O zamanlar nişanlımla yaşayan 20’li yaşlarımda hâlâ yıldızlara bakan bir adamken, televizyonumda video akışı yapabilmemin tek yolu HDMI portları ve dizüstü bilgisayarımdı. Bu bana yıllarca iyi hizmet etti – ve çaresiz kaldığımda hala da öyle – ancak kurulumla uğraşmak zahmetliydi.
Sonra 2013’te orijinal Chromecast geldi ve bu bir vahiy gibiydi. Birdenbire, televizyonumun HDMI portuna doğrudan takılan ve havadan ve 55 inç ekranıma muhteşem yüksek çözünürlükte video aktarmamı sağlayan, büyük bir anahtar şeklinde küçük siyah bir çubuğum oldu. Ve maliyeti sadece 35 dolardı? İnanılmaz, özellikle 2013’te.
Saf sihir gibiydi. Uygulamaya bile ihtiyacım olmayan, temelde görünmez bir cihazdı ve neredeyse hiç karmaşa veya telaş olmadan televizyonuma müzik ve video göndermemi sağladı. Netflix dizilerini izlemek için ve bir kereden fazla YouTube’un geniş karaoke videoları kataloğu aracılığıyla evimde karaoke partileri düzenlemek için kullandım.
Ancak zaman, Chromecast için bile durmaz. Bunu izleyen diğer yayın ürünleri, Google’ın mucizevi çubuğunun yaptığı şeyi sundu, bir HDMI dongle aracılığıyla kolay kablosuz yayın hizmetini, aynı ucuzlukta ve daha fazla özellik ile sundu. Daha fazlasını istiyorsanız, Apple’ın gösterişli ve aşırı güçlü yayın kutusu vardı. Ya da Google’ın kablosuz yayın standardını kullanan sayısız akıllı TV’nin yerleşik özelliklerini kullanabiliyordunuz.
Yine de, yayın araçları pazarı uzun bir yol kat etmiş olsa da, orijinal Chromecast’in sadeliği konusunda harika bir şey vardı. Uzaktan kumandayı takip etme ihtiyacı duymamak güzeldi ve televizyonumun arkasına gizlenmiş olmasını sevdim. Bir zamanlar harika olan HDMI dongle’ın günü geçmiş olabilir, ancak bana iyi hizmet etti.
Rahat uyu, Chromecast. Çok iyi bir dongle’dın.
