Gökbilimciler, 2017 yılında keşfedilen OiMuamua’nın ilk aralarında yerler arası tesisinin sırrını çözmeye devam ediyor. Güneş sistemindeki hiçbir şeye benzemeyen özellikleri, bilim adamlarını böyle bir nesnenin nasıl oluşabileceğini düşündürdü. Son zamanlarda, S-Lin Zheng ve Ji-Lin Zhou araştırmacıları, hangi koşulların bu tür nesnelerin ortaya çıkmasına yol açabileceğini anlamak için çeşitli yıldız sistemleri konfigürasyonlarının sayısal bir modellemesini gerçekleştirdiler.
Çalışmalarının sonuçları, bir dev gezegenli yıldız sistemlerinin bu tür nesneleri oluşturmak için gerekli yörünge mekaniğine sahip olduğunu göstermektedir. Bununla birlikte, bilim adamları diğer açıklamaların gerekli olabileceğini belirtiyorlar.
Zheng ve Zhou, OUMUAMUA’nın bilinen özelliklerinden başlayarak çalışmalarına başladılar. Nesne 2017’den birkaç ay içinde dünyevi teleskoplar tarafından görülebildiğinde, her dört saatte bir parlaklıkta yoğun bir değişiklik gösterdi. Gökbilimciler bu değişkenliği uzayda döndüren uzun, puro şeklinde bir nesnenin bir işareti olarak yorumladılar.
İki özellik daha Ouumuamua’yı benzersiz bir nesne haline getirdi. İlk olarak, güneş sisteminde bilinen asteroitlere benzer şekilde kuru, kayalık bir yüzeye sahip gibi görünüyordu. Fakat aynı zamanda, yörüngesini öyle bir şekilde değiştirdi ki, bu sadece yerçekimi yasaları tarafından açıklanamayacaktı-başka bir şey onu yön değiştirmeye zorladı.
Yörüngelerde benzer değişiklikler bazen buz kuyruklu yıldızlarında gözlenir. Güneşe yaklaştıklarında, ısıtmalı buzdan gaz salınması kuyruklu yıldızın yörüngesini değiştirir. Böylece, OuMuamua hem kuyruklu yıldızların hem de asteroitlerin karakteristik özelliklerinin bir kombinasyonunu gösterdi.
2020’de önerilen makul açıklamalardan biri, OuMuamua gibi nesnelerin gelgit yıkımının bir sonucu olarak oluşturulmasıdır. Bu, “uçucu bakımından zengin” ebeveyn gövdesi (örneğin, büyük bir kuyruklu yıldız) yıldızına çok yakın geçerek uzun, ince parçaları yok ettiğinde olur. Bu tür aşırı etkileşimlerle ısıtma işlemi, uzun bir kayalık zarın oluşumuna yol açar, ancak alt şekilli buzu korur. Güneş sisteminde bulunmayan bu eşsiz kombinasyon, OuMuamua’nın yörünge manevralarını açıklayacaktır. Ayrıca bu tür nesnelerin neden güneş sisteminde görülmediğini de açıklıyor. Çalışmanın yazarları “Atılan Planetosimali, hayatta kalan Planetosimali’den iki kat daha fazla gelgit yıkımı yaşadığını belirtiyor [3,1% против 1,4%]”. Başka bir deyişle, yörünge kuvvetleri gelgit yıkımı için yeterince büyükse, o zaman nesneyi sistemden tamamen atacak kadar güçlüdürler.
Bu tür gelgit yıkımına neden olabilecek en basit yıldız sistemleri beyaz cücelere sahip sistemlerdir. Bunlar patlayan yıldızların son derece yoğun çekirdekleridir. Güneş sistemindeki bir oort bulutu gibi kuyruklu yıldız benzeri nesneler kemeri ile çevrili beyaz cüce, düzenli olarak Ouumuamua klonlarına yol açabilir.
Bununla birlikte, süreç Jüpiter büyüklüğünde gezegenlerin bulunduğu sistemlerde yoğunlaşır. İstisna, yıldızlarına yakın dönen “Sıcak Jupiters”. Daha uzun yıkıma tabi olan nesnelerle etkileşim kurma olasılıkları daha düşüktür. Ancak, yıldızlarından çıkarılan Jüpiter büyüklüğündeki gezegenler, özellikle eksantrik yörüngeler varsa, OUMUAMUA klonlarının üretiminde çok etkilidir. Ancak burada bile böyle bir nesnenin kökeni ile mükemmel bir uyum yoktur, çünkü bu etkileşimler, kural olarak, bu tür nesneler için beklenenden daha düşük olmayan parçalar üretir.
Çalışmanın yazarları, büyük olasılıkla Oumuamua’ya yol açan gezegen sistemlerinin, “yıldızlararası tesislerin üretiminde daha etkili” çok sayıda gezegene sahip sistemler olduğu sonucuna varmaktadır. Bununla birlikte, diğer birkaç senaryo da sunarlar.
Dolayısıyla, şimdi OUMUAMUA’ya yol açan sürecin makul bir açıklaması olmasına rağmen, gerçekleştiği yıldız sisteminin türü açık bir sorun olmaya devam etmektedir. Zheng ve Zhou’nun incelenmesi, bu uzay gezginlerinin sırlarını çözmeye yaklaşıyor, ancak daha fazla bilimsel araştırma ve keşiflerin kapsamını terk ediyor.
