SFinal Fantasy VII için poiler’lar [1997]Yeniden Yapım ve Yeniden Doğuş.
Önünde çok daha fazla engel olmasına rağmen çaresizlik, neredeyse orijinal oyun raflara çıktığı ve Final Fantasy VII’de Aerith’in öldüğünü ilk kişi gördüğü anda başladı. Tek soru yıllardır AOL sohbet odalarının, usenet’in ve oyun dergisi posta kutularının aklını kurcalayan soruydu: Onu geri getirebilir miyiz?
Oyunların ölüm fikriyle çok garip bir ilişkisi var, bu yüzden 1997’deki oyuncuların kaç çeyreği pompalayabileceğinizin veya gerçekten geri dönmek isteyip istemediğinizin ötesinde gerçek kalıcı riskler içeren anlatılardan yoksun olduğu mantıklı geliyor. Öldüğünüz yer Aerith’in kalıcı olarak ölmesine tepki verecektir. Aslında Cloud, tüm duygusal hasarına rağmen canavarlığı kavrayarak anlatının içine yerleşmiş durumda. “Aerith artık konuşmayacak, gülmeyecek, ağlamayacak ya da sinirlenmeyecek…” Cloud onun kollarında öldüğü anda ilk kez acıyla boğuşuyor. Ve Sephiroth’un umrunda değil. Sephiroth insan endişelerinin ötesindedir. Bulut’un ne olduğunu biliyor ve nazik eğlencesiyle uçup gidiyor. Bulut bir kukladır. Ona göre, daha geniş bir zaman ve mekan bağlamında anlamsız olan birine duyulan duygular, kazara bir karahindibaya bastığı için ağlayan yeni yürümeye başlayan bir çocuktan farklı değildir. Ancak bu, FF7’nin bir sonraki aşamasını tanımlayacak olan iç mücadeledir. Cloud ne olduğunu keşfeder ve insan olmanın gerçekte ne anlama geldiğini anlamak zorundadır çünkü Zack Fair’in ödevini kopyalamak onu yalnızca bir yere kadar ilerletecektir.
Eşsiz bir çalışma olarak Final Fantasy VII’nin isyancılar topluluğu, Gaia’yı kurtarmak için yapılması gerekenleri kabul ederek, gururlu ve dolu kalplerle sona eriyor. Ancak hayranların ve Square Enix’in, oyuncuların Aerith’i öldükten sonra partide tutmasına izin veren GameShark kodlarından, Square Enix’in Advent Children and Kingdom’da Aerith’i kullanmak için kendi kurallarını koymasına kadar ölümü aldatmanın yollarını bulması uzun sürmüyor. Kalpler. Ölümün her zaman kolayca çözülebilir bir sorun olduğu bir ortamda (cehennem, dirilişin genellikle bir Phoenix Down uzakta olduğu bir oyun serisinde), Aerith’in ölmesi en iyi ihtimalle geçici bir rahatsızlık olmalıdır. Çoğunlukla ölü, değil mi?
Final Fantasy VII: Rebirth’ün en büyük hediyesi ve en büyük gücü, içinde böyle bir sürenin olmamasıdır. Oyunun başladığı andan itibaren Aerith’in günleri sayılı, oyuncuların onun şehidinin ölümünün tüm oyun üzerinde bunaltıcı bir yük oluşturma potansiyeliyle boğuşmak zorunda kalacağı kaçınılmaz an. Partimizin arayışına son verebilecek olan Shinra, Sephiroth ve Lifestream’in korkusu baskıyı artırıyor, partimizi ve oynanabilir her karakteri tehlikeyle kendi yöntemleriyle mücadele etmeye zorluyor. Asla boyun eğmeyen tek kişi Aerith’tir.
Aerith, Remake’in en başından beri kendisi ve arkadaşları için yolun nereye varacağını herkesten daha iyi biliyor. Hiçbir zaman doğrudan söylenmiyor, ancak nasıl öldüğünü bildiğine dair ima oldukça sık tohumlanıyor. Kaç gücün onlara karşı komplo kurduğu ve tüm kahramanlar grubunu parçalamakla tehdit ettiği anlaşılıyor. Ve yine de, o anda, Midgar’ın dışında dururken, Aerith’in yapabileceği tek şey, önünde uzanan yeşil, yemyeşil dünyanın olanaklarına bakmak ve bunu paylaşacağı arkadaşa minnettar olmaktır. Rebirth’ün ne kadarının yan görevler, bir kez kullanacağınız ve bir daha asla kullanamayacağınız yeni mekanikler ve tuhaf fantezi uçuşları olduğu konusunda söylenecek bir şey var. Ancak yine de çoğu açık dünya oyununun aksine, daha büyük bir arayışın önemi ile isteğe bağlı şeylerin anlamsızlığı arasındaki sürtüşme o kadar da uyumsuz bir not değil, asıl mesele.
Oyun sona ererken Aerith, bilinçsiz bir Bulut’u Midgar Gecekondu mahallelerine dair anılarına götürüyor. Shinra Kadimlerin Tapınağı’na uçuyor ve Aerith senden şeker denemeni istiyor.
Sephiroth herkesi öldürmek için fırsat kolluyor. Aerith mücevher seçmeni istiyor. Final Fantasy VII çoklu evreni çökme tehlikesiyle karşı karşıya. Aerith, Cloud’un ona bakıp elini tutmasından başka bir şey istemiyor.
bir tane vardı Eurogamer makalesi kısa süre önce Robert Purchase, yanlış yönlendirilmiş olsa da makul bir soru sordu: “Neden, işin genellikle ‘dünyanın sonu’ olduğu bir rol yapma oyununda, dünyanın sonu her zaman bizim yayılmamızı bitirmemizi beklemek zorunda kalıyor? -önce liste yap?” Makul bir soruya yanlış açıdan yaklaşılmış. Çoğu zaman soru şu: Dünyanın sonu neden her zaman önemsiz geliyor? Oyuncuların bir tişört giydikleri anda Calamity Ganon’la savaşmak için hızla ilerledikleri Breath of the Wild’ın %0 hızlı koşularının asla cepten çıkmamış gibi hissetmelerinin bir nedeni var: bu, dünyayı ucuza kurtarmanın sonuçlarını barındıran bir oyun. geliştiricilerin çok sevdiği o değerli sürükleyiciliği yaratmak için oyuncu. Nintendo bu konuda yalnız değil; Çoğu açık deneyimin oyunculara güç vermek için bu şekilde çalışması amaçlanıyor.
Final Fantasy VII hiçbir zaman Sephiroth, Meteor, Shinra ve diğerlerinin tehdidinin arka planda kaybolacağı şekilde tasarlanmamıştır. Sephiroth o kader çağrısını yaptığında, dünya üzerindeki güzel müzik yok olur ve yerini Nobuo Uematsu’nun şimdiye kadar besteleyeceği en uğursuz müzik parçalarından biri alır. Kelimenin tam anlamıyla ne yapılması gerektiğini hatırlamadan dışarı adım atamazsınız ve bunun etkili olmasının bir nedeni de oyunun değerli birini oyuncudan alıp oraya, geri alınamaz ve yeri doldurulamaz bir şeye götürmeye istekli olduğunu görmemizdir. Ancak oyuncuların ve Square’in, her şeyi yeniden düzenlemeden Aerith’in yokluğundaki boşluğu doldurmaya çalışmasından sonra oldu. Rebirth ise daha ilk dakikadan itibaren nereye gideceğini biliyor. En başından itibaren oyunculara sahip oldukları şeye, yaşadıkları dünyaya ve burayı ev edinen insanlara bakmaları için yalvarıyor; Sephiroth’un o kadar ucuz tuttuğu insanlık ve her şeyi korumaya o kadar adanmış arkadaşlar ki, gümüş saçlı, tek kanatlı ölüm meleğinin kendini beğenmiş kahrolası yüzüne bakıp ona “evet, gidiyoruz” demeye hazırlar. Bütün bunlar için seninle savaşmak için.” Ve o zamana kadar, oyuncular yaşamda derin ve güzel deneyimlere sahip olacak ve bunu destekleyecek sevgiye sahip olacaklar.
Bu da bizi o ana getiriyor. Neredeyse Square’e benzediği an, bizi, 1997’deki muadilinden çok daha gerçek ve güzel yazılmış ve icra edilmiş bir karakter olan Aerith’in tekrar Cloud’un kollarında ölmesini izlemenin acısından kurtarabilir. Ama hayır. Bazı ustaca kılıç oyunlarına rağmen Aerith bıçaklanır. Malzeme merdivenlerden aşağı düşüyor. Tema oynatılıyor. Ve yine birçok kişi ağlayacak. Görünüşe göre bu, başka bir çokluevrenin deyimiyle, bir kanon etkinliği. Yeniden Yapım ve Yeniden Doğuş’un hepimizin bildiği yoldan ne kadar saptığı göz önüne alındığında, bazı şeyler kaçınılmazdır. Aerith her seferinde Kadimlerin Tapınağı’nda ölür.
Ancak Yeniden Doğuş’ta farklı olan bir şeyler var. Cloud’un geçici olarak deliliğe ve nihilizme teslim olmasıyla, bu evrenin ne kadarının kaçınılmaz olduğunu gördük. Ancak işin büyüsü şudur: yine de onunla savaşmaya teşvik edilirsiniz. Düşünen, hisseden, duygusal bir varlık olan insanlık bunu gerektirir. Ve Yeniden Doğuş ile deneyimlerin büyük çoğunluğu arasındaki gerçek fark, daha önce yaptığınız her şeyin onu bilgilendirmesidir.
Bu, Square’in son zamanlarda FF serisindeki çalışmalarında devam eden bir motif gibi görünüyor; hem XV hem de XVI, yıkım kaçınılmaz olsa da, her küçük etkileşimin zaten dünyayı kurtarmak için geniş bir nedenler dizisi yarattığı fikriyle oynuyor. Defalarca ölümle karşı karşıya kalmasına rağmen Square bizden bu insanların hayatlarından, tüm o dağınık görkemleriyle keyif almamızı istedi çünkü bunların hepsi gerçekten önemli. Ölüm geldiğinde -ki tüm bu oyunlarda ağır gelir- onun bir yüzü vardır. Öte yandan hayat çok şey içeriyor. Ve her şeyin sonuyla yüzleşmenin fedakarlığı, önce o yüzleri görmeden kesinlikle hiçbir şey ifade etmez. Gerçekten anlamlı bir RPG anlatımında, bu yüzden dünyanın sonunun beklemesine izin verilmelidir.
Final Fantasy VII için, Aerith’in gitmesini engelleme fırsatını bekleyerek kelimenin tam anlamıyla gerçek dünyada onlarca yıl geçirdik, onunla geçireceğimiz zamanın kısa olduğunu hiçbir zaman gerçekten kabul etmedik. Yeniden doğuşun büyük gücü bize bundan daha fazlasını vermesidir. Hayatta olma ve onun gibi nefes alma eylemine aşık olmak için dünyada her zaman vaktimiz var, böylece son geldiğinde pişmanlıklar olmasın.
Aerith 1997’de öldüğünde Cloud’un odaklanabildiği tek şey kayıptı; asla geri alamayacağımız şeyler, onun bir daha asla yapmayacağı şeyler.
Aerith 2024’te öldüğünde Cloud üzüntüyü yutar, elini tutar ve ona “Bunu anladım” der. Ve sevdiği dünya için savaşmasına izin veriyor.
Bu kavga bittiğinde Cloud’un bakış açısı değişir; Aerith’in ölümünün bıraktığı boşluğu görebilen, ancak onu ya da en azından onun çoklu evren yankısını yanında taşıyan zaman çizelgeleri arasında. Ama yine de. Cloud onun o olmadığını biliyor. Aerith’i aniden kendi dünyasına geri veremez ve arkadaşlarına bu durumu atlatmak için onun hakkında bildiklerini paylaşacak benzersiz bir donanıma sahip olacaktır. Kahramanlarımız yas tutuyor. Ancak Rebirth’ün bunu yalnız yapmadıklarını ve hepsinin onu tanıdıkları için daha iyi olduklarını göstermesi çok daha önemli.
Ve böylece Yeniden Doğuş dersini veriyor. Yılın en zor ama en önemli derslerinden biri. Aerith’i o kadar uzun süre bırakmak zorunda kaldık ki çoğumuz bunun neden acı verdiğini unuttuk. Ancak Yeniden Doğuş hatırlamamıza, bundan keyif almamıza ve sonunda kabul etmemize olanak tanır. Onunla PS1’de hiç hayal etmediğimiz şekillerde dövüştükten, oynadıktan ve şarkı söyledikten sonra onu memnuniyetle bıraktık. Sonun yaklaştığını kabul etmek bir sanattır. Remake projesi, her şeyden önce, ufka bakmaya ve hatta bir sonu olduğunu bilerek, ileride olacakların tadını çıkarmaya bir davetti.
2024’ün En İyileri:
