Konuyu tartışmak için bu haftanın başlarında Dünya Yetenek Ekonomisi forumu için uluslararası bir paneldeydim. İnsana Yakışır İş ve Ekonomik Büyüme. İnsana yakışır iş, günümüzde pek kullanılmayan bir kavramdır; çalışanın bütünsel doğasına odaklanan eski bir kavramdır.
Wikipedia’dan: Göre Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO), “İnsana yakışır iş, üretken ve adil bir gelir sağlayan iş fırsatları, işyerinde güvenlik ve aileler için sosyal koruma, kişisel gelişim ve sosyal entegrasyon için daha iyi beklentiler, insanların endişelerini ifade etme, örgütlenme ve katılma özgürlüğü içerir. hayatlarını etkileyen kararlarda ve tüm kadın ve erkekler için fırsat ve muamele eşitliği.”
İnsana yakışır iş fikri, teknolojiye ilk başladığımda yaygın bir kavramdı, ancak 1980’lerden sonra bu kavram düştü – şu anda sürmekte olan Büyük İstifaya katkıda bulunmakla kalmayıp aynı zamanda üretkenliği de olumsuz etkileyen bir kayıp.
Neden önemli olduğunu açıklayayım.
Eskiden işçiler ne alırdı
İnsana yakışır iş, beceri eşleştirme, kendini gerçekleştirme ve hatta belirli bir işle ilgili değildir. Bunun yerine adalet, güvenlik ve işçilerin sosyal korunmasına odaklanır. Bir IBM yan kuruluşunda çalışmak üzere teknoloji sektörüne ilk girdiğimde, IBM, bir çalışan olarak benimle ilgilenildiğinden emin olmak için muazzam bir çaba sarf etti. Örneğin, seviyeme göre çok düşük maaş aldım, bu yüzden şirket bir süre için bölümümdeki herhangi birinin en yüksek artışını (yüzde olarak) aldığımdan emin oldu. (Şirket o sırada ağırlıklı olarak erkek olmasına rağmen, bu politika benim cinsiyetimle bağlantılı değildi; bunu biliyordum çünkü aynı seviyede çalıştığım kadınlara da başlangıçta benden çok daha fazla maaş alıyorlardı.)
İnsana yakışır iş taahhüdü uygulandığında, firmalar çalışanlarına iş yerinde sübvansiyonlu ve hatta bedava yemek gibi ödüller veriyordu; çocuklar için kreşler gibi sübvansiyonlu hizmetler; çamaşır; finansal planlama konusunda yardım; ve yer değiştirmeye bağlı agresif faydalar. Buna ek olarak, size bir akıl hocası, emekliliğinizi güvence altına almak için bir emekli maaşı verildi ve şirket sağlık hizmetleri için ödeme yaptı. Bu avantajlar, daha düşük bir karşılaştırmalı maaşla dengelendi, ancak bu delta, IBM’in kapsadığı şeylerin maliyetlerinden çok daha azdı.
Hatta tam donanımlı bir spor salonumuz, bir havuzumuz ve tenisten voleybola kadar her şey için çeşitli kortlarımız vardı. Ayrıca IBM Üniversitesi ve Pace Üniversitesi (CMA sertifikamı aldığım yer) gibi en iyi okullardan üniversite programlarına erişim vardı.
Şirketin yararı, elimdeki işe odaklanabilmem ve işlerimizi, giderek karmaşıklaşan mali durumlarımızı ve nihayetinde emekliliği yönetmeye çalışırken endişelendiğimiz şeyler tarafından dikkatimin dağılmamasıydı.
IBM ayrıca karşılığında aşırı çalışan bağlılığı elde etti. IBM çalışanlarını işe alma konusunda başarılı olan tek şirket BMC’ydi. Bunu, cazip ve çocuklar için harika okulları olan, daha düşük maliyetli bir yaşam alanı sağlarken sosyal yardımlar ve maaşları bir araya getirmeyi teklif ederek başardı. BMC, faydaları artırdı ve çalışan maliyetlerini düşürdü – ancak maaşları artırmadı. Ve bir çalışanın endişelenecek çok daha az şeyi vardı.
İşçiler bugün nasıl
O zamandan beri, şirketler acımasızca maliyetlerini düşürmeye daha fazla odaklandı. Emekli maaşları çoğu kesimden kaldırıldı, spor salonları gibi ortak olanaklar nadirdir ve çalışanlar, keskin bir şekilde artan sağlık sigortası maliyetlerinden pay alıyor. Çocuk bakımı masanın dışında ve hatta sübvansiyonlu veya ücretsiz yiyecekler bile kuraldan çok kurumsal bir istisna.
Bu şeyler bir zamanlar çalışanları firmalarına bağlayan yapıştırıcıydı. Onsuz, çalışanlar aniden çimlerin başka yerlerde daha yeşil olabileceğini fark etti. Böylece, Büyük İstifa’nın ortasındayız.
Pandemi sırasında üretkenliğin arttığını biliyoruz, ancak iş/yaşam dengesi pahasına. Bu kayıp genellikle işçileri başka firmalara bakmaya ya da kişisel ihtiyaçlarını karşılamak için doğrudan emekli olmaya itti. (Bu ihtiyaçların çoğu, bir zamanlar insana yakışır iş günlerinde çalışanlara sağlanan faydalarla karşılanıyordu.)
O zamandan beri çeşitlilik sayılarını iyileştirdik, ancak kadınlara düşük ücret vermeye devam ederek başka bir sorunun ortaya çıktığını gördük: maaş eşitsizliği. Bu, işgücünün bir kısmının maaş eşitsizliğini ortadan kaldırmak için çalışacak yeni yerler aramaya odaklanmasının bir başka nedeni haline geliyor.
Çalışanları sadık ve odaklı tutmak
İnsana yakışır iş kavramından uzaklaşıp maaşlara ve maliyet sınırlamalarına aşırı derecede odaklanmak bir hataydı. Çalışanların dikkatini dağıtacak şeyleri en aza indirme (ve emekliliği dört gözle beklenecek bir şey haline getirme) ihtiyacını göz ardı ederek, makinelerde önleyici bakımın finansmanını finanse etmek aptalca olsa da, yalnızca üretkenliği baltalamakla kalmaz, Büyük İstifa gibi şeylere de yol açar.
tekrar ziyaret etme zamanı işçi tazminatı ve faydaları çalışanların insana yakışır bir iş bulmasını ve böylece yalnızca daha iyi bir iş/yaşam dengesine sahip olmasını değil, aynı zamanda şirket ve uzun vadeli stratejik ihtiyaçları ile çok daha derin bir bağlantı kurmasını sağlamaya odaklanarak.
Telif Hakkı © 2022 IDG Communications, Inc.
