Kader 2 her zaman en tutkulu hayranlarından gelen değişken görüşlerle karşı karşıya kalmıştır. Şimdi, eleştirmenlerce beğenilen ve popüler DLC’si The Final Shape’in piyasaya sürülmesinden yedi ay sonra, bazı ciddi endişe verici oyuncu sayıları ve aşırı içerik düşüşleriyle mücadele ediyor ve bu da topluluğun moralinin tüm zamanların en düşük seviyesine düşmesine neden oluyor.
Ne düşündüğünü biliyorum. Sorunun Destiny 2’de değil, oyuncularda olduğunu söyleyen kız sen değil misin? Yanılmıyorsunuz ama o makalede değindiğim noktalardan pişman değilim. Temmuz 2023’te bunu yazdığımda, Aydınlık ve Karanlık destanı heyecan verici bir sona yaklaşıyordu ve Bungie, FPS oyunu için ne yapacağımı bildiğimden daha fazla yeni ve heyecan verici içerik sunuyordu. Para kazanma sistemine karşı olan argümanlar haklıydı ancak bu hiçbir zaman oyuncuların uğraşmaya zorlandığı bir şey değildi.
Zorlu bir 2023 yılına rağmen, oyuncu sayısını 300 bin eş zamanlının kuzeyine çıkaran The Final Shape’in Haziran 2024’te piyasaya sürülmesiyle hikaye değişecek gibi görünüyordu. Ancak o zamandan bu yana keskin ve sancılı bir düşüş yaşadı ve 34 bin eş zamanlı zirveye geriledi. Aralık 2024. Oyunun geleceği hakkındaki söylem çevrimiçi ortamda oldukça kötümser, ancak hiç kimse ilginin neden tüm zamanların en düşük seviyesinde olduğunu veya Bungie’nin geçmişteki ihtişamını nasıl geri kazanabileceğini açıklayamıyor. Sıklıkla duyduğunuz şeylerden biri Destiny 2’nin daha “anlamlı” içeriğe ihtiyacı olduğu; peki bu nasıl görünüyor?
Benim için sorun yeni içeriğin miktarı değil. Sezonluk yeniden çalışmaların ve bölümlerin tanıtılmasından bu yana Bungie, yeni üç oyunculu etkinlikler, zamanlı etkinlikler ekledi, Savaş Alanlarını yeniden düzenledi, iki yeni Egzotik görev, bir zindan, benzersiz hikaye görevleri ve anlatıyı detaylandırmak için daha fazla diyalog ve ara sahne ekledi. Hatta birçok kişinin uzun zamandır istediği orijinal Destiny’den Yaşlılar Hapishanesi’ni bile geri getirdi.
Açıkça ve utanmadan Destiny 2’nin en sevdiğim oyun olduğunu kabul eden biri olarak, geriye dönüp bakıldığında The Final Shape’in fazlasıyla kesin bir son gibi geldiğini düşünüyorum. Yeni hikayede neler olduğunu bilmiyorum; Yıllardır ilk kez anlatıdan ilgisiz ve kopuk kaldım. Kızıl Savaş’ın, Tanık’ın ve Muhafız’ın tehlikeli maceralarının öyküsünü takip etmiştim ama büyük kötüyü devirdiğimizde, bu benim sıkı çalışmamın nihai doruk noktası gibi geldi.
Düşüncelerimi toparlayacak ve yeni bir sayfa açma isteğini bastıracak nefes alacak zamanım olmadı. Yıkıcı işten çıkarmalar ve zorlayıcı oyuncu fikirleriyle dolu bir yılda, The Final Shape’den sonra ara vermek Bungie’nin seri için yapabileceği en iyi şey olabilirdi. Stüdyo için mali açıdan uygun mu? Muhtemelen hayır, ancak yeni Destiny 2 içeriğinin sonsuz bolluğu bize onu kaçıracak zaman tanımadı. Daha iyi yağma için doğrudan eziyete geri dönüyoruz, ancak şimdi pek de yatırım yapmadığımız bir hikayeyle.
Benim için büyük bir yeniden çalışma ve sıfırlamaya ihtiyaç var. Alt sınıf yenilemeleri, zırh ve egzotik silah yenilemelerinin yanı sıra oyunun her bir etkinliğindeki ganimet tablolarına bakıyoruz. Bir silaha güzel bir görünüm kazandırmak, ona farklı bir isim vermek ve onu yeni bir silah ilan etmek yeterli değildir. Ödüllerin eziyeti haklı çıkarması gerekiyor.
Oyunun PvP modunda, uzun zamandır beklenen yeni haritalar da dahil olmak üzere sürekli ayarlamalar yapıldı, ancak oyun sonu PvP büyük ölçüde ihmal edildi. Bir mod olarak Gambit tam da orada. Oyuncular olarak bizden bunu üç ana ritüel faaliyetten biri gibi ele almamız bekleniyor, ancak Bungie bunu umursamıyorsa neden biz ilgilenelim ki?
Geçtiğimiz on iki ayın öne çıkan olaylarından biri, itfaiye ekiplerine nadir ganimetler ve başarılar için birden fazla baskın boss’u alt etme görevi veren bir boss hücum modu olan Pantheon’du. Ancak ne yazık ki, The Final Shape’in çıkışından önce zamanı doldurmak için geçici bir mod olduğundan artık mevcut değil. Geri dönüş yaptığını görmeyi çok isterim.
Bu son derece sevilmeyen bir fikir olsa da, gücün geri dönmesini de istiyorum. Oyun sonu içeriğine başlamadan önce donanımımın seviyesini yükseltmek ve Işık seviyemi artırmak için en üst düzey ödülleri aramam gerektiğini bildiğimde, Destiny 2’ye giriş yapmaya çok daha fazla teşvik edildiğimi hissettim. Yeni bir baskının ilk gününde yeterince güçlü olmasaydım, ateş ekibim bensiz yoluna devam ederdi. Felç edici düzeyde ilaç tedavisi görmemiş bir DEHB’li biri olarak, bu tür bir zaman baskısı beni klavyeme yapıştırmanın, kulaklığımı takmamın ve ihtiyacım olan şeyleri öğütmemin tek yolu. Güç seviyesi ayarının kaldırılması, istediğim zaman giriş yapabileceğim ve neredeyse herkes kadar güçlü olabileceğim anlamına geliyor. sıkıcı.
Bungie’nin Destiny 2’yi çevrimdışına alması, sessiz geliştirme moduna geçmesi ve sonunda Destiny 3’ü yayınlaması gerektiğini mi düşünüyorum? Hayır. Sonuçta stüdyo Codename Frontiers ve onun iki genişletmesi üzerinde yoğun bir şekilde çalışıyor. Frontiers 2025’in ortasında yayınlanacak ve Apollo ile Behemoth’un şemsiye terimidir. Frontiers yeni hikayeler, yerler, görevler, silahlar, teçhizatlar, baskınlar ve zindanlar vaat ediyor. Her genişletmedeki bölümsel dağıtım, yeni ve tekrarlanan aktiviteler, donanımlar ve modlar, zorluklar, değiştiriciler, etkinlikler ve yeni bir meta getirecek.
Benim için en ilginç olan ise Apollo’nun doğrusal olmayan bir şekilde keşfedilebilecek “düzinelerce konu” üzerinden geçen bir hikayeyi takip etmesi. Teorik olarak bu, kendi maceramı kendi hızıma göre seçebileceğim anlamına geliyor, ancak pratikte bunun geri dönmek için bir neden arayan ilgisiz eski Destiny oyuncularını kazanmaya yeterli olup olmadığından emin değilim.
Kısacası: Azalan oyuncu sayısını çözmenin ve insanları Destiny konusunda yeniden heyecanlandırmanın kolay bir yolu olduğunu düşünmüyorum. Sadece kendi adıma konuşabilirim. Bildiğim şey, The Final Shape’in sonunun Destiny 2’de yıllardır geçirdiğim en iyi zaman olduğuydu. 12 oyunculu aktivite, uzay oyununun en korkunç düşmanıyla nihayet yüzleşmenin heyecanı ve hikayenin adrenalini neredeyse mükemmel bir şekilde bir araya geliyor. Eğer Bungie beni tekrar bu kadar heyecanlandırabilirse ben de varım.
