Bilim insanları kuyruklu yıldızların Güneş’e yaklaştıkça farklı şekilde parçalandığını keşfetti. Araştırmacılar bu farkın, kuyruklu yıldızların 4,5 milyar yıl önce oluştuğu proto-gezegen diskindeki koşullardan kaynaklandığına inanıyor.
Gece gökyüzünde meteor olarak gördüğümüz meteorlar küçük çakıl taşları büyüklüğündedir. Bunlar aslında güneş sisteminin oluşumu sırasında kuyruklu yıldızları oluşturanlarla aynı boyuttadır.
Güneş Sistemi oluştukça, genç Güneş’in etrafındaki diskteki minik parçacıklar, küçük çakıl taşları boyutuna gelinceye kadar giderek büyüdü. Bu çakıl taşları artık gazla birlikte hareket edemeyecek kadar büyüdüklerinde, benzer nesnelerle çarpışarak büyüyemeden yok oldular.
Kuyruklu yıldızlar ve ilk asteroit, bu çakıl taşlarından oluşan bulutların yerel olarak çökerek bir kilometre veya daha büyük kütlelere dönüşmesiyle oluştu.
Kuyruklu yıldızlar bugün güneşe yaklaştığında meteoroid adı verilen daha küçük parçalara ayrılırlar. Bu meteorlar bir süre kuyruklu yıldızla birlikte yörüngede dönerler ve daha sonra Dünya atmosferine girdiklerinde meteor yağmurları oluşturabilirler.
Bilim adamları, kuyruklu yıldızların kendilerini oluşturan çakıl taşları boyutuna kadar ufalandığını öne sürdüler. Bu durumda, genç göktaşı akıntılarının boyut dağılımı ile fiziksel ve kimyasal özellikleri, bu çöküş sırasında proto-gezegen diskindeki koşullar hakkında hala bilgi içermektedir.
Dünyanın dört bir yanındaki profesyonel ve amatör gökbilimcilerden oluşan bir ekip, NASA’nın sponsorluğunda CAMS – Tüm Gökyüzü Meteorları için Kameralar adlı bir projede meteorları takip etmek için özel video kameralar kullanıyor.
Bu kameralar meteorların yörüngelerini, ilk aydınlandıklarında ne kadar yüksekte olduklarını ve Dünya atmosferinde nasıl yavaşladıklarını ölçüyor. Özel kameralar bu meteoroidlerin bazılarının bileşimini bile ölçtü.
Ekip 47 genç meteor yağmurunu inceledi. Bunların çoğu iki tür kuyruklu yıldızın kırıntılarıdır: Neptün’ün ötesindeki Kuiper Kuşağı’nın Dağınık Diskinden gelen Jüpiter ailesi kuyruklu yıldızları ve Güneş Sistemini çevreleyen Oort Bulutu’ndan gelen uzun dönemli kuyruklu yıldızlar. Uzun periyotlu kuyruklu yıldızlar, Jüpiter ailesi kuyruklu yıldızlarından çok daha geniş yörüngelerde hareket eder ve Güneş’in yerçekimi tarafından çok daha az sıkı tutulur.
Proje, uzun periyotlu kuyruklu yıldızların (Oort Bulutu) genellikle hafif birikim koşullarını gösteren boyutlara küçüldüğünü keşfetti. Meteorların yoğunluğu düşüktür. Meteor yağmurları, geçmişte ısınmış olan ve artık Dünya atmosferinin derinliklerinde daha parlak parlayan ve sodyum bakımından düşük olma eğiliminde olan kayalık meteoroid türlerinin %4’ünü oldukça sabit bir oranda içerir.
Öte yandan, Jüpiter ailesi kuyruklu yıldızları genellikle daha küçük, daha yoğun meteoroidlere bölünür. Ayrıca %8’lik daha yüksek bir ortalama katı içeriğine sahiptirler ve bu içerikte daha fazla çeşitlilik gösterirler.
Araştırmacılar, Jüpiter ailesi kuyruklu yıldızlarının, boyutlarının evriminde parçalanmanın önemli hale geldiği bir noktaya ulaşmış çakıl taşlarından oluştuğu sonucuna vardı. Geçmişte ısıtılan malzemelerin karışımının Güneş’e daha yakın olması bekleniyor.
İlkel asteroitler, hâlâ Jüpiter’in yörüngesinin dışında olmasına rağmen, güneşe daha da yakın bir yerde oluştu. Bu asteroitler, daha da küçük parçacıklara sahip meteor yağmurları üretiyor ve bu da kayalık “yapı taşlarının” daha agresif parçalanmaya maruz kaldığını gösteriyor.
Her iki grupta da istisnalar olmasına rağmen, uzun dönemli kuyruklu yıldızların çoğunun daha ılımlı parçacık büyüme koşulları altında, belki de 30 AU sınırına yakın bir yerde oluştuğu ima ediliyor. e. Trans-Neptün diski. Jüpiter ailesi kuyruklu yıldızlarının çoğu, çakıl taşlarının parçalanma bariyerine ulaştığı veya içinden geçtiği Güneş’e daha yakın bir yerde oluşurken, ilkel asteroitler dev gezegenlerin çekirdeklerinin oluştuğu bölgede oluştu.
Dev gezegenler büyürken Neptün dışarıya doğru hareket etti ve geriye kalan protogezegen diskinden kuyruklu yıldızları ve asteroitleri dağıttı. Bu dışa doğru hareket muhtemelen hem Kuiper Kuşağı Dağınık Diskini hem de Oort Bulutunu yarattı. Bu, hem uzun periyotlu hem de Jüpiter ailesi kuyruklu yıldızlarının neden aynı özelliklere sahip olduğunu açıklayabilir, ancak ekip aksini buldu.
Güneş’in doğduğu bölgedeki moleküler bulutların, Oort Bulutu kuyruklu yıldızlarının geniş yörüngelerini erkenden bozmuş olması ve bugün gözlemlenen uzun periyotlu kuyruklu yıldızların ancak Güneş bu bölgeyi terk ettiği sırada bu tür yörüngelere dağılmış olması mümkündür. Bunun tersine, Jüpiter ailesi kuyruklu yıldızları her zaman daha kısa yörüngelerdeydi ve Neptün’ün yollarına saçtığı tüm nesneleri topladı.
