Bu oyunu araştırırken, bir nükleer silah kaybolduğunda ‘kırık ok’ teriminin kullanıldığını öğrendim. Daha heyecan verici, belki de 90’larda John Travolta ve Christian Slater’ın yer aldığı aynı adı taşıyan bir John Woo filmi olması. Film görünmese bile fragman harika. Bu, inanıyorum ki, RTS oyunu ile hiçbir ilgisi yok Kırık okama bir adam hayal edebilir.
Broken Arrow, ‘stratejiye’ yoğun bir şekilde eğilen gerçek zamanlı bir strateji oyunudur. Taktik ve çok ölçülü bir hızla, yüzeyde, çevrelerinizi ve nouse’u minimum kayıplarla ortaya çıkması için kullanmanız gereken zaferi garanti etmek için çok az şey yaptığı bir kahraman şirketi gibi biraz oynuyor ve biz ‘Re erkenden, kayıplar paraya mal oldu ve para kaybetmek bir seçenek değil.
Command and Conquer’ın Arma ile bir bebeği varsa ne olacağını düşünün, o zaman bebek dünyadaki her bina ve beton yapıyı küçümsemek ve yok etmek için yetiştirildi. Bu kırık Arrow, gerçekçilik ve piroteknikler için bir tutkulu bir RTS oyunu.
Öğreticiden başlayalım. Yukarıdan bir Humvee’yi kontrol ediyorsunuz ve büyük bir askeri üs etrafında ziyaret eden bir bürokrat sürmekle görevlendiriliyorsunuz ve ona tüm vergi dolarlarının ne için kullanıldığını gösteriyor. Farklı tank türlerinin ne için iyi olduğunu, piyadelerin nasıl gizlenebileceğini ve hava üstünlüğünün ne kadar yıkıcı olabileceğini öğreniyoruz.
Karakterim biraz curmudgeon, görünüşe göre, bir konuşmacı değil, geçen savaşların kalıntısı. Kalem-pushing otoritesi figürü hiçbir zaman gerçek bir itfaiyede bulunmadı ve birliklerimizi bir elektronik tabloda sayı olarak görüyor. Ona tur veriyorum ve bir nedenden dolayı monte edilmiş bir makineli tüfek kontrolünü ele geçirmesine izin veriyorum, her zaman modern savaşın temellerini tanıdım.
Sohbet eden, bir Schlocky ’90’ların aksiyon filminde duyabileceğiniz inane askeri şaka türüdür – sanırım Broken Arrow sosyal becerilerini ailenin Arma tarafından alıyor. Her neyse, ileri geri atıyoruz, insansız tankları (muhtemelen) ve (muhtemelen) insan olmayan insan savaşçılarını yok ediyoruz ve sonra büyük zamana hazırım.
İlk görev, yol boyunca noktalı küçük kasabalara sahip uzun bir otoyol, bir tür gauntlete benziyor. Gerekirse bunları zorla almalıyım. İlk denemem başarılı ama kusurlu; Yaralı alıyorum ve ikincil görevini başarısızlığa uğratıyorum… sanırım çok fazla kayıp almamak.
Bu kasabalarda varil, düşmanın kurduğu savunmalara kafa koştuğum anlamına geliyor. Bir dayak alıyorum ama sonuçta zirveye çıkıyorum. Kısmen işe yarıyor, ama pek çok Kias ile daha iyisini yapabileceğimi hissediyorum. Tekrar deneyelim.
Bu sefer elimdeki şeyi stokluyorum. Topları, çoğu rakibi birkaç turla yok edecek kadar güçlü olan temel tanklar. Ayrıca rehberli füze fırlatıcıları ile birlik taşıyıcılarım var – bunlar, düşman zırhını çıkarmak için mükemmel, bu yüzden onları otoyolun kenarlarına yüksek zemine konumlandırmak bana bir menzil avantajı sağlıyor.
Yardımcı kuvvetler tarafından kurulan özel istasyonları onarabilir ve ikmal edebilirsiniz ve bunu sürmeden önce tam mukavemete ulaşmak için kullanıyorum. Her yakalama ile, daha fazla tank, daha fazla füze fırlatıcısı ve sonunda helikopterleri çağırmak için kullanılabilecek daha fazla puan kazanıyorum. Görevin sonunda, ekranımda gösterilecek kadar talihsiz herhangi bir kırmızı ünite üzerine ateşe odaklanarak karayolunu toplu olarak alıyorum.
Bu bir fikir savaşı değil, ama arazinin ve yaklaşımın savaşı nasıl etkilediğini gösteriyor. Son kontrol noktasına ulaşarak, füze birliklerimi araçlarından çıkacak ve ayakta kalan binaları işgal etmek için füze birlikleri kurmaya karar verdim. Düşman bir karşı saldırı denemesine rağmen, şimdi kederli bir şekilde aşılıyorlar ve sonuç olarak, gerçek bir kavga patlak vermeden önce için için için yanıyorlar.
Bu, Broken Arrow’un sunduğu şeyin sadece küçük bir tadıdır, ancak görünüşe göre, detaylara son derece yüksek dikkatle sağlam bir taktik RTS. Bilmenler potansiyel olarak bu modern öldürme makinelerinin ayrıntılı doğasından memnun olacaklar. Zayıf tarafınızın gösterilmemesi için gelen füze ateşini, açılı tankları yeniden yönlendirmek için manuel olarak patlamış fişekler açın ve bir geri çekilmeyi gizlemek için bir dizi duman yerleştirin – bu araçları etkili bir şekilde kullanmak çok tatmin edici hissediyor.
Benim endişem, kırık okun kişiliğe sahip olmadığıdır. Bu, savaşı daha büyük şeyler için bir zemin olarak kullanan bir oyun değil; Lojistikten hoşlanıyor. Bunda yanlış bir şey yok, sanırım, sadece itmek isteyen bir şeye ihtiyacım var. Ne yazık ki, bir takım elbise emri emirleri olan bir adamın bunu yapacağını düşünmüyorum, ancak bunun bir askerin neye benzediğinin gerçek bir görüntüsü olabileceğinden korkuyorum.
Gerçekten de, kırık okun nereye gideceğini kim bilebilir. Tatmin edici bir strateji oyununun temel yapı taşları zaten var, bunun sadece ‘Must Din’ kategorisine düşmesi için biraz ekstra bir şeye ihtiyacım var. Yine de kırık oklara göz kulak olacağım, bu kesin.
