Eski uzay fırtınalarından yeni bilgiler

4 Ağustos 1972’de, bir güneş plazması patlaması, yaklaşık 14,6 saat boyunca uzayda hızla ilerledikten sonra Dünya’nın manyetik alanını sarstı; bu şimdiye kadar kaydedilen en hızlı Güneş’ten Dünya’ya plazma yolculuğuydu. 2 ile 11 Ağustos tarihleri ​​arasında meydana gelen birkaç fırtınadan biri olan uzay fırtınası, elektrik ve iletişim şebekelerinde yaygın rahatsızlıkları tetikledi ve muhtemelen Kuzey Vietnam’daki ABD denizaltı deniz mayınlarının kazara patlamasına neden oldu.

Yaklaşık yirmi yıl sonra, 6-19 Mart 1989 tarihleri ​​arasında başka bir dizi uzay fırtınası daha meydana geldi. En büyüğü 13 Mart’ta Kuzey Amerika elektrik şebekelerine zarar verdi ve Quebec, Kanada’da 9 saatlik bir elektrik kesintisine neden oldu.

Yeni bir incelemede Tsurutani ve ark. Hem 1972 hem de 1989 olaylarına daha yakından bakın, bunları birbirleriyle ve diğer tarihi uzay fırtınalarıyla karşılaştırın. Çalışmaları, modern uzay fırtınalarının kayıtlı tarihteki en aşırı jeomanyetik rahatsızlık olan 1859 Carrington olayının gücüne rakip olma ve hatta onu aşma potansiyelinin altını çiziyor.

İş yayınlandı içinde Jeofizik Araştırma Dergisi: Uzay Fiziği.

Çoğu uzay fırtınası gibi, 1972 ve 1989 olaylarının her biri, Dünya’ya doğru yönlendirilen, güneş patlamasının bir parçası olarak güneşten fırlatılan yüksek enerjili plazma parçacıklarının ve manyetik alan yapılarının güçlü bir patlaması olan koronal kütle püskürmesini (CME) içeriyordu.

Ancak her fırtınanın kendine has özellikleri vardı. 1989’daki iki CME, 1972’de rekor kıran fırtınadan daha yavaş hareket etti ve Dünya’ya ulaşması yaklaşık 54,5 ve 31,5 saat sürdü. 1989 olayının arkasındaki güneş patlamaları da 1972 fırtınasındaki patlamalardan 10 kat veya daha az yoğundu. Ancak 1989’daki 13 Mart fırtınasının 23 saatten fazla süren ana aşaması, kaydedilen tarihteki en uzun fırtınaydı. Bilim adamlarının incelediği tipik manyetik fırtınalar ortalama 12 saat kadar sürüyor.

Her iki olaydan elde edilen veriler yeniden incelendikten sonra araştırmacılar, biraz farklı ama gerçekçi olarak mümkün koşullar altında, 1972 CME’nin yıkıcı Carrington olayından bile daha büyük bir fırtına üretebileceğini öne sürüyorlar. Ayrıca, 1989’daki en büyük fırtınanın Carrington olayını bir ölçüyle geride bıraktığını da ileri sürüyorlar: Dünya’yı çevreleyen ve uzay fırtınası sırasında akımı yoğunlaşan yüklü parçacıklardan oluşan halka akıntısındaki parçacıklar tarafından taşınan enerji miktarı.

1859 Carrington olayı tropik bölgelere ulaşan ve telgraf ekipmanlarını yok eden auroraları tetikledi. Benzer bir fırtınanın bugün meydana gelmesi halinde, yıkıcı etkileri trilyonlarca dolara mal olabilir ve milyonlarca insanı 2 yıl boyunca elektriksiz bırakabilir.

Araştırmacılar, bu tarihi fırtınalara bakarak aşırı uzay havasını yönlendiren karmaşık mekanizmalar hakkında yeni bilgiler edindiler. Araştırmacılar, bulgularının gelecekteki uzay hava durumu araştırmalarına ve tahminlerine rehberlik edebileceğini söylüyor.

Bu hikaye, Amerikan Jeofizik Birliği’nin ev sahipliği yaptığı Eos’un izniyle yeniden yayınlandı. Orijinal hikayeyi okuyunBurada.