Hayatımızı kim olduğumuzu, birbirimizle ilişkimizin ne olduğunu anlamaya çalışarak geçiriyoruz, sonra en önemli çağdaş antropologlardan biri geliyor ve her zaman orada olan bir şeyi görüyorsunuz. “Biz çizgiyiz” (Treccani, trad.it. Daria Cavallini, 21 euro) Tim Ingold şöyle yazıyor: Yalnızca baskın bir ağ kavramı – Google ve sosyal ağ paradigması – var olmakla kalmıyor, insan ilişkileri de iç içe geçen çizgilerdir: “Biz her varlığı veya şeyi bir nokta, bir düğüm, bağlantı çizgileriyle temsil ettiğimiz bir ağ tanımlıyoruz. Ancak bu, yaşam tarihini hiçbir şeyin yaşamadığı, hiçbir şeyin hareket etmediği sabit bir noktaya sıkıştırmak anlamına gelir”, bunun yerine “kişi, bir bitkinin kökü gibi doğaçlama bir yol çizerek oraya buraya giden bir çizgidir”.
İlişkilerin ne anlamı var?
Aberdeen’deki Sosyal Antropoloji öğretmeni, her ilişkinin bir çizgi bağlantısı olduğunu ve bunun bizi şimdiki zamanın krizlerinden “kurtarabileceğini” yazıyor: “Şimdiyi yalnızca şimdiki zaman olarak yakalayan çağdaşlık fikrine farklı bir anlam kazandırmak.” “şimdiki zaman”. Bunun yerine çağdaşlık, paylaşılan zaman anlamına gelir. Hayatta, hayatımızı birlikte sürdürerek zamanı paylaşıyoruz.” Eğer o zaman “atalarımızın yollarını izleseydik ve torunlarımızı bizim ayak izlerimizi takip etmeleri için eğitseydik,” ortak zaman topluluğu” bir soy olurdu ve nesiller sürekliliği sağlamak için birlikte çalışabilirdi – tehditleri ve krizleri görmek yerine o zaman, denemeler ve sıkıntılar görecekti -. Sonuçta hayatın bitmek bilmeyen görevi idare etmektir. Gelecek yaşanacak bir hayattır, çözülmesi gereken bir sorun değil.”
Bölge ile ilişki
Kitabın (yeni bir önsözle zenginleştirilmiş) en ilginç yönlerinden biri, canlılar ve bölge arasındaki bağlantıdır: «Dünyada yol alırken -çoğunlukla yaya olarak- dünyanın yollarına tanık oluyor ve karşılık veriyoruz. etrafımızdaki hayat. Sanki yürüyerek diğer her şeyin içinden bir çizgi çekiyormuşuz gibi.” Bu ağ, insan hatlarının içeride ya da dışarıda yaşamadığı bir ortamdır: «Ortamda yaşamak – “aradaki yer” – her şeyin ortasında olmak demektir». Devamı: «Her nefes alan varlık, atmosferik dalmanın ağın çoğalan hatlarına dönüştüğü bir yerdir. Zamanın dönüştüğü yer burasıdır. Bu dönüşüm tüm canlı yaşamın temelidir.”
Ingold, ekonomi ve ekolojinin birbiriyle bağlantılı olduğunu söylüyor: “İnsan, asla bitmeyen, sürekli değişim halinde olan doğal bir dünyanın ayrılmaz bir parçasıdır. Bu, gezegeni paylaştığımız insan olsun olmasın diğer varlıklarla kurduğumuz ilişkiler aracılığıyla, yaşamlar ortaya çıktıkça sürekli olarak kendini dünyalayan bir dünyadır.”
Asıl soru, insanların diğer tüm varlıklarla nasıl bir arada yaşayabileceğidir: “Bu, hükümetlerin, devletlerin, ekonomistlerin anlamaktan aciz göründüğü bir sorudur. Doğayı hâlâ insanlıktan ayrı, yalnızca ekosistem hizmetleriyle insan ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla var olan bir dünya olarak düşünüyorlar.” Bu açıdan sürdürülebilirlik yalnızca geçimlerin bir araya getirilmesinden ibarettir: “Eğer insan-çevre ilişkileri krizdeyse, kökleri küresel kapitalizmin tarihine ve sömürgeci projeye dayanan bu doğa vizyonunun ortadan kalkması gerekir.” Ingold’a göre gerçek sürdürülebilirlik, “tepeden aşağıya hükümet müdahaleleri veya bireyler tarafından gerçekleştirilemeyen oikos’un, yani dünyevi evin incelenmesi olarak ekonomiyi ekolojiyle birleştirmek” anlamına geliyor. Bu ancak yaşadıkları yerleri derinlemesine bilen topluluklar tarafından başarılabilir. Bu nedenle atılacak ilk adım, topluluklara topraklarına bakma gücü ve sorumluluğunu geri vermek olacaktır.”
