Burada ferahlatıcı bir idealizm var Megalopolis. Kasvetli, nihilist kıyamet sonrası hikayelerle dolu bir zamanda, Francis Ford Coppola’nın son filmi, mimari, bilim ve rüyalar aracılığıyla daha iyi bir dünya yaratma hakkında retrofütüristik bir benzetme. Ne yazık ki, bu parlaklık hemen hemen anında kayboluyor. Film, izleyicilerin idealist bir gelecek hayal etmesini istiyor. Ancak bu geleceğe dair vizyonu o kadar belirsiz ki anlamsız. Tüm iyi niyetlerine rağmen, Megalopolis kafa karıştırıcı, şişkin bir felakettir.
Bu çok şaşırtıcı olmamalı, çünkü filmin yayınlanmasına giden süreç çoğunlukla birbiri ardına gelen tartışmalara odaklanmıştı. Yönetmen Coppola’nın 1982’den beri bir şekilde film üzerinde çalışması ve stüdyoların bunu reddetmesi nedeniyle 120 milyon dolarlık tüm prodüksiyonu kendi kendine finanse etmek zorunda kalması nedeniyle uzun bir geliştirme süreci var. uygunsuz başlangıç davranışı raporları (ve bir sonraki dava), özellikle aktörleri işe almak “bir noktada iptal edilenler” ve tüm o sahte AI tarafından oluşturulmuş inceleme alıntıları. Dört on yıllık bir süreç Megalopolis Sinemalara gelen film de tıpkı filmin kendisi gibi tam bir karmaşaydı.
Şimdi, bu incelemenin normalde filmin ne hakkında olduğunu açık bir şekilde özetlediğim kısmı. Bu o kadar kolay değil Megalopolisçünkü saçmalığın sınırında. New Rome City adlı alternatif bir evren ortamında geçiyor ve Belediye Başkanı Cicero (Giancarlo Esposito) ile Tasarım Otoritesi başkanı Cesar (Adam Driver) (bir nedenden ötürü rock yıldızları gibi muamele gören gerçekten güçlü bir mimar grubu gibi) arasındaki fikir savaşına odaklanıyor. Cicero, New Rome’u olduğu gibi tutmak istiyor, işlevsel ama özellikle ilham verici olmayan, belki de kazançlı yeni bir kumarhaneye ihtiyacı olan bir yer. Cesar, evet, Megalopolis olarak adlandırılan fantastik bir ütopya olarak yeniden inşa etmek istiyor.
Fikir oldukça açık: Amerika, zirve dönemindeki Antik Roma’ya çok benziyor; aşırılık ve şımartmayla dolu bir yer (ki bunun örneği herkesin çok fazla kokain çekmesidir) ve aynı zamanda tarihi bir düşüşe doğru gidiyor. Megalopolis başka bir yol olup olmadığını sormaya çalışıyor. Mutlaka bir cevabı yok ama gerçekten soruyu sormak istiyor.
Hemen hemen her yönüyle Megalopolis — hem film hem de özündeki kurgusal şehir — uzun süredir yapım aşamasında olmasına rağmen tamamen gelişmemiş hissettiriyor. Örneğin, New Rome City, kelimenin tam anlamıyla sürekli altın renginde bir New York City. İnsanlar modern arabalar kullanıyor, QR kodları kullanıyor ve Yeni Roma PostasıAra sıra görülen araba yarışları dışında, bizim dünyamıza ilginç bir paralellik oluşturabilecek yaratıcı bir tasarım bulunmuyor.
Daha da kötüsü, filmin özü olan Cesar. O bir mimari deha, bunu biliyorsunuz çünkü herkes ona deha diyor ve temelde sihirli olan gizemli bir yapı malzemesi yarattığı için Nobel Ödülü kazandı. (Giyen kişiyi görünmez kılan fantastik şehirler ve elbiseler yaratmak için kullanılabilir ve kurşun yaraları için kullanışlı bir tedavi olarak da kullanılabilir.) Cesar, ilham perisinden ilham aldığında zamanı durdurma yeteneğine sahiptir ve bu ilham perisi Nathalie Emmanuel tarafından canlandırılan Cicero’nun kızıdır. Bu süper güç ne tam anlamıyla ne de tematik olarak açıklanır ve hikaye üzerinde hiçbir şekilde gerçek bir etkisi yoktur. Sadece oradadır.
Cesar’ın yaptığı hiçbir şey o kadar da akıllıca görünmüyor. Tasarım toplantıları sırasında çoğunlukla Shakespeare’den uzun uzun alıntılar yapıyor ve “gücü birbirine bağlayan şey aynı zamanda onu depolar” gibi şeyler söylüyor. Hayalindeki şehrin nasıl finanse edildiği veya inşa edildiği veya gelir eşitsizliği veya işsizlik gibi gerçek dünya sorunlarını nasıl ele alacağı belirsiz, her yetişkine kendi kişisel bahçesini vermek dışında. Megalopolis’in bir planını istemiyorum, ancak şehrin konseptindeki hiçbir şey “Dünya Eğer” meme. Cicero, Cesar’ın şehrinin gerçekçi olup olmadığını sorguladığında ve bazı felsefi düşüncelerle karşılaştığında, kendimi çarpık belediye başkanının yanında buldum. Coppola gibi, Cesar da sadece sorularla ilgileniyor, cevaplarla değil. Ama bu, bir adamın trajik, idealist kibriyle ilgili bir hikaye de değil — onun hayali bir şekilde işe yarıyor.
Bunu tarif etmek cömertlik olabilir Megalopolis bir hikayesi varmış gibi. Coppola, senaryo üzerinde çalışırken gazete ve dergilerden binlerce kupür topladığını söyledi. Ve film tam olarak böyle hissettiriyor: Bir araya getirilmiş, onları birbirine bağlayan gerçek bir anlatı olmadan bir dizi fikir gibi. Şeyler sadece… oluyor. Uzun zamandır Labrador’a çarpması beklenen bir uydu, New Rome’a çarpıyor. Cicero, uydunun şehre çarpma yolunda olduğu haberini aldığında, “Ne yapacağız?” diye soruyor. Sonra sahne aniden bitiyor ve hiçbir cevap gelmiyor.
Hikaye her şey değildir elbette, ama öyle de değil Megalopolis birçok başka kurtarıcı özelliği var. Oyunculuk yapmacık ve düzensiz, sanki oyuncular da seyirciler kadar neler olup bittiği konusunda kafaları karışık. Diyaloglar acı verici derecede bariz alegoriler ile acı verici derecede çocukça şakalar arasında gidip geliyor. Seks sahnelerinin ne kadar kötü olduğunu tahmin edebilirsiniz. Çoğu da düpedüz aptalca. Aubrey Plaza, Wow Platinum adında platin sarışın bir muhabiri canlandırırken, Cesar’ın amcası Crassus (Jon Voight) ereksiyonunun arkasına silah saklıyor. Bu anlar komik, ancak filmin geri kalanının ne kadar ciddi olduğu düşünüldüğünde bunların komik olup olmadığı belli değil.
Bazı ilgi çekici anlar var. Tiyatro deneyimi sırasında bir noktada, tiyatrodaki gerçek bir aktörün bir muhabirin basın toplantısı sırasında Cesar’a sorduğu soruları dudak senkronizasyonuyla söyleyebilmesi için ışıklar tekrar açılıyor. (Bunun geniş gösterim sırasında veya film Blu-ray ve yayın hizmetlerine ulaştığında nasıl gerçekleşeceği belirsiz.) Ancak çoğunlukla, izleyiciyi istemeden güldüren türden bir film.
Arkasındaki duyguyu anlayabiliyorum Megalopolis — cehennem, bu dünyanın şu anda gerçekten kullanabileceği bir şey. 80’lerde tasarlanmış olabilir, ancak filmin özü güncel hissettiriyor. Filmin geri kalanının — hikayesi, karakterleri, oyunculuğu ve diyalogları — sadece engel teşkil etmesi üzücü. Coppola 40 yıllık çalışmayla bu bakış açısını açıkça dile getiremediyse, bunu iki buçuk saatte anlamam mümkün değil.
Megalopolis 27 Eylül’de vizyona giriyor.
