OpusA24’ün yazar / yönetmen Mark Anthony Green’den yeni korku-thriller, eğlence gazetecileri ve ünlüler arasındaki simbiyotik (ve bazen parazitik) ilişki hakkında söyleyecek çok şey var. Filmin sadece eksantrik bir müzik simgesine yakın olmak için kendilerine açılan gazeteciler hakkındaki hikayesinde, medya manzarasının parasosyal ilişkiler üzerine inşa edilmiş Modern Content ™ imparatorluklarının yükselişiyle nasıl değiştiğini yansıtan yeşil hissedebilirsiniz. Çoğu Opus“ Fikirler tam parada ve film o kadar şık ki görsel ihtişamında süpürülmesi kolay. Ancak, mükemmel orijinal şarkılarının yanı sıra, film genellikle ondan önce gelen glam ileri özelliklerin çürük bir rehash gibi geliyor.
Yine de Opus kurgusal, yeşil – eski bir stil editörü Gq -Kişisel deneyimlerinin çoğunu aşırı işlenmiş, takdir edilen müzik gazetecisi Ariel Ecton’a (Ayo Edebiri) açıkça döktü. Kavramsal olarak, Ariel, pop kültürünü kapsayan işini ve tanınmış sanatçıların yaşamlarını derinlemesine kazma fırsatlarını sunar. Ama aynı zamanda, sahaları ne kadar güçlü olursa olsun, iğrenç bir şekilde kendi kendine karışan editör Stan’ın (Murray Bartlett) onları vurmayı, başka birine aktarma veya sadece kendisi için alma hakkında iki kez düşünmeyeceğini biliyor.
Dünyadaki “Dina, Simone” u ezbere bilen herkes gibi, Ariel de yardım edemez, ancak elden gelen süperstar Alfred Moretti’nin (John Malkovich) on yıllardır ilk kez yeni müzik yayınlamaya hazırladığı rüzgarı yakaladığında biraz heyecanlı hissediyor. Moretti’nin uzun süredir yöneticisi Soledad Yusef (Tony Hale) söylentileri unhinged bir YouTube videosu aracılığıyla doğruladığında, Ariel, yayınındaki birisinin efsanenin uzak çöl bileşiğindeki geleneksel ve çok özel dinleme partilerinden birine davet edileceğini bilir. Açık nedenlerle Ariel, görevin Stan’e gideceğini varsayar. Ancak Moretti’nin davetiyesi bir sabah ofise geldiğinde, Ariel bunu bulmak için şok olur ve olağandışı kitaplarla dolu büyük bir hediye sepeti ona özellikle ele alınır.
Stan ve talk show sunucusu Clara Armstrong’a (Juliette Lewis), Moretti’nin buluşmaları, zengin ve ünlülere erişimi olan insanlardan ziyade ünlüler oldukları fikrini schmooze etmek ve güçlendirmek için mazeretlerdir. Ancak Ariel için davet, nihayet yeteneklerini iyi bir şekilde kullanma şansı gibi hissediyor, bu yüzden Moretti’nin hepsini toplantılarına hazırlık olarak gönderdiği literatürden bazılarını okumayı kendi başına alıyor.
Özellikle bir zamanlar Opus‘Farklı gazeteci karakterler bir otobüste birlikte, Yeşil’i yeni ortamlar ön plana çıktıkça ve telefon bağımlısı etkileyici Emily (Stephanie Suganami) gibi kişiliklere yol açtıkça eğlence basının görünümünün ve hissinin nasıl değiştiğini yorumladığını duyabilirsiniz.
Opus Gazeteciliğin temellerine olan bağlılığı, şöhret takıntılı akranlarınınkiyle keskin bir şekilde tezat oluşturan bir kadın olarak Edebiri tarafından kitapça, kararlı bir enerjiyle oynanan Ariel’i sunar. Moretti hakkında gerçekten zorlayıcı bir hikaye yazmak Ariel’in istediği değil. Ayrıca, her türlü muhabirlerin nasıl itildiğini vurgulamak için bir ritim gibi hissettiren işiyle ünlü olma arzusu var. Kendilerini marka olarak düşünün ve pazarlayın. Ancak Ariel, Moretti’nin saray mülküyle ilgili her şeyin ilk geldiğinde ne kadar rahatsız edici olduğunu anlayabildiği için, onların yanında olmaktan çok övünmek yerine konularını gözlemlemeye çok adanmıştı.
Yine de Opus‘Açılış eylemi vaatle dolu, film ilerledikçe herhangi bir incelik iddiasından vazgeçiyor. Bu, diğer yeni gerilim filmlerinin heyecanla tehlikeli durumlarda dolaşan diğer tarihli gerilim filmlerinin coattails’lerini süren bir proje gibi hissetmeye başlamasının daha büyük nedenlerinden biri budur. İki kez yanıp sön– MenüVe Davet. Araştırmacı gazetecilikte, Moretti’nin asistanı Jorg (Peter Diseth) hakkında, bileşikte yaşayan birçok çocuğa müzik öğreten veya gündüz gündüz gazetecileri takip etmekle görevli Minders’tan biri olan Belle’ye (çok taşlı Amber Midthunder) nasıl bir şey olduğunu öğrenmek için bir arka plana ihtiyacınız yok.
Opus Moretti çevresindeki tuhaflığa o kadar yoğun bir şekilde eğilir ki, asla gerçek bir gizem veya gerilim duygusu yaratamaz. Ariel dışında tüm muhabirlerin, yakın komedi noktasına inanılmaz derecede yoğun görünmesinin yan etkisi vardır. Ancak film, Moretti’yi ekrana koyduktan ve size en iyi bilindiği şeyin tadını verdikten sonra anlık olarak büyüleyici olmayı başarıyor.
Malkovich’in Moretti olarak sessiz ve sfenks benzeri performansı iyi olsa da, karakterin sahnede rockstar kişiliğini somutlaştırıyor ve Nil Rodgers’ın filmi için yazılmış şarkıları ve Dream Opus Tamamen elektrikli hissediyor. Mükemmel şarkılar ve Shirley Kurata’nın kusursuz kostüm tasarımı arasında Moretti, David Bowie ve Prens’in yaşlanan bir birleşmesi gibi okuyor ve iyi bir ölçü için atılan eski Lady Gaga sıçraması. Bu vibe, Ariel’in kohortunun neden onun huzurunda fanning yapmaktan kaçınamayacağını anlamanız için neredeyse yeterli.
Ama bu büyü için zor Opus Hikayesi, bir milden fazla uzakta telgraf edilen öngörülebilir bükülmeleri düşürmeye başlarken. Umut verici başlangıcına rağmen, Opus Maddenden ziyade stille daha fazla endişe duyuyor ve birçoğu sağlam olan puanlarından hangisinin sizi düşünmeye bırakmak istiyor. Özellikle hayal kırıklığı yaratıyor çünkü projenin bazı ince ayarlarla daha etkili çalıştığını hayal etmek kolay. Ancak bir film müziği ve Malkovich’in bir Cape’de iki kez vücut uzunluğunun görüşü, sizi kilitli tutmak için yeterli olabilir. Opus 14 Mart’ta tiyatrolara vuruyor.
