Swarm okyanus gelgitlerinin manyetik imzalarını tespit ediyor

ESA’nın Swarm misyonundan elde edilen verileri kullanan bir çalışma, Dünya’nın gelgitleri tarafından oluşturulan zayıf manyetik izlerin deniz yatağı altındaki magma dağılımını belirlememize yardımcı olabileceğini ve hatta bize küresel okyanus sıcaklıkları ve tuzluluktaki uzun vadeli eğilimler hakkında fikir verebileceğini öne sürüyor.

Swarm, Dünya’nın jeomanyetik alanını inceleyen üç uydudan oluşan bir takımyıldızdır. Dünyanın iç kısmından uzaya uzanan bu manyetik alanın, büyük ölçüde gezegenin dış çekirdeğindeki sıvı demir okyanusu tarafından üretildiği düşünülüyor. Diğer manyetizma kaynakları arasında kabuktaki mıknatıslanmış kayalar bulunur.

Normalde okyanusların manyetizma ürettiğini düşünmesek de, tuzlu deniz suyu orta düzeyde bir elektrik iletkenidir. Bu, gelgitler Dünya’nın manyetik alanı boyunca akarken, zayıf elektrik akımları ürettikleri ve bunun da uzaydan tespit edilebilecek küçük manyetik sinyalleri tetiklediği anlamına geliyor.

Swarm, 462 ile 511 km arasındaki yüksekliklerde uçan uydularıyla Dünya’nın manyetik alanını her zamankinden daha doğru bir şekilde ölçüyor. Zayıf gelgit izlerini tespit edebiliyor ve bunları Dünya’nın iç kısmındaki diğer güçlü manyetik alan kaynaklarından ayırt edebiliyor.

“Bu çalışma, Swarm’ın okyanuslarımızın tüm su sütununun özellikleri hakkında veri sağlayabileceğini gösteriyor.” ESA’nın Sürü Görevi Yöneticisi Anja Strømme diyor.

Swarm’ın verileri aynı zamanda magmanın dağılımına dair bilgiler de sağlayabilir ve bu da gelecekte 2022’deki Hunga-Tonga volkanik patlaması gibi olayların daha iyi anlaşılmasını destekleyebilir.

çalışmak bu imzalardan biri dünyanın en eski bilimsel dergisinin ön kapağını yaptı, Kraliyet Cemiyeti A’nın Felsefi İşlemleriKöln Üniversitesi ve Danimarka Teknik Üniversitesi’nden bir ekip tarafından yürütüldü.

Swar yaşlandıkça daha iyi hale gelir

2013 yılında başlatılan misyonun yalnızca dört yıl boyunca uçması gerekiyordu ancak şu anda 12. yılında. Anja şunu ekliyor: “Bu, uçuş görevlerinin başlangıçta planlanandan daha uzun sürmesinin faydalarından biridir. Dolayısıyla, bilimsel çıktı mükemmel kalitede olduğu ve kaynaklar izin verdiği sürece uçarak, başlangıçta öngörülmeyen bilimsel soruların üstesinden gelebilirsiniz.”

Ancak sürüklenme uyduları fiziksel olarak Dünya’ya yavaş yavaş yaklaştırdıkça Swarm yavaş yavaş ömrünün doğal sonuna yaklaşıyor. Bu, görevin araçlarının (uydular, manyetik alanın gücünü, büyüklüğünü ve yönünü ölçen manyetometreler de dahil olmak üzere son teknoloji ürünü sensörler taşır) daha yüksek yörüngelerden tespit edilmesi daha zor olan zayıf sinyalleri yakalamasını sağladı. görevin başlangıcı.

Daha az güneş girişimi

Swarm’ın zayıf okyanus sinyallerini tespit etme becerisine, güneşin 2017 civarındaki daha az aktif dönemi de yardımcı oldu. Köln Üniversitesi’nden baş yazar Alexander Grayver, “Bunlar, Swarm misyonu tarafından şu ana kadar tespit edilen en küçük sinyaller arasında yer alıyor” diyor.

“Veriler özellikle iyi çünkü bunlar, uzay havası nedeniyle daha az gürültünün olduğu, solar minimum döneminde toplandı.”

Güneşin 11 yıllık güneş döngüsünün “minimum” dönemi, güneş yüzeyinin en az aktif olduğu zamandır. Bu “sessiz” dönemde, elektromanyetik radyasyon ve yüklü parçacıklar da dahil olmak üzere daha az güneş maddesi yayar, dolayısıyla Kuzey Işıkları gibi “uzay havası” olayları daha az görülür. Güneşten gelen elektromanyetik radyasyonun azalmasıyla, Dünya’dan gelen jeomanyetik sinyaller Swarm’ın manyetometreleri ve diğer cihazları tarafından daha kolay tespit edilebiliyor.

Umudumuz, 2030’dan sonra bir sonraki solar minimum geldiğinde, Swarm’ın daha düşük bir irtifada da olsa hâlâ uçuyor olabileceği ve derinlerdeki sıcaklıklar ve tuzluluk oranı hakkında daha fazla bilgi edinmemize yardımcı olabilecek zayıf sinyalleri tespit etmeye devam edebileceği yönünde. okyanuslarımız.