Kökeni Sardunya’nın Nuoro kasabasından gelen ve “Tanrı’nın iplikleri” anlamına gelen Su filindeu, yalnızca 0,016 inç genişliğinde (400 mikron) tek şeritli, dünyanın bilinen en ince makarnasıdır. Ancak su filindeu şimdi ikinci sıraya geriledi ve tabiri caizse yaklaşık 1000 kat daha ince olan sıra dışı bir yarışmacının önüne geçti.
University College London (UCL) yüksek lisans kimya öğrencisi Beatrice Britton, ışığın bazı dalga boylarından yaklaşık 15 milyonda bir inç kalınlığında (372 nanometre) daha ince nanofiberler üretmek için un ve sıvı kullandı. Bu “nanopasta” hiçbir zaman bir restoranın menüsüne giremeyecek olsa da (bir saniyeden kısa sürede aşırı pişer), bulgular şöyle: yayınlandı Geçen ay Nanoscale Advances dergisinde yayınlanan bu çalışmanın, bandajlar, kemik yenilenmesi ve doku yeniden büyümesi için iskele ve ilaç dağıtımı gibi tıbbi uygulamalarda önemli etkileri olabilir.
“Spagetti yapmak için su ve un karışımını metal deliklerden içeri itiyorsunuz. Bir üniversitede çalışmaya katılan UCL araştırmacısı Adam Clancy, “Biz de çalışmamızda un karışımımızı elektrik yüküyle çekmek dışında aynısını yaptık” dedi. ifade. “Gerçekten spagetti ama çok daha küçük.”
Bu nanofiberlerin ana bileşeni, çoğu yeşil bitkinin ekstra glikoz depolamak için ürettiği nişastadır. Nişastayı bitki hücrelerinden çıkarmak ve saflaştırmak çok fazla enerji ve su gerektirirken, araştırmacılar un gibi nişasta açısından zengin bileşenlerin kullanılmasının daha çevre dostu olduğunu savunuyorlar.
Clancy, “Nişasta, bol ve yenilenebilir olduğundan, selülozdan sonra Dünya’daki en büyük ikinci biyokütle kaynağı olduğundan ve biyolojik olarak parçalanabildiğinden, yani vücutta parçalanabileceğinden, ümit verici bir malzemedir” diye açıkladı. “Ancak nişastayı arındırmak çok fazla işlem gerektiriyor. Un kullanarak nanofiber yapmanın daha basit bir yolunun mümkün olduğunu gösterdik.”
Ekip, elektrik yükünün un ve sıvı karışımını bir iğnenin ucundan metal bir plakaya çektiği ve pil devresinin iki ucu gibi davrandığı bir teknik olan elektrospinlemeyi kullandı. Bununla birlikte, nişasta açısından zengin bileşenler, karışımın liflere dönüşmesini saf nişastaya göre daha zor hale getiren protein ve selüloz gibi bileşenlere sahiptir.
Bunun üstesinden gelmek için araştırmacılar, aksi takdirde bileşenleri nano lifler oluşturamayacak kadar büyük olacak olan nişastanın spiral yapısını parçalamak için unu su yerine formik asitle karıştırdılar. Lifler plakaya düşmeden önce formik asit buharlaştı.
Ortaya çıkan nanomakarnanın bireysel lifleri, görünür ışık kameraları veya geleneksel mikroskoplarla yakalanamayacak kadar inceydi, bu nedenle araştırmacılar bunları, nesnelerin yüzeyini elektron ışınıyla tarayan bir tür mikroskop olan taramalı elektron mikroskobuyla ölçtüler. Lifler, çıplak gözle görülebilen 0,79 inç genişliğinde (2 santimetre) bir mat halinde dokundu.
“Bir sonraki adım bu ürünün özelliklerini araştırmak olacaktır. Örneğin ne kadar hızlı parçalandığını, hücrelerle nasıl etkileşime girdiğini ve onu geniş ölçekte üretip üretemeyeceğinizi bilmek isteriz” dedi.
Yüzyıllardır makarnanın kalbe ve ruha iyi geldiğini savunan İtalyanlar, en sevdiğimiz karbonhidratın etkisinin gastronominin ötesine geçerek doğrudan tıp alanına da ulaştığını öğrenince şaşırmayacaklar.
