Sleep’in Dopesmoker’ı hâlâ tüm zamanların en ağır albümü mü?

Uyku uyuşturucu içen efsanevi derecede ağırdır. Yarı düzgün bir ses sisteminde göğüs kafesinizi şıngırdatacaktır. Bir masaj koltuğunun yavaş yavaş saldırısına uğramak gibi bir şey bu. 2015 yılında Gitar Dünyası onu şimdiye kadar kaydedilen en ağır albüm olarak adlandırdı. Ethan Varian, “Kesinlikle daha ağır bir şey bulamazsınız” diye yazdı.

6 Kasım’da hiçbir sebep yokken bu meydan okumayı kabul edecek ruh halindeydim.

Beni dümdüz edecek bir riff istedim. Arkadaşlarım ve yabancılar tarafından önerilen son derece ağır 26 albümü dinledim. Dört yarışmacı yarı final turuna çıktı, onları arka arkaya dinledim ve ardından uyuşturucu içen. Bir albüm o kadar ağırdı ki arka arkaya üç kez dinledim.

Ve şunu söylemeliyim: Daha ağır bir şey buldum.

Ama başlamak için tartışmalıyız ağır estetik olarak. Ağır, bir şekilde, aynı şey değil vahşi veya agresif. Önemli olan sopayla dövülmektir: rabdomiyoliz, kemik erimesi, kaldırımda ezilmek.

uyuşturucu içen ölçtüğüm standart bu. O kadar yoğun bir albüm ki eğer dinliyorsam uyuşturucu içen, neredeyse tüm yaptığım bu. Yayın hizmetleri için bir remaster olan albümün 2022 versiyonu iki şarkıdan oluşuyor: “Dopesmoker” ve “Hot Lava Man”.

“Dopesmoker” şarkısı bir saatten fazla sürüyor. Her tekrarda biraz değişen, çarpıcı bir megalitik riff ile karakterize edilir. Muhtemelen şimdiye kadar duyduğum en gürültülü minimalist kompozisyon. Gitarlar standart akorttan iki adım daha aşağı akort edilir, bu da onların seslerinin daha yoğun olmasını sağlar. Genellikle gitarı yankılayan ve ses çıkartan bir ton bas var daha da ağır.

Şarkı granit bir heykelin canlanması gibi hareket ediyor. Gitar, bas ve vokal parçalarının hepsi bir ilahi gibi birlikte hareket ediyor. İkonik ilk satıra ulaşmak sekiz dakika sürüyor: “Elinizde nargile ile hayattan çekilin.” Vokaller ilahi söylüyormuş gibi geliyor. Davullar miksajda girintilidir – ziller en çok dikkat çeken şeydir – ve oldukça basittir.

“Uyuşturucu içen” kalın. Aynı zamanda yavaş. Onu bu kadar içgüdüsel yapan da bu. Gitar soloları mükemmel olsa da ağırlıktan sorumlu değiller. Çoğunlukla riffleri kıyaslandığında daha ağır hale getirirler.

Bu standarda uyma veya onu aşma arayışım sırasında ağırAldığım en yaygın öneriler Elektrik Sihirbazı’nın önerileriydi. Dopetron, Bongripper’ın Şeytan Kıyamete Tapıyor, ve Boris’in Amplifikatör İbadeti. Bulabildiğim tüm önerileri Spotify çalma listesine ekledim ve Bandcamp’ta dinlemem gerekenleri not ettim. Sunn O))) ve The Body gibi bazı grupların birden fazla girişi vardı.

Topladığım 26 albümün tamamını dinlemek yavaş ilerliyordu çünkü sadece dinledi. Bu fon müziği değildi. Genellikle oturup her gün bir albüme odaklanırdım.

Tartışma halindeki tüm albümleri ortak bir müzik kökenine ayırmam gerekirse, bu Black Sabbath’tır. (Öyle mi?) Şabat ibadetinde, özellikle de Misery Kilisesi’nden ve taş metalin alt türünden gelen bir tür saflık niteliği var. Söz konusu albümlerden biri de Godflesh’inkiydi. Sokak temizleyicisibu bağlamda dikkat çekici olan; açıkça ilham verdiği malzemeyle çevrelenmişti. Ağırlık arayışı için biçimlendirici olarak işaret edeceğim diğer iki grup Melvins ve Sunn O))), kedimi korkutan tek gruptu.

Görevim sırasında dinlediğim en ağır parçalar agresif bir şekilde ticari karşıtıydı; bunların kurumsal radyoda çalındığını hayal etmek zor. Siyah Kemikli Melek Verdün neredeyse 52 dakika süren bir şarkı. Khanate’nin kendi adını taşıyan albümü, “groove”, “şarkı yapısı” ve “akıl sağlığı” gibi kavramlarla tamamen ilgilenmiyor gibi görünüyor. Sığ Kuzey Dakota Mafya Çarkı sopalıyordu.

Ünlü olarak, uyuşturucu içen ticari bir beklentisi olmadığı için başlangıçta piyasaya sürülmedi. London Records vardı Sleep’e tam yaratıcı kontrol sözü verildi ve sonra albümü dinledikten sonra rafa kaldırdım. (Bu, grubun dağılmasına yol açan gerilimlerden biriydi.)

Müziği gerçekten ağırlaştıran yavaşlık, halihazırda iyimser değilse genellikle hızlandırılan TikTok tarzı müzikle tezat oluşturuyor. Bir deneyim olarak ısrarcı olan müziği duymak canlandırıcıydı.

Bütün dinlediklerim sonucunda dört yarışmacı ortaya çıktı: Boris’inki Amplifikatör İbadetiCehennem Roadburn’da canlı yayınBongripper’ın Boş, ve The Body / Thou’nun işbirliği Aşk / Her Zaman Nefret Ettiğim Sen’den Çıktı.

Bunu bulmam mümkün görünüyordu uyuşturucu içen varsayılan olarak zirveydi; artık kimsenin ulaşmaya çalışmadığı bir estetiğin kanıtıydı. Ancak Boş 2024’ten geliyor, Roadburn’da canlı yayın 2018 yılında piyasaya sürüldü ve Aşk’tan Çıktım / Her Zaman Nefret Ettiğim Sen 2015 yılına ait.

Yarı finalleri halletmek için her albümü arka arkaya dinledim. Uyuşturucu içenbu da yargılamayı şaşırtıcı derecede kolaylaştırdı. Amplifikatör İbadeti, Boş Ve Aşk’tan çıktı neredeyse anında nakavt edildi.

Bu beni Cehennem’le bıraktı Roadburn’da Canlı. Temelde Hell’in kendi adını taşıyan albümünün canlı versiyonu olduğu için tuhaf bir seçim ama kesinlikle daha ağır, özellikle de “Subodin” ve “Machikitos” şarkıları. Bunun nedeni kısmen canlı şarkıların stüdyo versiyonlarından farklı çalışması olabilir; özellikle de Matthew S. Williams yerine MSW olarak kayıt yapan ve tüm parçaları kendisi yapan bir grup olması nedeniyle.

Roadburn’da canlı yayın Cehennem’in kendi adını taşıyan oyunundan daha ağır olmakla kalmıyor; aynı zamanda daha ağırdır Uyuşturucu içen.

Peki ne ortaya çıkıyor Yol yanığı daha mı ağır? Başlangıç ​​olarak, gitarların akordu kelimenin tam anlamıyla daha düşük; C’yi düşürmek yerine A bemolünü düşürmeyi düşünüyorum. Yol yanığı sıklıkla tekrarlama kullanılır, tempoda da farklılıklar vardır ve bu genellikle yavaşlar (“Helmzmen” bir nevi durma noktasına gelir). Daha bulanık geri bildirimler var.

Ancak belirleyici faktör, karışımda çok daha yüksek olan davullardır. Yol yanığı daha sonra uyuşturucu içen, bu da yapabileceğim anlamına geliyor hissetmek bas ve tom. Özellikle “Machitikos”ta, vurucu davullar gitar solosunu vurguluyor ve kalınlaştırıyor.

Gitar tutkunları için kararım şüpheli olabilir. Sonuçta dikkate alıyorum davul bir riff temelli orta. Ancak, bunu elde etmenin yalnızca çok fazla yolu var ağırBu da davulları, yüzücüleri çok hızlı yaptıkları için Olimpiyatlarda yasaklanan tam vücut mayolara eşdeğer kılıyor. Yol yanığı karışımdaki davullar daha düşük olsa muhtemelen hala daha ağır olurdu – muhtemelen – ama davullar bunu belirleyici kılıyor.

Her iki albümü de iyi hoparlörlerden arka arkaya dinleyin. (Kulaklık burada işi halletmez.) Bir kez hissettiğinizde Yol yanığı göğüs kemiğinizde tartışmaya yer olacağını sanmıyorum. Başka hiçbir şey yapmadan iki saatini müzik dinleyerek bir aktivite olarak geçirmek, insanların daha sık yapması gereken bir şey. Eğer dikkat etmeye istekliyseniz, müzik hâlâ güçlüdür.