Sasayaku Sen ve Koi wo Utau

İki sezon önceki bir dizinin son iki bölümünü izleyebilmek için 6 aylık bir ara gibisi yoktur ama Whisper Me a Love Song (Sasayaku You ni Koi wo Utau) ile aldığımız şey tam olarak budur. Neyse ki görsel bir hafızam var ve ne olduğunu hatırlamak için ilk on bölümü tekrar izlemem gerekmedi; ancak zamanın geçmesi kesinlikle gösteriyi bitirme motivasyonunda bir faktördü. Kendimi tamamlanmış bir duruma getirmeye istekli olduktan sonra, beklemek araçları haklı çıkardı mı ve gösteri kaliteli bir hikaye üretti mi?

Hadi eğlenelim!

Hikaye

Kino ve çocukluk arkadaşı Miki için lisenin ilk günüdür. Miki geldiklerinde kız kardeşinin bir grupta bas çaldığını ve grubun açılış töreninden sonra sahne aldığını söylüyor. Filmi izledikleri sırada Kino, solist Yori’ye ilk görüşte aşık oluyor! Şans eseri, okuldan sonra Kino ayakkabı kutularının yanında onunla karşılaşır ve ona aşık olduğunu söyleyerek itiraf etmeye karar verir. Hiçbir zaman aşkına aşık olmayan ve aşık olmanın nasıl bir his olduğunu bilmeyen Yori, bu itiraf karşısında çok şaşırmıştı. İçinde bir şeyler kıpırdadı ve Kino’yu görmezden gelinemeyecek kadar sevimli buldu! O da ilk görüşte aşık olmuştur.

Miki de aynı şeyi düşünür ve kız kardeşinden Yoni hakkındaki ayrıntıları ona vermesini ister ve daha sonra bunları Kino’ya iletir. Hatta Kino’ya Yori’nin çatıda tek başına şarkı söylemeyi sevdiğini bile söyler, peki aşık bir kız ne yapar? Gidip onu ziyaret eder. Grup üyelerinden biraz cesaret alan Yori, çatıda Kino’ya kendisinin de ilk görüşte aşık olduğunu söylemek için cesaretini toplar!

Sonra dünyanın en büyülü şeyi gerçekleşir.

Kino, “SEN DE ŞARKI VERMEYE AŞIK OLDUN!? BİZ İLK GÖRÜŞTE AŞKIZ DOSTLARIZ!!”

Bu yüzyılın yanlış anlaşılmasıydı ve o anda Yori’nin kalbinin ikiye bölündüğünü neredeyse hissedebiliyordunuz; ancak reddedilmeyecek! Kino her gün çatıya çıkıp onun şarkı söylemesini duymak istediğini söylediğinde Yori bunun sorun olmadığını ama Kino’nun ona aşık olmasını şimdiye kadar olduğundan daha da zorlaştıracağını söylüyor! Şimdi, Yori’nin Kino’ya romantik bir şekilde aşık olduğu bir hikaye başlıyor, ancak Kino bunun şarkı söylemeye karşı karşılıklı bir hayranlık olduğunu düşünüyor!

Karakterler

Himari Kino

Kimo, biraz… şey… basite bakan, mutlu-şanslı bir kız. Kendisi aptal değil ama her şeyi olduğu gibi kabul etme eğiliminde ve gökkuşağının ve mutluluğun gücüne inanıyor. Ayrıca aşkın ne olduğu hakkında hiçbir fikri yok ve aşk hakkında farklı düşünüyor… güzel bir Küba purosuna ya da en sevdiği pizza dilimine duyulan aşk gibi. Hayatında ilk kez romantik aşkı anlamak için bu yolculuğa çıkmasını izlemek harika, ama eylemlerinin saf saflığı nedeniyle komik. Kesin olan bir şey var ki, Yori ona düşünecek bir şey vermiş; ancak, tüm düşüncelerini aşkın ne anlama geldiği üzerinde durarak harcayamayacağı başka faktörler de var ve bu faktörlerden bazıları onun bir karakter olarak şekillenmesine de yardımcı oluyor.

O, yalnızca kendi başına bazı şeyleri gerçekleştirmekle kalmayıp diğer karakterlerin yaşadıklarının da onun takip etmesi için bir rehber görevi gördüğü dolaylı gelişimin klasik bir örneğidir. Diğerleri sorunlarıyla uğraşırken, o, bazen arkadan ısırmak için geri dönse bile, başkalarına elinden geldiğince yardım etmeye çalışarak saf kalbini gösterir. Kısacası sağlıklı, Kino’yu bir karakter olarak tanımlamaya yetmiyor ve bence ilk başta hata yapamayacak kadar masum ama dizi ilerledikçe role biraz daha alışıyor.

Yori Asanagi

Kino’nun karşısında Yori var. Romantik aşkın ne olduğunun farkındadır ama bunu hayatında daha önce hiç deneyimlememiştir… bir kez bile… ta ki Kino ona onu sevdiğini söylediğinde büyük bir yanlış anlaşılma yaşayana kadar. Yori gibi aşkta deneyimsiz birinin bile hayatı boyunca daha önce hiç tanışmadığı bir kişiden gelen küçük bir söz üzerine bu kadar çabuk düşeceğine inanmak biraz zor ama burada birlikte çalışacağımız temel bu. Hikayeyi kurma fikri biraz abartılı olsa da, Yori’yi biraz olumsuz bir açıdan gösteriyor; eğer Kino saflıktan dolayı biraz aptalsa, o zaman Yori sadece aptal bir dönemdir. Odanın sıcaklığını okumamak, bozuk bir termometre kullanmak ve yanlış okuma yapmak vardır. Yori ikinci kişi ama yanlış okumayı sorgulayacak mantığa sahip değil… tabi bu mantıklıysa.

Karakterimizi kaderindeki ana itecek tuhaf kurguya rağmen Yori, karakter olarak da güvensizliklerle dolu. Her zaman bir şeyleri sorguluyor ve doğru kararları verip vermediğini merak ediyor; ancak bu çok da büyük değil çünkü aynı zamanda çok proaktif. Kino’yu kendisine aşık etmeye kararlıdır, bu yüzden onu randevulara çıkarır, onunla konuşur ve hatta Kino’nun Yori’nin şarkı söylediğini duyabilmesi için çatıda birlikte olabilecekleri zamanlar ayarlar. Olumlu bir yatırım getirisi elde edeceğini umarak tonlarca çaba harcıyor. Bu onu biraz daha ayakları yere basan bir karakter yapıyor çünkü tamamen yabancı birinin itirafını sorgulamayacak kadar kalın kafalı olsa da hâlâ bir umut olduğunu ve bunu gerçekleştirme kararlılığının oldukça etkileyici olduğunu bilecek kadar akıllı.

Aki Mizuguchi

Aki, Miki’nin sadece kız kardeşidir… ilk başta… ve sonra eski bir arkadaşıyla Yori ve Kino’nun aşk hikayesinden çok daha ilginç olan dramatik bir karşılaşma yaşayarak dikkatleri ana karakterlerden uzaklaştırır, ancak Aki ile arasında başka bir dramatik an daha vardır. Daha oraya varmadan Kino!

Aki’nin tüm bu zaman boyunca Yori’ye aşık olduğu ancak ona olan hislerini asla itiraf edemediği ortaya çıktı. Kino’nun Yori’nin hayatına girdiğini ve Yori’nin ona nasıl baktığını gördüğünde, durumu yanlış okuduğunu ve sınırlarını aştığını fark etmeden önce oldukça savunmacı ve korumacı bir tavır alır; ancak Kino’nun pozitiflik gücü sayesinde işler düzeliyor ve Aki ile Shiho’nun eski grup arkadaşları ve muhtemelen bundan daha fazlası olan geçmişine geçiyoruz!

Shiho’ya dokunduğumda daha kapsamlı düşünceler…

Shiho Izumi

Shiho, Aki ile birlikte grubun bir parçasıydı; ancak Shiho büyük bir hataya sahip bir mükemmeliyetçidir ve işler onun hoşuna gitmeyen bir yöne gittiğinde, kontrolden çıkar ve gruptan ayrılır, bu da Aki ile olan dostluğuna ve okuldaki itibarına zarar verir; ancak umursamıyor çünkü beklentilerini karşılayacak elit düzeyde müzik çalabilen bir grup bulmak istiyor. Sonunda onun için bir arka plan hikayesi elde ediyoruz ve her ne kadar bunu kendi başınıza izlemenize izin versem de, arka hikayenin Shiho’ya hiçbir faydası olmadığını söyleyeceğim. Çoğu arka plan hikayesinin en azından neden soğuk kalpli, bencil ve kendini kandıran bir karaktere dönüştüklerini açıklayan trajik bir nedeni var, ancak Shiho’nun tüm zaman boyunca tam da öyle olduğu ortaya çıktı. Bir şeyi kanıtlamak istiyor ve bu yüzden sadece en iyinin en iyisiyle oynayacak, ama senin için üzülmek yerine onun soğuk kalpli, bencil ve tüm bu zaman boyunca kendini kandıran bir insan olduğunu fark ediyorsun.

Shiho’nun başarısız olduğunu görmek isteyeceğiniz bir noktaya geldi çünkü o her şeyi ve hatta birazını hak etmişti. Bu dizinin o arka plan hikayesinden sonra yapabileceği hiçbir şey onun için üzülmemi sağlamazdı. Arka planı kötü yazılmış değildi… ama nedeni kötü düşünülmüştü. Belki burada ve Japonya’da bir şeyleri kaçırıyorum, bu gibi durumlar duygusal ve/veya sempatik olarak görülüyor ama eğer öyleyse, bu benim için tamamen kayıp.

Aki’ye dönersek, şimdi Shiho’nun Aki’ye karşı romantik bir ilgisi olabileceğine inanmamız gerekiyor. Bu açıklamaya yol açan her şey nedeniyle, ikisinin bir araya gelmesi için kök salması ACI SONRA zorlaştırıyor. Bununla birlikte, gösterinin ikinci yarısında ona çok fazla odaklanıldığı için, endişesi ve olası ilişkisi ana karakterleri tamamen gölgede bıraktı ve bu dizi onların hikayesini anlatmak için ayarlandığında, yardımcı karakterinizin sadece onu ele geçirmesini değil, aynı zamanda onu ele geçirmesini de sağlarsınız. o kadar öne çıkıyor ki ana hikayeden çok ona odaklanıyorsunuz, bu çok büyük bir sorun.

Tüm karakterlere eşit davranılsaydı affedilebilirdi ama Miki, Mari, Kaori, Momoka, Hajime, Kyou ve unuttuğum diğer herkes gibi ekranda neredeyse hiç görülmedi çünkü diğer tüm karakterler o kadar unutulabilirdi ki.

Sanat, Animasyon ve Ses

Burada farklı bir şey yapacağım ve sesle başlayacağım. Normalde buna son olarak değineceğim ama bu müzikal bir anime ve biz müzikal performanslar alıyoruz… ya da demeliyim… müzik performanslarının kesirleri. Sanırım bize uygun konserler vermek için tam şarkı eklemeye yetecek bütçe yoktu ama yaptıklarımız oldukça iyi geliyordu ve tam deneyimi elde etmek için albümü satın aldığımı görebiliyordum; ancak bu aynı zamanda serinin çöküşü de çünkü bu bir aşk dizisi olmasına rağmen müzikle sarmalanması gerekiyor ve biz böyle dalga geçildiğinde müzik de her şeyin arkasında kalmış gibi hissettiriyor başka. Bu biraz dengesizlik yarattı, bu yüzden kliplerden keyif alınmasına rağmen daha fazlası için arzu vardı ve bu iyi bir şey değildi.

Animasyon açısından gösteri en iyi ihtimalle ortalama bir seviyedeydi. Sanat eseri dışında gerçekten yazılacak bir şey yok… ah… bazı durumlarda sanat acı çekti. Elle çizilmiş ve elle canlandırılan nesnelerin, hareketsiz arka planların önünde ağrıyan bir başparmak gibi öne çıktığı anlar oldu. Bunun bir örneği, Kino’nun etkileşimde bulunmak zorunda olduğu tek masa dışında tüm sıraların karmaşık bir şekilde boyandığı sınıftaydı… çok yumuşaktı, ayrıntısızdı ve ucuz bir şekilde çizilmiş görünüyordu. Ayrıca, arka planın her yerine (ve hatta buna ihtiyaç duymayan nesnelerin üzerine) sıçrayan bazı “duvar kağıdı” desenleri yersiz ve oldukça sarsıcı görünüyordu. Neredeyse CLOUDHEARTS’ın ilk anime projesi gibi görünüyordu, ne kadar kötü göründüğünü fark ettiler ve her şeyin yumuşaklığını maskelemek için arka plana bir sürü doku yapıştırdılar.

Yukarıdaki açıklama çok da uzak değildi çünkü Sasayaku You ni Koi wo Utau onların DÖRDÜNCÜ anime projesiydi, yaptıkları son proje ise The New Gate’di… konu sanat olduğunda benim de sorun yaşadığım bir anime. Bu onlar için pek de iyi bir başlangıç ​​değil, değil mi?

Genel Düşünceler

Açılış konuşmasındaki soruma cevap vermek gerekirse… hayır… bu şov son iki bölümü için 6+ ay beklemeye değmezdi… ama bu onun kötü bir şov olduğu anlamına gelmez. Hikayede bazı parlak noktalar vardı ve Kino ile Yori’nin hikayesinin sağlıklı olması, gösteriyi sadece Aki ve Shiho’ya bırakıldığında olacağından biraz daha şekerli hale getirdi. Yolculuklarının onlara bir miktar faydası vardı; ancak dengesizlikler göz ardı edilemez.

Uzun süren bir dizide (25’ten fazla bölüm) iki yardımcı karakterinize sert bir geçiş yapmak genellikle affedilebilir çünkü uzun süren şovlarda, büyük resimde rol oynayan karakter yayları adı verilen şeyler bulunur. 12 veya 13 bölümlük bir dizide bunlara sahip olsa da, genellikle bir veya iki bölüme indirgenirler… tüm dizinin yarısı değil, bu da ana hikayenin raydan çıkmasına ve gölgede kalmasına neden olur, burada da durum böyle.

Tekrar ediyorum… hikayelerin kendisi fena değildi (her ne kadar Shiho’nun arka plan hikayesini sevmesem de bu benim kişisel görüşüm ve diğerleri bundan hoşlanmış olabilir)… bu dizi için verilen bölüm sayısına karşı denge, sorunu yaşadığım yer. Sanki anime iki hikayeyi bir arada anlatıyordu ve eğer bunu yapacaksanız kapının dışına kurulması gerekiyor. İlk kurulum, izleyicileri bunun Kino ve Yori’nin hikayesi olduğuna inandırdı ve her ne kadar öyle olsa da ve sonunda bir sonuca varılsa da, sert değişim beklenmiyor ve izleyicilerin bu konuda gafil avlanmalarına neden olabiliyor.

Peki tüm bunlar ne işe yarıyor?

Sasayaku You ni Koi wo Utau, en iyi ihtimalle harika bir romantizm olma potansiyelinden yararlanmayan ortalama bir romantizm olarak ortaya çıkıyor. Fena değil ama ödüllü de değil. Yine de, bu biraz keyif alabileceğiniz bir şey, o yüzden neler sunabileceğine bir göz atın. Kalbimdeki Tehlikeler gibi zirveye çıkan bir şey beklemediğiniz sürece bunda yanlış yapmış olmazsınız.