir şey değil. Ne olmak istediğini bilen bir hayatta kalma RPG izlenimi ile iki saatlik bir izimden uzaklaşıyorum. Avowed’in sıcak resepsiyonu bir şey kanıtlarsa, denenmiş ve test edilmiş bir temel üzerine inşa edilmiş sağlam bir deneyim sunmanın yanlış bir yanı yoktur. Prudence gibi, daha önce oynadığım bir RPG’nin rahatlığı için Atomfall’un tıknaz yakın dövüş savaşını ve ölçekli geri sürükleyici sim öğelerini göz ardı etmeye meyilliyim. Atomfall’un ayarı gerçek beraberlik ve bu yün boyalı kuzeyner için beni kazanmak için yeterli.
Atomfall çıkış tarihi 27 Mart’ta yer alıyor.
