Salem’in Lotu Neredeyse 50 yıldır sevilen bir Stephen King kitabıydı ve daha önce iki kez uyarlanmıştı. Tuhaf dış görünüşü yoğun bir vampir sorununu maskeleyen Maine kasabası, Gary Dauberman’ın Max’e karıştırılmadan önce sinemalarda gösterime girmesi planlanan yeni özelliği sayesinde haritaya geri dönüyor. 1970’lerdeki ortamına takdire şayan bir şekilde bağlı kalan, ancak King’in hikayesini bu kadar kalıcı kılan unsurları tam anlamıyla yerine getirmeyen altın renkli bir kabus sunuyor.
Belki de sadece budur Salem’in LotuPek çok King romanının olduğu gibi bir kitabın kapısını kapatan , iki saatten kısa süren bir filmin içine sığdırılmaya uygun değil (önceki uyarlamaların her ikisi de TV mini dizisiydi ve üç saate yakın bir yerde geziniyordu). Burada net bir baş kahraman var; romancı Ben Mears, burada Lewis Pullman tarafından canlandırılıyor. (Dış Menzil, Kimya Dersleri, Yıldırımlar*)– kitap aynı zamanda Salem’s Lot’un diğer sakinlerine de yer veriyor, onları tanıtıyor ve çarpık iç yaşamlarını keşfediyor. Okuyucunun, kasabaya doğaüstü bir tehdit gelmeden önce bile buranın göründüğü kadar sağlıklı olmadığını fark edecek kadar zamanı var.
King ayrıca Salem’s Lot’taki en önemli dönüm noktası olan Marsten Evi’ne de pek çok kelime ayırıyor. Trajik bir geçmişe sahip yıkık dökük konak, kasabanın üzerinde beliriyor ve karanlığın en güzel topluluklarda bile iltihaplanabileceğini sürekli olarak hatırlatıyor. Çocukluğunda Salem’s Lot’ta yaşayan Ben’i şehre geri çeken şey, bu şehrin uğursuz cazibesidir; Yol boyunca evin aslında kötülükle iç içe olduğu ve onu seyahat eden bir vampir için mükemmel bir karargah haline getirdiği öne sürülüyor.
Eğer ilk karşılaşmanız Salem’in Lotu Dauberman’ın filmi, ancak bunların hiçbirini anlayamayabilirsiniz. Marsten Evi elbette hikayenin bir parçası ama önemi azalmış gibi görünüyor. Tarihiyle ilgili ayrıntılar, açılış jeneriğinde bir montaja, bir veya iki kısa sohbete ve bazı kütüphane mikrofiş kaydırmalarına aktarılıyor. Her ne kadar herhangi bir uyarlamanın kaynak materyali konusunda özgürlüklere sahip olacağı anlaşılsa ve hatta beklense de, izleyicilere daha önce yazılanları okumadan bir film veya diziyi oturup keyifle izleyebilecekleri kadar ayrıntı da verilmelidir.
Ben Mears’ın karakterizasyonu muhtemelen bu yaklaşımdaki en büyük yanılgıdır. Salem’in Lotu. Kitapta Ben, onlarca yıl önce bir çocuk cesaretine girdikten sonra Marsten Evi’nde yaşadığı bir karşılaşmanın peşini bırakmıyor; aynı zamanda çok daha yakın zamanda karısını kaybetmenin acısını da çekiyor. Her iki ayrıntı da burada yok. Bunun yerine, elde ettiğimiz tek şey, Ben’in, en son kitabı orta düzeyde eleştiriler alan yarı başarılı bir yazar olduğu; Anne ve babasının 20 yıl önce öldüğü Salem’s Lot’a geri döndü ve gençliğiyle yeniden bağlantı kurmanın yeni bir ilham kaynağı olacağını umuyordu. Pullman’ın performansı fazla derinlik katmıyor; Ben, şehirdeki tek havalı kızla (Susan Norton rolünde Makenzie Leigh) aşk yaşamaya ve yerel öğretmen Matt Burke (Bill Camp) ile arkadaş olmasına rağmen, sanki yüzeyde kayıyormuş gibi geliyor.
Kalışından bir hafta sonra Richard Straker (Pilou Asbæk, ne yazık ki yeterince kullanılmıyor) ve vampir ustası Kurt Barlow’un (Alexander Ward) entrikaları “yakında antika mağazası açılıyor”dan “kan emen kaosa” tırmanınca çevresi daha da büyüyor. ve Dr. Cody (olağanüstü derecede alaycı bir Alfre Woodard), Peder Callahan (John Benjamin Hickey) ve ara korku hayranı Mark Petrie (Jordan Preston Carter) ile tanışıyoruz.
Karşı koymak için bir araya geliyorlar, ancak bölgede neler olduğunu önerecek bir temel yok. Salem’in Lotu Bu kozmik bir kaçınılmazlıktır – büyük William Sadler’ın canlandırdığı şerif, bir noktada kasabanın ölmekte olduğunu ve Barlow’un bu yüzden oraya yerleştiğini beyan eder, sanki yoktan var edilmiş bir gözlem – sanki Ben’in tesadüfen seçtiği bir yermiş gibi geliyor ziyaret için mümkün olan en kötü an.
Senaryoda başka kusurlar da var -birkaç sahne sonra ürkütücü bir ses efekti sağlayabilmek için görünüşte sadece bir armonika tanıtılmış gibi bazı ağır öngörüler var- ama Dauberman’ın ortamına olan bariz sevgisi, Salem’in Lotu 1975’te tıpkı King’in kitabı gibi, burada kesinlikle olumlu. Prodüksiyon tasarımı ve sinematografi retro havalara sadık kalıyor ve arabalı sinema salonunun eklenmesi, hikayeye şık bir boyut kazandıran mükemmel bir dönem detayını kanıtlıyor.
Ancak özel efektler, özellikle unutulmaz bir CG çekimi söz konusu olduğunda, vintage hissini koruyamıyor (bunu gördüğünüzde anlayacaksınız). Kesinlikle şimdiye kadar gördüğümüzden daha fazla vahşet var Salem’in Lotu uyarlama – TV yayını için yapılmamanın bir avantajı – ama aşırıya kaçmıyor. Ne yazık ki, hiçbir zaman çok korkutucu olmuyor, ağır yükü atlama korkuları yapıyor ve “Karakter X, bu aptalca şeyi neden yaptın?” çok fazla gerilim sağlıyor.
Ve belki de bu konudaki genel sorun budur Salem’in Lotu. Eğlenceli ve King’in çok sevilen hikayesinin genel hatlarını takip ediyor, ancak arabalı sahneler dışında masaya pek yeni bir şey getirmiyor. Marsten Evi’nin nesillerdir kasabaya bulaşan kutsal olmayan enerjinin odak noktası olduğu o sinsi korku hissi olmadan, hem sadık hem de ilginç bir şekilde en ilginç kısımlardan bazılarını kaçıran bir uyarlama gibi geliyor.
Bu bir kötü film. Cadılar Bayramı sezonu izleme sıranıza eklemeye değer. Ancak onu izlediğinizde Warner Bros.’un neden internet üzerinden yayın yapmayı tercih ettiğini anlayacaksınız ve muhtemelen bu karara katılacaksınız.
Salem’in Lotu 3 Ekim’de Max’te geliyor.
Daha fazla io9 haberi mi istiyorsunuz? En yeni Marvel, Star Wars ve Star Trek yayınlarının ne zaman çıkacağını, DC Universe’ün film ve TV’de gelecekte neler olacağını ve Doctor Who’nun geleceği hakkında bilmeniz gereken her şeyi öğrenin.
