Avusturyalı yazar-yönetmen Bernhard Wenger’ın ilk çıkışını yöneten özelliği Tavus kuşu Sosyal medya çağında kimlik ve kendini sunma temalarını inceliyor, ancak bir çekiçle kafaya vurmaz. Aslında, sosyal medyadan pek bahsetmiyor bile.
Tavus kuşuWorld, geçen yıl Venedik Eleştirmenleri Haftası’nda prömiyeri yapan Avusturyalı-Alman ortak yapımı ve İngiltere’de ilk kez Oscar’daki Glasgow Film Festivali’nde yer alıyor Pazar, başka bir gösterimle Pazartesi günü, Alman Yükselen Yıldızı Albrecht Schuch (Edward Berger’s Batı cephesinde hepsi sessizAndreas Kleinert’s Sevgili ThomasNora Fingscheidt’s Sistem) Matthias olarak, Anton Noori ve Julia Franz Richter gibi.
“Matthias bir performans ustasıdır, Kira-A-Kiralama Şirketi’nin müşterileri tarafından talep edilen herhangi bir role sorunsuz bir şekilde kayar-sanat seven erkek arkadaşından Good Samaritan ve Dürüst Oğul’a,” diyor bir Sinopsis. “Halkı memnun olan tutumu o kadar aşırı hale geldi ki kız arkadaşı Sophia (Richter), Matthias’ı varoluşsal bir krize daldıran ‘gerçek’ bir şey olup olmadığını merak etmeye başlıyor.”
Wenger’ın kısa filmi Affedersiniz, ping-pong odasını ve kız arkadaşımı arıyorum Avusturya Film Ödülleri 2019’da En İyi Kısa Film Ödülü’nü kazandı ve ayrıca Max Ofhüls Ödülü’nün yanı sıra Diagonale – Avusturyalı Film Festivali’nde her iki kısa film ödülüyle de onurlandırıldı.
Wenger fikri buldu Tavus kuşu Japonya’da 10 yıldan fazla bir süre önce arkadaşlık ajanslarını okuduğunda ve film eğitimini ve iyi karşılanan birkaç şortu tamamladıktan sonra, kendini sunma konusunun özellik tedavisine değeceğini düşündüğünde. Film senaryosu 2020’de Cannes Film Festivali’nin 40. Cinéfondation konutu için seçildi.
32 yaşındaki konuştu Thr Japonya’daki araştırması, yaratıcı süreci hakkında, çalışmalarının Ruben Östlund ve Yorgos Lanthimos gibi ve onun için sırada ne var.
Bir makalede arkadaş kira ajanslarını keşfettiniz. New Yorker 2014 yılında. Konuyu nasıl araştırdınız?
2018’de, zaman haklı olduğunda, onlar hakkında araştırma yapmak için Japonya’ya gittim. Toplumda tecrit ve yalnızlık nedeniyle on yıldan fazla bir süredir Japonya’da varliler. İnsanlar birisini sadece bir kahve almak veya birlikte yürüyüşe çıkarmak için kiralayabilirler. Birini hayatta sahip olmadıkları her şey için kiralayabilirler. Böylece insanlar ortak olarak, arkadaş olarak, aile üyeleri olarak kiralanırlar. Başlangıçta, içe dönük olabilecek insanlara sosyal teması denemelerine yardımcı olmak için iyi bir fikir, daha iyi kendi kendini sunma, yalanları gizleme, manipülasyon, güç göstermek gibi farklı şeyler için hızla kullanıldı. Ve bunlar maalesef, bu ajansların Batı toplumlarında da çalışmasının nedenleri.
Japonca konuşuyor musun?
Sadece yanımda bir çevirmen vardı ve insanların benimle açıkça konuşmasını sağlamaya çalıştım, bu o kadar kolay değildi. Ama neyse ki, bir kişi gerçekten açıldı. Ve orada ödevler hakkında duyduğum tüm hikayeler, onları filmde gösteremeyecek kadar saçmatı, bu yüzden her şeyi biraz geri çevirdim. Filmde gördüğümüz ödevlerden bazıları tam olarak gösterildiği gibi oldu. Diğerleri çok fazla olurdu. Ya da gösterilebilirler ama farklı bir film, klasik bir komedi filmi olurdu. Ama birlikte çalıştığım mizah ince ve biraz tuhaf, bu yüzden üstte çok fazla olmak istemedim.
Araştırma yapmak için Japonya’dayken, bana her gün başka biri olduğu garip işi nedeniyle, artık kendisinin nasıl olacağını bilmediği bir sorunun olduğunu söyleyen bir ajansta çalışan bir adamla tanıştım. Ve bunu inanılmaz derecede trajik buldum ve bu hiciv hikayesini etrafına inşa ettim. Hikayeyi, arkadaşlık bir ajansta çalışan bir adam aracılığıyla anlatıyorum, ancak bu toplumumuz ve toplumumuzun sorunları hakkında hicivli bir hikaye.
Keşfettiğiniz temalar çok zamanında ve evrensel görünüyor …
Kendini sunmak toplumumuzda büyük bir konudur. Herkesin kendilerini en iyi ışıkta sunduğu sosyal medyaya bir göz atarsak, bu gerçekten bir sorun haline geldi. … Sosyal medyayı göstermeden bir filmdeki bu konular hakkında konuşmak istedim, ancak filmi bunun için bir metafor olarak görmek istedim.
Filmde selfie ve sosyal medya açısından pek bir şey görmüyoruz…
Evet. İnsanların selfie çektiğini görüyoruz ve tatilde gibi davranan bir etkileyici hakkında bir TV raporu var, ancak gerçekte kendi arka bahçesindeydi. … Ama bunun dışında insanların kendilerini halka daha iyi nasıl sundukları hakkında daha fazla bilgi edinmek istedim.
Çalışmanız, diğerlerinin yanı sıra Yorgos Lanthimos ve Ruben Östlund’un beğenileriyle karşılaştırıldı. Herhangi bir sinematik veya yaratıcı etki var mı?
Gençliğimdeki İskandinav sinemasından etkilendim. (Aki) Kaurismäki gerçekten hayran olduğum ilk yönetmendi ve İngiliz siyah komedisi de beni etkiledi. Ve Avusturyalı trajedi duygumla birlikte, bu (sinematik) el yazısı yıllar içinde bir araya geldi.
Trajik kasvet ve mizah arasında çok ince bir çizgi ne olabileceğinde yaklaşımınızı nasıl tanımlarsınız?
Önemli ve trajik konulara sahip filmler yapmaya çalışıyorum, ancak karakterlerime karşı hala iyimserlik ve sıcaklık yaşıyorum.
En iyi genç Alman aktörlerden biri olarak kabul edilen Albrecht Schuch ile çalışmak ne kadar harikaydı ve büyük oyuncu kadrosunun geri kalanı?
İlk uzun metrajlı filmimde böyle inanılmaz bir oyuncu kadrosuyla çalışmak harikaydı. Bu aktör ve aktrislerin çoğu gerçekten hayran kaldım ve her zaman çalışmak istedim. Neyse ki, bu rolleri oynama davetimi kabul ettiler.
Albrecht ile, onu önceki projelerinde görmeyi her zaman sevdim ve her zaman karakterlerini takip etmek ve onlara çok yakın olmak istedim. Bu, özellikle Matthias için ihtiyacımız olan bir kalite çünkü o kadar pasif bir ana karakter, hala bir uzun metrajlı filmin uzunluğunu takip etmek istiyor. Diğer tarafta, Albrecht inanılmaz derecede çok yönlü. Sık sık onu farklı kahraman rollerinde gördüm ve Matthias’ın işlerinde bu kahraman rollerini üstlenmesinin çok ilginç olduğunu düşündüm, ancak özel hayatında hala kayboldu. Ve kaybolmanın ve gerçekten Albrecht’in daha önce hiç tasvir ettiğini hiç görmediğim bir şeyi aramanın bu kısmı. Bir aktörün yeni bir şey yaptığını görmenin her zaman ilginç olduğunu düşünüyorum.
Aktörlerle etkileşimlerinizden ne öğrendiniz?
Örneğin Albrecht, bir karakter bir odaya girdiğinde rol oynamanın çok zor olduğunu ve onun yüzünden hiçbir şey değişmediğini söyledi. Ayrıca, oyunculuk okulunda başka biri nasıl olacağını, nasıl rol alacağını öğrendiğini, ancak ondan nasıl kurtulacağınızı gerçekten öğrenmediğini söyledi. Böylece Albrecht bize bu rollerden kurtulmanın kendi yollarını bulduğunu söyledi. Ama buradaki ana karakterimiz bunu nasıl yapacağını bilmiyor. Ve Japonya’daki hikayeye ilham veren kişi de değildi. Bana ödev almadan önce duygusal olarak kapandığını söyledi çünkü bir ortak, bir oğul veya bir baba oynarken bağlı olmak istemiyor. Ve eve geldiğinde ve ailesiyle birlikte oturduğunda, tekrar açmak için zamana ihtiyacı var. Yani hiç duygu olmadığı için değil, sadece birkaç katın altında gizlenmiş ve tekrar ortaya çıkarılması gerekiyor. Çünkü her gün başka birini oynadığınızda, gerçek duygular bulmak için zamanınız yok.
Screen’in ne kadar ilginç olacak Tavus kuşu Glasgow’da mı?
Bu bizim İngiltere prömiyeri ve bunu dört gözle bekliyorum. Filmle seyahat ettiğim farklı ülkelerde sinemada oturuyorum ve çok heyecan verici. Her zaman ilk taramaya oturdum. Farklı kültürlerin filme nasıl tepki verdiğini görmek çok ilginç. ABD’de, örneğin çıplaklık sahneleri göz önüne alındığında tepki oldukça şok oldu. Ve filmi gösterdiğimiz İsveç’te insanlar daha karanlık sahneleri diğer ülkelerden daha çok seviyorlardı. Yani gerçekten farklı sinema kültürlerinin bu anlamını ve hissini elde edersiniz.
Bundan sonra ne yapmak istediğini biliyor musun?
Aslında, iki uzun metrajlı film fikrim ve bir dizi fikrim var. Tavus kuşu Altı yıldır kafamda, bu yüzden oraya çıkarmaktan mutluluk duyuyorum. Örneğin, dizi, Avusturya monarşisinin mizahlı bir dönem parçası. Araştırma yapmak gerçekten iyi oldu çünkü zaman açısından, çok farklı Tavus kuşu Yine çok fazla kafa alanı açtığını.
Uzun metrajlı film fikirleri yine mizah ve hiciv ile aynı el yazısına sahip, ancak yine çağdaş. Biri ayrılıkların etrafında çünkü sinemanın büyük konuları aşk ve ölüm. Ve bence ayrılıklar bu konuların her ikisinin de çok ilginç bir sinematik kombinasyonu.
Birkaç kez mizah yaklaşımınızdan bahsediyorsunuz…
Birlikte çalıştığım mizahtan biraz daha bahsetmek isterim. Günümüzde ticari komedilerde, mizah çoğunlukla diyalog veya şakşak veya abartı ile gerçekleşir. Ama birlikte çalışmayı sevdiğim mizah ince, garip ve görsel. Örneğin, (Fransız mim, aktör ve film yapımcısı) Jacques Tati filmlerine bakarsanız, görsel mizah izlemek çok güzel. Projelerimde görsel mizah sinematografi, düzenleme, sanat tasarımı, kostümlerle gösterilmiştir – tüm bu departmanlar birlikte çalışır, böylece mizah doğal olarak gözlemle karşılaşır. Günlük yaşamlarımızdan mizah içeren sık sık bildiğimiz bu garip durumlar benim büyük ilham kaynağım.
Herhangi bir örnek var mı?
Tramvayda oturuyordum ve önümde birkaç sıra, bir anne iki çocukla oturuyordu. Bir çocuk çığlık atıyor ve yukarı ve aşağı koşuyordu, diğer çocuk gerçekten sakin ve sessizdi. Anne sadece yüksek sesle bakıyordu, sessiz olan tramvay penceresini barış içinde yalıyordu, kimse fark etmiyordu. Günlük hayatımızda bu küçük şeyleri gerçekten seviyorum.
Gitmenize izin vermeden önce, bahsettiğiniz bir filmdeki çeşitli reklamacılarla yakın ortaklık içinde çalışmak hakkında biraz daha fazla soru sormak istiyorum. Ne kadar hazırlıyorsunuz ve ne kadar doğaçlama yapıyorsunuz?
Doğaçlama yerine hazırlığa odaklanan bir film yapımcısıyım. Film senaryo, özellikle diyalog açısından çok yakın. Yıllarca yazdığınızda, her kelimenin neden senaryoda olduğunu gerçekten biliyorsunuz. Ama elbette, aynı zamanda aktörlerle prova yapmak ve çekim yapmadan önce tam olarak hazırlanmakla ilgilidir. Aslında, DOP, Albin Wildner ve ben daha önce birlikte kısa filmler yaptık ve daha sonra sette özgürlük veren bir hazırlık yolu bulduk.
Tüm filmi bir kez küçük bir kamera testiyle çekiyoruz, kendim ve bazı meslektaşları kameranın önünde ve tüm sahneleri “harekete geçiriyoruz”. Bu harika çünkü o zaman tüm çözümü ve diğer ayrıntıları biliyoruz. Biraz film şeridi gibi, ama bunun yerine çekiyor. Sette, “Tamam, sahne 5-7” diyebiliriz ve Albin ışıklar ve kamera ekibi ile çalışıyor ve aktörlerle çalışıyorum ve onlarla prova yapmak için daha fazla zamanım var. Ve bunu bir kez yaparak, daha önce kendim hareket ettirerek, ritim, zamanlama, diyalog ve aynı zamanda bu çok küçük şeyler hakkında çok şey öğrendim. Örneğin, bir aktörün oradan masanın önünde yürümesi mantıklı mı yoksa masanın diğer tarafında yürümek daha doğal mı hissediyor?
Oyunculara ne çektiğini gösteriyor musunuz?
Hiçbir koşulda. Ancak sanat tasarımı, kostümler ve DOP ekibine. Hepsi bunu görmeye başlar, böylece herkes ne olacağını bilir. Hazırlıkta çok hassas olmanın bir yolu, aktörlerle sette yönlendirmem ve prova yapmam için bana daha fazla zaman veren.
