Mario ve Luigi Kardeşlik İncelemesi – Tahviller. RPG Tahvilleri.

Nintendo’nun tek bir Mario RPG serisine “odaklanmak” yerine tek bir yılda üç “dalın” tamamındaki girişleri bırakmaya başladığı benim için gözden kaçmış değil. İlki şuydu Süper Mario RPG yeniden yapım, bazı harika güncellemelerle eğlenceli bir yolculuktu. Daha sonra, yeniden düzenlemesi/yeniden yapımı vardı. Paper Mario Bin Yıllık Kapı, tüm zamanların en sevdiğim oyunlarından biri olmaya devam ediyor. Sonunda, geçen ay (gecikme için özür dilerim; hayat çok meşguldü!) DİĞER Mario RPG serisinin geri dönüşünü aldık ve benim Mario ve Luigi Kardeşliği İnceleme size şunu bildirecektir, buraya gelmek için uzun bir yolculuğa değdi.

Oyunun Adı: Mario ve Luigi Kardeşliği
Platform(lar): Nintendo Switch
Yayımcı(lar): Nintendo
Geliştirici(ler): Nintendo, Acquire
Yayın Tarihi: 11/07/2024
Fiyat: 59,99$

Oyunun hikayesi gerçekten çok basit, bu da onun çekiciliğinin bir parçası. Mantar Krallığı’ndan Mario, Luigi ve diğerleri, Concordia topraklarına çekildikleri sırada kendi işlerini yapıyorlar. Mario ve Luigi kısa süre sonra Shipshape Adası’nda yeniden buluşurlar ve burada Connie adında genç bir “Wattanist” ile tanışırlar. Concordia’nın bir zamanlar gelişen, birbirine bağlı bir kıta olduğunu ve ardından bir gün her şeyin paramparça olduğunu ve kıtanın “adalarının” birbirinden ayrılmaya zorlandığını ortaya koyuyor. Connie’nin çeşitli adalara gidip onları yeni Uni-Tree’ye yeniden bağlaması ve her şeyin bir bütün olmasına yardım etmesi için Mario ve Luigi’ye (özel yardım Snoutlet’le birlikte) ihtiyacı var.

Burada belirtmek istediğim ilk şeylerden biri, bu oyunun Super Mario RPG ve Paper Mario’dan çeşitli yönlerden farklı olduğudur. Görseller, komedi unsurları, savaş stratejileri, hepsi farklı hissettiriyor ve içine girilmesi kolay olacak kadar benzer. Hem bu hem de Super Mario RPG 3D oyunlar olsa da (Paper Mario’daki 2D ve 3D karışımıyla karşılaştırıldığında), estetik farklıdır. Brothership’in renk paletinin çok canlı olduğunu ve bunun Concordia’nın çeşitli bölgelerini daha da ön plana çıkardığını düşünüyorum.

Oyunun öne çıkmasına yardımcı olan bir diğer unsur da benzersiz hikayesiydi. İlk başta, “tüm adaları yeniden birbirine bağlama” fikri çok basit geliyor, özellikle de her adanın kendi hikayesi olduğu için. Ancak hikayenin derinliklerine inip Lord Zokket, The Extension Corps, Glohm komplosu ve daha fazlasını öğrendikçe, bu oyunun aslında yerden yolculukla ilgili olduğu kadar karakterlerle de ilgili olduğunu fark edeceksiniz. yerleştirmek.

Bu amaçla, Team IDLE, Chilliam ve Burnadette gibi tanıştığımız diğer kişilerin yanı sıra Connie’nin hikayesinden, Buddy ve Bowser Jr.’ın şaşırtıcı derecede derin hikayesinden gerçekten keyif aldım. “Bağlar” ve “bağlantılar” teması burunda hissedilebilir ama kalıcı olmasını sağlıyor. Bende gerçekten yankı uyandıran bir söz şuydu: “Bağlar, İzolasyona Direnen Güçtür.” Elbette bazen yalnız kalmak isteriz ama korkudan kurtulmamıza yardım edecek birinin olduğunu bilmek daha iyi değil mi?

Mario ve Luigi, oyun boyunca o kadar çok bağ geliştiriyor ki, Mantar Krallığı’na dönme zamanı geldiğinde, yeni arkadaşlarının çoğunu geride bırakmak zorunda kaldıkları için gerçekten üzülüyorsunuz. Bu cephedeki sürprizlerden biri de Prenses Peach ve Starlow’un IDLE’ın bir parçası olması ve kendi yöntemleriyle günü kurtarmaya yardımcı olmasıydı.

Şimdi oyun mekaniğine gelecek olursak, olaylar gerçekten iki bölüme ayrılıyor: Savaşlar ve Keşif. Bu amaçla, zamanla Mario ve Luigi, düşmanlarla başa çıkmalarına ve engelleri aşmalarına yardımcı olacak hem savaş içinde hem de savaş dışında çeşitli hareketler kazanır. Örneğin, alanların etrafında uçmak için bir UFO’ya dönüşebilecekler veya dar alanlara sığmak için bir topa dönüşebilecekler. Daha sonra savaşta, bir düşmana veya bir grup düşmana büyük hasar vermek için özel kombo hareketleri kullanabilirler.

Bu da aslında takdir ettiğim başka bir şeydi. İstatistikler ve yetenekler açısından Mario ve Luigi gerçekten öne çıkıyor. Benim için Mario her zaman daha iyi bir atlayıcıydı, Luigi ise çekiç konusunda daha iyiydi ve ben de birçok durumda buna göre oynadım. Ham istatistiklerini karşılaştırdığınızda bile, yalnızca “Mario ve kardeşi” ile karşılaştırıldığında kendilerini gerçek bireyler gibi hissetmelerine yardımcı olan farklılıkları görüyorsunuz. Ancak Luigi istatistiklerden çok daha fazla açıdan öne çıkıyor.

Oyunun en havalı unsurlarından biri, Luigi’nin hem savaş içinde hem de savaş dışında takıma yardımcı olacak bir fikir bulduğu “Luigi Mantığı” bölümleridir. “Kardeşler”i bu şekilde elde edersiniz. Yerüstü dünyada hareket eder” ve önemli dövüşlerde patronlara büyük hasar verebilirsiniz. Bu dizi, Luigi’nin “sadece Mario’nun kardeşi” olmaktan öte bir şeymiş gibi hissetmesini sağlamasıyla ünlüydü ve bunun burada devam etmesine sevindim.

Ayrıca, çeşitli adalara seyahat ederken ikili arasında bazı komik etkileşimler yaşanıyor ve Nintendo ve Acquire’daki ekip, her iki kardeşin de kişiliklerini gerçekten ortaya çıkarıyor.

Savaş sistemine devam edersek, yeni temel özellik, adaları dolaşırken ve spriteları toplarken kilidini açtığınız ve daha sonra bunları savaşta kullanmak için tam anlamıyla taktığınız özel yetenekler olan “Savaş Fişleri” idi. Kuşkusuz, daha iyilerini elde etmeniz ve bunlar üzerinden stratejiler oluşturmanız biraz zaman alacaktır, ancak bunu bir kez yaptığınızda, ne kadar akıllı olabileceğinizi görmek gerçekten eğlencelidir. Düşmanların üzerine bir sürü çivili top atıyordum, büyük ateş ve buz hasarı veriyordum, bazı zayıflıkları ortaya çıkarmaya zorluyordum, böylece onlardan yararlanabiliyordum, vb.

Beklemediğim bir diğer şey de başlığın ne kadar derinlemesine olduğuydu. Yaklaşık 40 saat ile üç RPG’nin en uzunu ve yan görevlerin hepsini bile yapmadım! Hatta ana hikayeye devam etmek yerine bunlara öncelik verebilmeniz için zaman açısından “bitecekleri” zaman sizi uyarırlar. Elbette hepsi kazanan değil ama harika öğeler aldığınızda bunun gerçekten bir önemi var mı?

Oyunun genel zorluğu da çok kötü değil. Kaçmak ve karşı koymak oyunun büyük bir parçasıdır ve eğer bunu yapmazsanız eşyalarınızı hızlı bir şekilde tüketirsiniz. Hızlı düşündüğünüzde, dikkat ettiğinizde ve hangi düğmeye basacağınızı bildiğinizde sizi ödüllendiren bir oyundur. Ancak size çok fazla geliyorsa “Acil Durum Koruması” seçeneğiyle kendinizi korumak için “daha ​​basit” önlemler alabilirsiniz.

Ne yazık ki artık düşüncelerimin olumsuz unsurlarının zamanı geldi. Mario ve Luigi Kardeşliği Gözden geçirmek. Kişisel olarak beni oldukça rahatsız eden bir şeyle başlayacağım: yelkencilik. Evet, aynı zamanda bir ada olan bir gemideyiz, ancak çeşitli akıntıların etrafından dolaşmak gerçekten sıkıcı olabilir, özellikle de başlangıçta, gemiyi hızlandıramazsınız ve kelimenin tam anlamıyla bulmak istediğiniz adayı beklersiniz. menzile girmek için. Biraz ekstra güce sahip olsanız bile, işleri alt üst etmek kolaydır ve ilk etapta olmak istediğiniz yere geri dönmek için başka bir döngü yapmak zorunda kalırsınız.

Savaş mekaniğine gelince, her ne kadar çok fazla derinlik olsa da, zamanlama mekaniğinin mükemmel bir şekilde hayata geçirilmesi bazen gerçekten sinir bozucu olabiliyor. Hiç kullanmadığım bir karma film vardı çünkü ritmi asla doğru ayarlayamadım. Sonra, sonlara doğru, Mario’nun “nihai hamlesi” kaçıramayacağım bir şeydi… ve sonra her nasılsa bunu arka arkaya üç kez berbat ettim ve bunu nasıl yaptığım hakkında hiçbir fikrim yok. Bu, düşmanlara “sürpriz saldırı” yapmaya çalışmaktan bile bahsetmiyor ve yine de üzerlerine atlamama veya çekicimle onlara vurmaya çalışmama rağmen, her zaman “ıskalayacak” gibi görünüyordu ki bu da aynı derecede sinir bozucuydu.

Tartışmasız en büyük kusur, oyun uzun olsa da, yani paranızın karşılığını alacağınızdan, tartışmasız çok uzun olmasıdır. Reclusa’nın “büyük kötü”sünün yer aldığı son bölümler, FAR’ı olması gerekenden daha uzun sürdü ve “bağlar” hikayesini tartışmasız biraz fazla uzattı. Henüz o kadar ilerlememiş olanlar için çok fazla ayrıntıya girmeyeceğim, ancak sonunda oyunu bitirebilmek için son boss dövüşünün gerçekleşmesi için yalvarıyordum.

Dahası, oyunda bazı “oyuncu seçimleri” vardı ki bunlar pek önemli değildi ve seçimler açıkçası oldukça tek taraflıydı. Bir örnek, Peach ya da Luigi’yi bir adaya “gizli göreve” göndermekti. Ancak Luigi’yi gönderirseniz hem Mario’nun savaş cephesinde hem de Luigi’nin EXP alamama riskini almış olursunuz. Sonra bir diğeri, Shipshape Adası’nı satmak için “hangi dahiyane icadın kullanılacağına” karar vermekle ilgiliydi, her ne kadar ikisi de temelde aynı şeyi yapsa da… ve komik olan yerine süper kibirli dehayı tercih etmek tuhaf olurdu. tüm bu zaman boyunca sana yardım ediyorum.

İşimi bitirdiğimde Mario ve Luigi Kardeşliği İncelemede, bunun eğlenceli bir RPG macerası olduğunu tekrar belirtmek istiyorum ve yeni konsoldan önce satın alınabilecek “son büyük Switch oyunlarından” biri olarak kesinlikle tavsiye ediyorum. Kusurları var ama aynı zamanda çok fazla kalbi var.

Gerçekten bunun diğer Mario RPG maceraları kadar satacağını umuyorum, böylece Nintendo bir sonraki sisteminde üç “dalın” tümüne devam edecek. Bu oyunların hepsi farklı şekillerde çalışıyor ve ben kesinlikle hangisi önce çıkarsa, bir sonrakine yelken açmaktan çekinmeyeceğim.