Hepimiz bu ifadeyi biliyoruz: eğer bedavaysa, ürün sensin. Avrupa CNIL’in son kararları, bir dizi web sitesi yayıncısını endişelendiriyor. Onları anlayabiliriz.
İşe yarayan bir iş modeli
Bir zamanlar, web’de reklamlar, pop-up’lar, çerezler tarafından kemirilen hiçbir veri yoktu. Aynı zamanda, Web’in fiili olarak, kişisel bir bilgisayara ve İnternet bağlantısına sahip olabilecek çok küçük bir azınlığa ait olduğu zamandı. Web sayfaları ilkeldi, Net sörfçüleri azdı ve çok çeşitli değildi. Bu dönemi yaşamadıysanız, cumartesi akşamları NRJ 12’de yayınlanan Young Sheldon’ın farklı sezonlarına kendinizi kaptırabilirsiniz.
İnternet kullanıcıları gibi şeyler de gelişti. Gittikçe daha fazla insanın web siteleri vardı, araştırma yapmayı, arşivlere danışmayı öğrendi ve reklam ağları da dahil olmak üzere devler, üstü kapalı bir vaatle doğdu. Web sitesi yayıncılarının harcanan süre için ücret almasına ve İnternet kullanıcılarının belirli içeriğe ücretsiz erişime devam etmesine izin verin. Bu sahte armağanın amacı? Zaman içinde ve kullanımla birlikte daha detaylı hale gelen kişisel veriler.
Kanun koyucu keçi ile lahanayı uzlaştırmaya çalıştı. Bütün bir endüstriyi öldürmekle ilgili değildi, ancak mahremiyet kavramında en katı olmayan Amerikalıların bile gözlerini devirmeye başladığı noktaya kadar suistimaller vardı.
Ancak yayıncı tarafında, “reklam gösterimine (ve dolayısıyla kişisel verilere) karşı ücretsiz erişim” modelinin işe yaradığını ve kârlı olduğunu da kabul etmek zorundayız. Bugün başka bir yol bulmak çok zor.
Alternatif modeller beklemede
Kendi statüleri ve vergilendirmeleri ile basın yayıncısı olmayan kişiler için, reklamcılık ve dolayısıyla kişisel verilerin yağmalanması için alternatif bir model var mı? Evet ama kurulumu çok karmaşık çünkü bir topluluk oluşturma üzerine kurulu. Son yıllarda herkesin kendi imkanları dahilinde bir projeye finansal olarak katkıda bulunmasına izin veren kitty sistemleri yaygınlaştı.
Bu, büyük, sağlam ve tepkisel bir topluluğa sahip olmayı gerektirir ve bu korunabilir. Çok sevgi ve sabırla. Artık bir web sitesi yayıncısı değiliz, bir topluluk animatörü oluyoruz, bu da belirli bir hareket özgürlüğünü kaybetmek anlamına geliyor. İşinizi büyütmek için bir topluluğa bağımlı olduğunuzda, birbirinizin egolarını her zaman ayırmanız gerekir. Aynı zamanda çok büyük bir fiziksel ve zihinsel kullanılabilirlik gerektirir, ki bu mutlaka şüphelenmez.
Bazı yayıncıların, twitcherların, blog yazarlarının, etkileyicilerin ve diğer topluluk oluşturucuların düzenli olarak birkaç günlüğüne ortadan kaybolduklarını veya dijital bir ara verdiklerini söylemeleri boşuna değil. Bu ödüllendirici ve karlı olabilirse, zihni bazen sinsi bir şekilde kemirir. Bağlantı kesme hakkı yok, tatil yok, resmi tatil yok. Ve eğer kalıcı çarpışmaya bahse girersek, durduğumuz gün altın yumurtalı tavuğumuzu kaybederiz.
Her yerde ödeme duvarı mı?
Diğer olasılık, kesinlikle her yere ödeme duvarları – ödeme duvarları – koymaktır. Kişisel verilerin eski olmadığını garanti ediyoruz, ancak danışmanlık için ödeme yapıyoruz. Adınız Context veya Mediapart olduğunda bunu yapabilirsiniz.
Kendinize “küçük kuşların blogu” dediğinizde, bu zaten başka bir meydan okumadır. Just Watch’ta bir filmin hangi platformda mevcut olduğunu kontrol etmek için kim ödeme yapar? Discord’a erişmek için kim para ödeyecek? twitter? Facebook ? Bellingcat anketlerini okumak için mi?
Ve sosyal olarak kabul edilebilir fiyat ne olurdu?
Bu arada, küçük düğümlerdeki trendlerden bahseden bir web sitesi oluşturmak ve Adsense’i kullanmaya başlamak oldukça kolaysa, ödeme duvarını düzgün bir şekilde kurmak güvenlik açısından belirli teknik beceriler gerektirir. Herkesin sahip olmadığı beceriler.
Dijital devlerin en güçlü yönlerinden biri, teknik geçmişi olmayan kişiler de dahil olmak üzere nispeten basit araçlar ve erişilebilir hizmetler yapmayı başarmış olmalarıdır. Bu aynı zamanda çok sayıda web sitesinin, özellikle de küçük olanların reklam banner’ları koymasının nedenidir.
seçkincilik
Sorunun püf noktasının nihayetinde para olduğunu söyleyebiliriz. Neden bir web sitesi ile para kazanmak isteyesiniz? Birincisi, barındırma ve alan adı ücretsiz olmadığı için. Kendi kendine barındırma yapmak, herkesin sahip olmadığı beceri ve kaynakları gerektirir. Ayrıca güzel bir tasarım, karşılığını veriyor. Herkes grafik tasarımcı değil. Kısacası, bir web sitesi oluşturmak için biraz para gerektirir, profesyonellik derecesine bağlı olarak ve karlı olmama durumunda, maliyetleri karşılamayı yönetmek yardımcı olabilir. Bu arada, turizm gibi önemsiz bir konuda bile iyi bir web sitesi yapmak zaman alır.
Her yere ödeme duvarları koymaya gelince, bu oldukça basit bir şekilde tüm nüfusu dünyaya açılan bir pencereden ve hatta çalışma araçlarından mahrum bırakmak anlamına gelir. Bu, tüm işlemler için geçerli değildir, ancak belirli Excel özelliklerini kullanmak için yalnızca resmi Microsoft belgelerine güvenmek zorunda kalsaydık, toplu olarak başımız belaya girerdi.
Reklam içeren web siteleri dışında geçiminizi sağlarım diyenlere gelince, iş bulmak için karşıdan karşıya geçmeniz gerektiğini söyleyenlerle aynı sosyal aşağılamalara maruz kalacaklardır. Belki de sadece seçkinlerin internete erişebildiği günlere özlem duyuyorlar.
Gerçek şu ki, ücretsiz web sitesi görüntüleme için kişisel verilerden vazgeçmek yeni bir sosyal sözleşme haline geldi. Tüm ayrıntılara sahip olmadan, İnternet kullanıcılarının çoğunluğu, ücretsiz içerik karşılığında belirli bilgileri vermek konusunda hiçbir ikilem yaşamıyor. Stephen King bunu “turun sonunda” çok iyi anladı. Yasa koyucu, vatandaşların mahremiyetini koruyormuş gibi yapmak için GDPR kadar düzmece metinlerle dalga geçme konusunda iyi bir oyuna sahiptir. Ancak, belirli kamu, özel, resmi veya siyasi kuruluşların, CNIL’in nimetiyle vatandaşlarla ilgili hassas bilgilere ne kadar kolay erişebildiğini gördüğümüzde, sadece alay edebiliriz. Bir birey olarak soğan çorbasını sevdiğimi bilmekle Marmiton’la bir sorunum yok. Ve sitenin bana bir pilav pişiricisinin reklamını göstererek üç sent kazanmasına izin verirse, çok daha iyi, Devlet için daha fazla vergi ve sosyal güvenlik primi anlamına gelecektir. Fransız devletinin biriktirdiği dosyalara biraz daha üzüldüm. Ama bu, CNIL’in umurunda değil ve bunu bize birçok kez gösterdi.
