Webb ve Hubble ürkütücü galaksi çiftini inceliyor

Bu galaksilere derinlemesine bakın. Sanki etsiz bir yüzün üst kısmından kan pompalanıyormuş gibi görünüyorlar. Yakıcı göz benzeri çekirdeklerinin uzun, korkunç “bakışları” yüce kozmik karanlığa doğru parlıyor.

Bu galaksiler şu ana kadar sadece birbirlerini sıyırdılar. IC 2163 olarak kataloglanan soldaki daha küçük sarmal, milyonlarca yıl önce sağdaki sarmal gökada NGC 2207’nin arkasına çok yavaş bir şekilde “sürünüyor”.

Çiftin korkunç renkleri, NASA/ESA/CSA James Webb Uzay Teleskobu’ndan gelen orta kızılötesi ışık ile NASA/ESA Hubble Uzay Teleskobu’ndan gelen görünür ve morötesi ışığın bir kombinasyonunu temsil ediyor.

Galaksilerden gelen materyallerin birbirine çarpmış olabileceği şok cephelerindeki “hafif çiziklerin” olası kanıtlarını arayın. “Göz kapakları” da dahil olmak üzere daha parlak kırmızıyla temsil edilen bu çizgiler, galaksilerin şişkin, damar benzeri kollarının ortaya çıkmasına neden olabilir.

Galaksilerin ilk geçişi aynı zamanda narin kavisli kollarını da bozmuş ve çeşitli yerlerde gelgit uzantılarını dışarı doğru çekmiş olabilir. IC 2163’ün çekirdeği ile en sol kolu arasındaki dağınık, minik sarmal kollar bu aktivitenin bir örneği olabilir. Daha da fazla dal, galaksilerin çekirdekleri arasında asılı duruyormuş gibi görünüyor. Başka bir uzantı, daha büyük galaksinin tepesinden ‘sürükleniyor’ ve neredeyse ekranın dışına çıkan ince, yarı şeffaf bir kol oluşturuyor.

Her iki galaksi de, kollarının her yerinde çırpınan sayısız bireysel kalp gibi, yüksek yıldız oluşum oranlarına sahiptir. Galaksiler her yıl güneş büyüklüğünde iki düzine yeni yıldıza eşdeğer üretiyor. Samanyolu galaksimiz yılda yalnızca iki veya üç yeni güneş benzeri yıldıza eşdeğer oluşturur.

Her iki galaksi de son yıllarda bilinen yedi süpernovaya ev sahipliği yaptı; bu, Samanyolu’nun her 50 yılda bir ortalamasıyla karşılaştırıldığında yüksek bir sayıdır. Her bir süpernova, galaksilerin kollarındaki alanı temizleyerek, daha sonra soğuyan gaz ve tozu yeniden düzenleyerek birçok yeni yıldızın oluşmasına olanak vermiş olabilir.

Yıldız oluşturan “aksiyon sekanslarını” tespit etmek için, Hubble tarafından ultraviyole ışıkta yakalanan parlak mavi alanlara ve esas olarak Webb’in orta-kızılötesi verileriyle detaylandırılan pembe ve beyaz bölgelere bakın. Daha büyük yıldız alanları süper yıldız kümeleri olarak bilinir. Bunların örneklerini, daha büyük galaksiyi saran ve solu işaret eden en üstteki sarmal kolda arayın.

Galaksilerdeki diğer parlak bölgeler, birçok yıldızın hızla art arda oluştuğu yerler olan mini yıldız patlamalarıdır. Ek olarak, soldaki daha küçük gökada olan IC 2163’ün üst ve alt “göz kapağı” daha yeni yıldız oluşumuyla doludur ve parlak bir şekilde yanmaktadır.

Bu spiraller için sırada ne var? Milyonlarca yıl boyunca galaksiler tekrar tekrar birbirlerinin yanından geçebilirler. Çekirdeklerinin ve kollarının birleşerek geride tamamen yeniden şekillendirilmiş kollar ve çekirdekte daha da parlak, tepegöz benzeri bir “göz” bırakması mümkündür. Gaz ve toz depoları tükendiğinde yıldız oluşumu da yavaşlayacak ve manzara sakinleşecek.