Bu sahte renkli harita, Güneş’ten 45 AU uzaklıktayken Yeni Ufuklar uzay aracındaki Alice ultraviyole spektrografı tarafından elde edilen, gökyüzü üzerindeki Lyman-alfa arka planının birkaç taramasını gösterir. Veriler, Samanyolu’ndan gelen sabit bir parlaklığın eklendiği Lyman-alfa arka planının güneş bileşeninin temel modeliyle iyi bir uyum içindedir. Arka plan, burada turuncu bir nokta ile işaretlenmiş olan Güneşimizin yakınında her iki yönde daha parlaktır. Kredi bilgileri: SwRI
Araştırmacı, Lyman-alfa’nın ne kadar ışık yaktığını ölçmek için Yeni Ufuklar üzerinde SwRI tarafından geliştirilen bir araç kullandı. Samanyolu galaksi güneş sistemimizde parlıyor.
Southwest Araştırma Enstitüsü tarafından yürütülen yeni bir araştırma, gemide SwRI tarafından geliştirilen bir alet kullanarak galaktik Lyman-alfa arka planının parlaklığını belirledi. NASAKuiper Kuşağı uzay sondası, Yeni Ufuklar.
Uzay Lyman-alfa ultraviyole arka planı ilk olarak 1960’larda tespit edildi ve varlığı daha sonra 1971’de doğrulandı. Bu ultraviyole ışıması uzaya nüfuz eder ve güneş sistemimizde esen hafif hidrojen atomları rüzgarını karakterize etmek için kullanılabilir. Ayrıca, NASA uzay aracındaki SwRI araçları tarafından Ay’ın kuzey ve güney kutuplarına yakın kalıcı olarak karanlık kraterleri görüntülemek için kullanılmıştır.
Güneş sistemimizin çoğunda, arka plana güneş tarafından yayılan ve içinden geçen yıldızlararası hidrojen atomları tarafından saçılan Lyman-alfa fotonları hakimdir. Bununla birlikte, Yeni Ufuklar uzay aracının seyahat ettiği dış güneş sisteminde, Lyman-alfa sinyalinin saçılan güneş ışığı bileşeni çok daha az parlaktır ve Samanyolu’nun yakın bölgelerinden gelen daha soluk bileşenlerin ayırt edilmesi daha kolay hale gelir.
Çalışmanın başyazarı Dr. Randy Gladstone, “Galaktik Lyman-alfa arka planı, büyük yıldızların etrafındaki sıcak bölgelerden geliyor, bu da onlara yakın olan tüm maddeyi iyonize ediyor, ki bu öncelikle hidrojendir, çünkü bu evrendeki en bol elementtir,” dedi. “Elektronlar ve protonlar sonunda tekrar bir araya geldiklerinde veya yeniden birleştiğinde, neredeyse her zaman Lyman-alfa fotonları yayarlar.”
Yıldızlar arasındaki hidrojen atomları, bu fotonları uzay boyunca kabaca tek biçimli bir parıltıya saçar. Gladstone, bunların saptanabilir olduğunu, ancak yalnızca insan gözünün görebileceğinden yaklaşık dört kat daha kısa bir dalga boyunda olan Lyman-alfa dalga boyunda olduğunu söyledi.
Gladstone, “Lyman-alfa arka planı, Dünya’nın yörüngesinin yakınında çok fazla çalışılmıştır ve onu görebilseydik, gece gökyüzünün asla alacakaranlıktan daha karanlık olamayacağı kadar parlaktır,” dedi. “Güneş Lyman-alfa’dan o kadar parlak ki, Samanyolu galaksisinin genel parlaklığına ne kadar katkıda bulunduğundan emin değildik. Sisli bir gecede sokak lambasının yanında durmak gibi. Sis, lambanın ışığını dağıtarak başka bir şey görmeyi zorlaştırıyor.”
Yeni Ufuklar’da bulunan SwRI liderliğindeki Alice UV görüntüleme spektrografı ile Gladstone, Lyman-alfa arka planının galaktik bileşeninin parlaklığını ilk kez doğru bir şekilde ölçebildi.
Gladstone, “Yeni Ufuklar, 15 yıldan fazla bir süredir Güneş’ten uzaklaşıyor” dedi. “Güneş’ten ne kadar uzaklaşırsak, Lyman-alfa arka planının güneş bileşeni tarafından o kadar az kör edildik.”
Yeni Ufuklar ile artık çok ötesinde PlütonGladstone, Samanyolu’ndan Lyman-alfa arka planının parlaklığını ilk kez ölçebildi: Dünya’ya yakın olan Lyman-alfa arka planından yaklaşık 20 kat daha az parlak.
Gladstone, “Bu, gökbilimciler tarafından onlarca yıldır tahmin edilen bir şeydi” dedi. “Artık çok daha kesin bir sayıya sahibiz.”
Gladstone, bu keşfin gökbilimcilerin Samanyolu galaksisinin yakın bölgelerini daha iyi anlamalarına yardımcı olacağını umuyor.
New Horizons baş araştırmacısı ve SwRI uzay bölümü yardımcı başkan yardımcısı Dr. Alan Stern, “Yeni Ufuklar’ın uzaklardaki Kuiper Kuşağı’ndaki benzersiz konumu, başka hiçbir uzay aracının yapamayacağı türden keşifler yapmasına izin veriyor” dedi. “Yeni Ufuklar ne harika bir kaynak, sadece Kuiper Kuşağı’nın keşfi için değil, aynı zamanda bu ve bilimsel araç yükümüzün yaptığı diğer gözlemler aracılığıyla galaksimiz ve hatta galaksimizin ötesindeki evren hakkında daha fazla şey anlamak için.”
Maryland, Laurel’deki Johns Hopkins Üniversitesi Uygulamalı Fizik Laboratuvarı, New Horizons uzay aracını tasarladı, inşa etti ve işletiyor ve NASA’nın Bilim Görev Müdürlüğü görevini yönetiyor. MSFC Gezegen Yönetim Ofisi, Yeni Ufuklar için NASA gözetimini sağlar. San Antonio merkezli Southwest Research Institute, görevi Baş Araştırmacı Stern aracılığıyla yönetiyor ve bilim ekibine, yük operasyonlarına ve bilim planlamasına öncülük ediyor. Yeni Ufuklar, NASA’nın Alabama, Huntsville’deki Marshall Uzay Uçuş Merkezi tarafından yönetilen Yeni Sınırlar Programının bir parçasıdır.
