Bir filmin ne kadar para kazandırdığına takılıp kalmak oldukça aptalca. Gişe takıntısı bir stüdyo yöneticisi gibi düşünmektir – ya da belki de daha kötüsü, ticari sütunları, örneğin Kevin Costner’ın iddialı, büyük bir tutku projesinde gömleğini kaybetmesini görmek için ağızları sulanan bir arzuyla dolduran “analistler” gibi düşünmektir. Ufuk: Bir Amerikan Efsanesi. Aktör-yönetmen “Filmler sonsuza kadar yaşar” dedi Bağımsız Tel bu yaza yakışır. “Bu açılış hafta sonu ile ilgili değil.” Amin kardeşim.
Yine de, sevdiğiniz bir şeyin büyük, kalın bir omuz silkmeyle karşılandığını görmek karşısında dehşete düşmek tamamen doğal bir tepkidir. Ufuk Costner’ın planladığı çok bölümlü destanının ilk bölümü Haziran ayında büyük bir gürültüyle yayınlandığında hayranlar bu acıyı hissettiler. Bu arada, gerçekten de seninki sempati sancısını farklı bir şeye sakladı Destan – başka bir Western türü ve Warner Bros. tarafından yayınlanan başka bir etli önsöz. Her büyük hitin bir franchise oyunu olduğu, insanların devam filmlerinden ve ön filmlerden ve çatallanmış hikayelerin bir kısmından başka neredeyse hiçbir şey görmediği bir yılda, bu kadar çok kişi bu kadar muhteşem bir filmde uyuyabilirdi. Furiosa: Bir Mad Max Destanı?
Açık olmak gerekirse, George Miller’ın yarınki eski, yanan lastik kabusuna yapacağı son yolculuk pek de öyle değildi. tamamen ihmal edildi. İncelemeler, eğer övgüleri nitelikliyse, çoğunlukla hayranlık uyandırıyordu. Ve X ve Letterboxd’da hızlı bir arama, saygıyla yayınlanan ekran görüntüleri ve özlü övgülerin telaşını ortaya çıkaracaktır. Ama gelirlerin soğuk hesabına göre, Furiosa bir fiyaskodur. Dünya çapında, 160 milyon doları aşan bütçesini zar zor toparladı ve selefi olan 2015’teki ölüm yarışı fantezisinin oldukça gerisinde kaldı. Çılgın Max: Öfke Yolu – dokuz yıl önce sinemalarda yapılmıştı.
Başvurular arasındaki neredeyse on yıllık fark muhtemelen katılımın büyük bir nedenidir. Furiosa yumuşaktı. 1980’lerde ateşlenen bir serinin R dereceli beşinci taksitinin, son taksitin hemen ardından bile kesin bir şey olacağı söylenemez. Ayrıca Mad Max’in olmadığı bir Mad Max filminden ya da aynı yıldızların herhangi birinden bahsediyoruz. Ve insanlar, Oscar ödülleri ve on yılın en iyi kutlamaları sonrasında şunu unutuyorlar: Öfke Yolu tam olarak bir servet de kazanmadı. Bundan ne kadar bir halo etkisi beklenebilir?
Kamuoyunun ilgisizliği Furiosa en azından onu 2024’ün gerçek vizyonlarından biri olarak görenlerimiz için acı verici: ruhu ve tarzı olan, alev alev yanan görsel hayal gücüyle alev alev bir düşmüş dünya eseri. Mutlak gösteri. Bu büyük prodüksiyon nasıl oldu da kazandığı paranın yanına bile yaklaşamadı? Kumulbaşka bir Warner Bros.’u adlandırmak gerekirse. destan mı yoksa ölüm ve kum mu? Ama asıl canımı sıkan şey, o dırdırcı duygudur. Furiosafilminin gişe performansı kısmen hayal kırıklığı yarattı çünkü filmi izleyen insanlar film biraz hayal kırıklığı yaratıyor.
Aynı fikirde olmasanız bile, Miller’in genişleyen önbölümüne hayran olsanız bile, onların ılımlı çekimlerinin mantığını görebiliyordunuz. Nihayet, Öfke Yolu takip edilmesi çok zor bir eylemdir. İle O Mad Max efsanesinin ardından Miller, ustaca araç kargaşasıyla dolu yeni bir Valhalla’ya doğru hızla ilerledi. Charlize Theron’un metal kollu, büyük teçhizat kurtarıcısı güçlü Furiosa rolündeki yıldız performansına iki saatlik bir kovalamaca sahnesi bağlayarak, şaşırtıcı derecede heyecan verici olduğu kadar alegorik olarak da yankı uyandıran bir Mad Max yarattı. 10. yıl dönümüne doğru yarışan bu filmi şimdiye kadarki en büyük aksiyon filmlerinden biri olarak tanımlamak hiç de abartılı görünmüyor.
Bu çok fazla ve hatta beğenen eleştirmenler bile Furiosa çirkin karşılaştırmalar yapmaktan kendini alamadı. Katliamın çok daha fazla olduğunu belirttiler dijitalMiller, cesur akrobasi sürüşü ve pratik efekt çalışmalarından biraz uzaklaşıyor. Öfke Yolu Sorunlu bir yapımdan çıkan bir başyapıt olarak mitolojik şöhretine katkıda bulunan iki unsur. Bunalmış olanları gerçekten sinirlendiren şey, Miller’ın acımasız bir ivmeyle ilerleyen bir aksiyon filmini daha dolgun bir şeyle takip etmesiydi: kasıtlı olarak tempolu bir tarihçe, yalnızca aralıklı ışık parıltıları ile. Öfke Yolu‘nin gaz yakan çılgınlığı.
Furiosaİtiraf etmek gerekir ki, dudak uçuklatan ihtişamla aynı yüksekliklere ulaşmıyor. Aslında bu konuda söylenebilecek en kötü şey, Öfke Yolu. Ama filmi özel kılan da bu değil mi? Daha önce gördüğünüz bir film olmaya çalışmıyor. Bu dizide kendisini asla tekrarlamayan Miller (her Mad Max kendine özgü eksantrik bir şeydir), diziye doğrudan bir süreklilik çizgisi çiziyor. Öfke Yolu dar zaman dilimini ve zincirleme duran set yapısını taklit etmeden. Bu formu zaten mükemmelleştirdikten sonra onu geri dönüştürmenin ne anlamı olabilir?
Theron’un anında ikon haline gelen aksiyon kahramanı için bir başlangıç hikayesi oluşturma fırsatı (bu sefer Anya Taylor-Joy tarafından sessiz dönem yıldızının ışıltılı göz alıcı ifadesiyle canlandırıldı), The Wasteland’e daha uzun ve daha geniş bir açıdan bakma şansı oldu. – serinin distopik kanun kaçağı Outback’te büyümeye dair bir tür Dickens destanı yapmak. Bölümler halinde ve onlarca yıl boyunca anlatılan, Furiosa selefinin hız iblisi dörtnala koşusundan vazgeçerek bu çıkmaz dünyanın siyasetine ve kültürüne rahat, romanvari bir yuva kuruyor. Herkesin bir Mad Max filminden beklediği şey bu olmayabilir ama Miller’ın 45 yıl önce başlattığı seriyi bir kez daha yeniden düşündüğünü görmek dikkate değer.
Furiosa açık ara en uzun Mad Max filmi. Aynı zamanda belki de en tuhaf, en üzücü ve en kasvetli olanıdır. Bazen neredeyse bir aksiyon filmi gibi oynanmıyor; Miller açısından bir başka cesur kumar. Çünkü başlık karakterinin işkence dolu geçmişini ortaya koyuyor. Furiosa öyle rahatlatıcı bir mutlu son sunamıyorum ki Öfke Yolu teklif edildi. Miller, Taylor-Joy’un öksüz kalan Furiosa’sının sonunda annesinin katili, acımasız çaresiz Dementus (Chris Hemsworth, kaslı adam kariyerinin karanlık karizmatik performansını sergileyen) ile yüzleştiği intikam filmi olay örgüsünün ilkel tatminini açıkça baltalıyor. Bu ağır filmin kasıtlı olarak doruğa ulaşmamasının, izleyicilerin ve eleştirmenlerin onu o kadar da içtenlikle benimsememelerinin bir nedeni olduğuna bahse girilebilir.
Ama gözleri çalışan herkesin takdir etmesi gerekirdi Furiosa en temel düzeyde, sağ beyin düzeyinde. Miller’in CGI’yi daha yoğun şekilde kullanmasına olan saplantısı, insanları onun görüntülerinin şaşırtıcı, azalmayan güzelliğine karşı kör etti mi? 80. yaş gününün eşiğinde olan Avustralyalı efsane, gişe rekorları kıran büyük tuval işçiliğinin zirvesinde hâlâ faaliyet gösteriyor. Film birbiri ardına harika bir çekim, an veya sekans sunuyor. Çölde bir açılış gece takibi. Her yönüyle muhteşem bir savaş teçhizatının kuşatılması Öfke Yolukan ve çeliğin en iyi gösterileri. Furiosa’nın annesinin çarmıha gerilmesi, kahramanımızın ergenlik çağındaki gözünün yansımasında görülüyor. Film çölü David Lean ve Sergio Leone kadar çarpıcı bir şekilde kullanıyor.
Bazıları itiraz etti Furiosa prensip olarak Theron’un karakterinin ve geçmişinin daha ayrıntılı bir şekilde detaylandırılması gerektiği fikrine. Owen Gleiberman, son zamanlarda Çeşitlilik parça Hollywood’un franchise takıntısı üzerine, filmi “hiç olmaması daha iyi olan bir filmin destansı bir ön filmi” olarak nitelendirdi. Bu, eleştirmen Mike D’Angelo’nun da paylaştığı bir görüş. yazdı “Çılgın otomotiv heyecanı arayan izleyiciler olarak bu arka plan hikayelerinin hiçbirine ihtiyacımız yok.” Yaptım Öfke Yolu iki buçuk saatlik geriye dönük kurulum mu talep ediyorsunuz? Pek değil – karakterin kurtuluş eğrisinin açıklanmasından ziyade ima edilmesiyle, tek başına muhteşem bir şekilde çalıştı. Ancak yine de iki film birbirini oldukça dramatik ve üretken bir şekilde bilgilendiriyor; Üslup farklılıklarına rağmen kendilerini bir parça gibi hissediyorlar. Tekrar Mad Max’e dönen Miller, Hollywood’un eski fikri mülkiyeti acımasızca sömürmesini kendi inancının katıksız gücüyle meşrulaştırıyor.
Öfke Yolu bir mucizeydi. Bir şekilde Miller, riskten kaçınan bir Hollywood stüdyosunu, çölde araba çarpması için kendisine 150 milyon dolar vermeye ikna etmişti. Böyle kendine özgü bir gişe rekorları kıran bir filmin varlığını – utanmaz bir yeniden başlatma kılığında, IMAX ölçeğine kadar şişirilmiş kişisel bir vizyon – anlamak zordur. Furiosa birçok açıdan inkar edilemez bir şekilde o filmin gölgesinde kalıyor. Ama bu aynı zamanda bir mucize: Miller’ın 1970’lerin sonlarından bu yana ara sıra ortaya çıkardığı mitolojiye tuhaf, dokunaklı, operatik bir ekleme. Sessiz tepki Furiosa Garip bir şekilde, insanlar artık yönetmenin bu çılgın ve iddialı tür hayallerini hayata geçirme yeteneğini hafife alıp almadığını merak ediyorsun. Bir on yıl daha, bir Mad Max daha. Esne!
Ancak Miller’ın bunu tekrar başarması pek mümkün görünmüyor, üstelik sadece yaşlandığı için değil. Furiosa hepsini bombalamak ama umutları yok etmek Çorak Toprakortalıkta dolaştığı başka bir Mad Max ön filmi – tıpkı ilk bölümü gibi Ufuk Bombalama muhtemelen daha fazlası için tüm stüdyo fonlarını kurutacak. Bir filmin ne kadar para kazandırdığını önemsemenin gerçek ve belki de tek nedeni budur: Seyirci cüretkar bir şeyi görmezden geldiğinde bir kapı kapanır.
Ancak Furiosa dayanıklı, parlak ve kromdur. Bu yazar, hayran kitlesinin ve itibarının yalnızca zamanla artacağından ve ilerleyen süreçte bu kitlenin daha da uzaklaşacağından şüpheleniyor. Öfke Yolu, Sinemaseverler, gösterime girdikten sonra daha fazla kutlanmadığını görünce şaşkınlık yaşayacaklar. Bir gün filmin açılış hafta sonu dikiz aynasında sadece bir leke olarak kalacak. Costner’ın belirttiği gibi filmler – özellikle de bu kadar özel olanlar – sonsuza kadar yaşa.
Furiosa: Bir Mad Max Destanı şu anda yayınlanıyor Maksimumve başlıca dijital hizmetlerden kiralanabilir veya satın alınabilir. Fveya AA Dowd’un yazılarından daha fazlası için onu ziyaret edin Yazar sayfası.
