Filmler bir aşk dilidir. Bunu düşünmeyi bıraktığınızda, yüzlerce insanın yıllarca çaba, zaman ve fedakarlık için bir şeyler yapmak için büyük bir jest Sen. Teğetsel bir seviyede, Roger Ebert’in bilge sözlerinden beşik olmak için filmler bir “empati makinesi” dir. Bir sevgiyle değilse, en azından merhametli bir anlayış hissetmemize izin verilir. Bu empati hissetme yeteneğinin tür veya alt tür ile sınırlı olmadığını iddia ediyorum. Bu, her filmin empatiyi davet ettiği anlamına gelir, daha ziyade türü oluşturan yönlerden bağımsız olarak bulunabilir.
Ve evet, Ebert’in daha yaygın olarak Slasher filmi olarak bilinen “ölü genç filmler” dediği şeyi bile içeriyor. Alt türün son girişlerinin kanıtladığı gibi, slasher türünden de sıkılacak çok şefkat var. Sadece kanın bir kısmını silmeniz gerekebilir.
Josh Ruben’s Kalp gözleriPhillip Murphy, Christopher Landon ve Michael Kennedy tarafından yazılmıştır, tiyatrolara vuran en son slasher – ve şimdi küresel olarak 32,5 milyon dolar kazandıktan sonra VOD’da. Film, Sevgililer Günü temalı seri katil tarafından bir çift olarak yanılan iş arkadaşları Ally (Olivia Holt) ve Jay (Mason Gooding) üzerinde yoğunlaşıyor. Kalp gözleri. Ama bu sadece herhangi bir slasher filmi değil. Bu, bir rom-com yoluyla bir slasher, onu Sevgililer Günü Set Korku Filmlerinin büyük ölçüde küçük koleksiyonundan farklı hale getiriyor. Benim kanlı sevgilim (1981), Hastane katliamı (1982), Sevgililer Günü (2001) ve Bloody Valentine 3D (2009). Böyle küçük bir film grubuna kaçınılmaz olarak karşılaştırmalara yol açarken, Landon görevi göz korkutucu bulamadı. “Hepimiz buna taze hisseden oldukça benzersiz bir şekilde yaklaştığımızı hissettim ve sanırım, en azından beni gerçekten projeye çeken şey, birçok yönden, bunun bir slasher tarafından işgal edilmeye devam eden bir rom-com olduğunu biliyordu,” diyor Landon Hollywood muhabiri. “Böylece bizi otomatik olarak önceki filmlerden bazılarından ayırdı, ancak aynı zamanda bu filmlerden bazı tropikleri de açmamıza izin verdi.”
Tropes’i açma, sırasıyla yöneten ve yazan Landon ve Kennedy oldu, Garip (2020) tanınmıştır. Dışında GaripLandon Slashers’ı yönetti, Mutlu Ölüm Günü (2017) ve Mutlu Ölüm Günü 2U (2019). Ve Kennedy Slasher yazdı, Harika bir bıçak (2023). Toplu olarak tüm bu filmler tür mashup’lardı, bu da popüler hale getirilen kavramlardan ödünç alıyor Freaky Cuma (1976), Groundhog Günü (1993) ve Bu harika bir hayat (1946) ve bunları slasher formülü ile birleştirmek. Mash-up yönünün ötesinde, stüdyoda yayınlanan slasher filmleri üzerinde önemli bir etkisi olan bu slasher filmleri hakkında farklı bir şey var. Filmler gibi Tamamen Katil (2023), Karartma (2022), Fear Street Üçleme (2021), Evinin içinde biri var (2021) ve Kara Noel (2019) ölüm karşıtı değil, karakterlerine vücut torbalarını doldurma arzusundan daha fazla yatırım yapıyorlar. Bu filmler sadece bir vücut sayısı veya Michael, Jason ve Freddy gibi seyircinin kök saldığı maskeli bir katil işçiliği ile ilgili değil. Bunlar, kendilerini buldukları korku barajının dışında var olan karmaşıklıkları, arzuları ve yaşamları olan kurşun karakterlere odaklanan filmlerdir.
Ebert’in 80’lerin slasher filmlerinin çoğunluğunu ve buna bağlı ahlakın işten çıkarılması, türün hayranları arasında bir yapışma noktası oldu. Biz korku hayranları şüphesiz hassas bir gruptuk ve Ebert kesinlikle yumruklarını çekecek biri değildi. İle ilgili 13 Cumath Bölüm 2“Bu film çılgın slasher ve ölü genç türler arasında bir haç; Yılda yaklaşık iki düzine film, çılgın bir katil Berserk’e sahip ve hepsi bu kadar kötü. ” O ve Gene Siskel’in paylaştığı ahlaki el vardı Sessiz gece, ölümcül gece (1984) ulusal haberler haline geldi. Ebert’in slashers eleştirilerini alakasız bulduğum zaman içinde belli bir nokta vardı.
Ama yanılmışım. Onlarla ilgili değerlendirmelere katılıyorum ya da onlardan zevk almanın ahlaki bir başarısızlık olduğunu düşünmüyorum, daha ziyade takdir ettiği slasher’ları hesaba katamadım, özellikle Cadılar Bayramı (1978), Bağırmak (1996) ve Bağırmak 2 (1997) ve onları alt türün geri kalanından ayıran ve korku diehard’ları olmayan izleyicilere bile zorlayıcı hale getiren şey. Film yapımcıları bize sevgiye karakterler veriyorlarsa, onlara katilden daha fazla yatırım yapacağız ve bu, ne kadar eğlenceli olabilecekleri önemli değil, tüm slasherların değil, empati için bir yol açar.
Hiç biri Kalp gözleri Ne de yazma ekibinin daha önce üzerinde çalıştığı slasher filmlerinden herhangi biri, daha önce gelenleri reddediyor. Önceki on yılların sadece büyük, giriş noktası slasher filmlerinin değil, aynı zamanda derin kesimlerin de gerçek bir sevgisi var. “Seviyorum 13 Cumath Bölüm VI”Diyor Murphy, ilk taslağı yazan Kalp gözleri. “Konuşmak benim favorim. Bence Jason o filmdeki en inatçı. Tıpkı bir öldürme makinesi gibi ve açıkçası çok fazla mizah var, ama sanırım o Jason’ı kalp gözlerinin katilinin getirdiği vahşet açısından düşünüyordum. ” Ancak bu sevgiyle birlikte, bir izleyiciye daha fazla bir şey verme arzusu geliyor ve yazarların üçünün de Wes Craven’in Bağırmak sadece büyük bir etki değil Kalp gözleri Ama aynı zamanda kariyerleri.
Craven’in kariyeri şefkat tarafından yönlendirildi. Sömürü filmleriyle toplanan önceki filmleri bile, Soldaki son ev (1972) ve Tepelerin gözleri var (1977) Amerika’nın Vietnam’daki politikaları ve rolü ve nükleer çoğalma ile yüzleşir. O zamana kadar Bağırmaksadece bir meta-scasher çerçevesi içinde değil, aynı zamanda karakterlerin ölme yeteneklerinden daha değerli olduğu fikri ve bu, franchise’ı en son taksitiyle birlikte tutan bir şey, Çığlık VI (2023). Bir korkunun bahislerinde ölüm ücretinden daha fazlası var. Korku sonrasında yaşayabilen ve hayatta kalabilen karakterler de kendi benzersiz risklerini sunar.
Daha sonraki genç yıllarına kadar türe aşık olmayan Kennedy Bağırmak Ve Çığlık 2 Slasher türünü alması için enstrümantal olarak, Landon ile çalışmaktan aldığı uygulamalı deneyim ile birlikte Garip. Onun için, kalp gözleri katilinin olduğu kadar etkileyici, öncelikli iki ipucu oldu. “Sayfada düşünüyorum, [Ally and Jay] Gerçekten insanlar değil, insanlar olarak pop. Onlar sahne değil ”diyor. Landon benzer bilgiler paylaşıyor ve “Bu karakterlere daha fazla katman getirmek ve onları biraz kırık, kusurlu ve çatışmış ve sevimli hale getirmek istedim. Bence bu yaşadığım dünyayı ve tanıdığım insanları çok daha yansıtıyor. ”
Bence bu perspektif gerekli. Korku ve kan dökülmesi ile bilinen bir türde bile, bireyleri şeylerden ziyade insanlar olarak tanımak, özellikle iktidarı olan ve iktidar için umutsuz olanların insanlıktan gelen insanlara yatırıldığı bu anda hoş karşılanıyor. Korku türüne giren genç izleyiciler, Gen X’inkinden farklı arzulara sahiptir ve bence modern dünyanın sunduğu tüm endişeler arasında, insanların en kötü kabuslarını deneyimleyebileceği ve hala uzaklaşabilecekleri, hatta bazen eskisinden daha iyi uzaklaşabilecekleri fikrini rahatlatır.
Korku, ekranda gördüğümüz şey açısından giderek daha fazla değiştikçe, karanlıktan en açık yolculuklarda bile, içinde açık empati için bir kenara bırakılmış bir yer olması önemlidir. Sadece izleyicilere sevdikleri daha fazla şey verir.
