Voyager 1 bir ara verecek gibi görünmüyor. Yıldızlararası gezgin, yakın zamanda görevini neredeyse sonlandıran bir itici arızasından kurtuldu ve artık NASA’nın yaşlanan sondası, bilinmeyen bir sorun nedeniyle yer kontrolüne veri göndermeyi durdurdu.
Pazartesi günü NASA’nın açıklığa kavuşmuş Voyager 1 yakın zamanda radyo vericilerinden birini kapattıktan sonra iletişimde kısa bir duraklama yaşadı. Uzay ajansı, mühendisler bu aksaklığın altında yatan sorunu çözene kadar Voyager 1 ile iletişim kurmak için 1981’den beri kullanılmayan ikinci bir radyo vericisine güveniyor.
Görevin arkasındaki uçuş ekibi, ilk olarak Voyager 1’in iletişiminde bir sorun olduğunu, uzay aracının bir komuta yanıt verememesi üzerine fark etti. 16 Ekim’de ekip, Voyager 1’e talimatlar göndermek ve onu ısıtıcılarından birini açmaya yönlendirmek için NASA’nın küresel dev radyo antenleri dizisi olan Derin Uzay Ağı’nı (DSN) kullandı.
Voyager 1, uzay aracının komuta nasıl tepki verdiğini belirlemek için ekibe mühendislik verilerini geri göndermeliydi. Bu süreç normalde birkaç gün sürüyor; çünkü komutun uzay aracına 15 milyar milden (24 milyar kilometre) fazla mesafe kat etmesi yaklaşık 23 saat sürüyor ve uçuş ekibinin sinyali geri alması da 23 saat sürüyor. Bunun yerine komut, uzay aracının, görevi etkileyen yerleşik sorunlara otonom olarak yanıt veren arıza koruma sistemini tetiklemiş görünüyor.
NASA’ya göre, uzay aracının arıza koruma sistemi, daha az güç kullanmak için radyo vericisinin veri geri gönderme hızını düşürdü. Bununla birlikte, bu mod, uzay aracının gücünü korurken aynı zamanda DSN antenlerinin dinlediği elektromanyetik spektrum içindeki bir frekans aralığı olan X-bant radyo sinyalini de değiştirir.
Uçuş ekibi bir gün sonra sinyalin yerini tespit edebildi ancak 19 Ekim’de Voyager 1 ile iletişim tamamen kesildi. Voyager 1’in arıza koruma sistemi iki kez daha tetiklenmiş gibi görünüyordu ve X-bant vericisini tamamen kapattı. Uzay aracı, daha az güç kullanan ancak önemli ölçüde daha zayıf bir sinyal ileten, S-bandı adı verilen ikinci bir radyo vericisine geçti. Voyager 1’in S-bant vericisi 1981’den beri kullanılmıyordu ve uzay aracının bugün 43 yıl öncesine göre çok daha uzakta olması nedeniyle uçuş ekibi sinyalin tespit edilebileceğinden emin değildi.
Yine de mühendislerden oluşan ekip, X-bant vericisine başka bir sinyal gönderme riskini almak istemedi ve denemeye karar verdi. 22 Ekim’de ekip, S-bant vericisinin çalışıp çalışmadığını doğrulamak için bir komut gönderdi ve sonunda iki gün sonra Voyager 1’e yeniden bağlanabildi. NASA mühendisleri şu anda sorunu çözmek için uzay aracının arıza koruma sistemini neyin tetiklemiş olabileceğini belirlemek için çalışıyor.
Voyager 1, ikiz sondası Voyager 2’nin uzay yolculuğuna başlamasından bir aydan kısa bir süre sonra, 1977’de fırlatıldı. Uzay aracı daha hızlı bir rota izledi, asteroit kuşağından ikizinden daha erken çıktı ve Jüpiter ve Satürn ile yakın temasa geçti. Yol boyunca iki Jüpiter uydusu Thebe ve Metis’in yanı sıra beş yeni ay ve Satürn’ün etrafındaki G halkası adı verilen yeni bir halka keşfetti. Voyager 1, Ağustos 2012’de yıldızlararası uzaya çıkarak güneş sistemimizin sınırlarını aşan ilk uzay aracı oldu.
Uzay aracı 47 yıldır uçuyor ve derin uzayda geçen tüm bu süre, yıldızlararası sondaya zarar verdi. NASA mühendisleri ikonik misyonu canlı tutmak için yaratıcı yollar bulmak zorunda kaldılar. Ekip yakın zamanda, Voyager 1’in gücünü korumak için hassas bir prosedür kullanarak, uzay aracının güvendiği iticilerden farklı bir itici setine geçti; bu iticiler yıllar içinde silikon dioksitle tıkandı. Bu yılın başlarında mühendislerden oluşan ekip, Voyager 1’in yer kontrolüne anlamsız şeyler iletmesine neden olan bir iletişim sorununu da giderdi.
Voyager 1 bahar tavuğu değil ve bakımı yıllar boyunca, özellikle de milyarlarca kilometre uzaktan kolay bir iş olmadı. Ancak sonuçta, insanlığın uzun süredir devam eden yıldızlararası sondası çabaya değer.
