Dürüst olalım, hepimiz kaçmak için video oyunları oynarız. İster Baldur’s Gate 3’ün Faerun’unun geniş ovaları olsun, ister Fallout New Vegas’ın Mojave’sinin dumanlı, radyoaktif kalıntıları olsun, kendimizinkinden daha büyük (veya daha ölümcül) hissettiren uçsuz bucaksız dünyaları keşfetmek, hepimizin ilk etapta bilgisayarlarımızı açmasının sebebidir. Ancak keşfedilecek George Lucas’tan daha büyük bir galaksi yoktur ve bu da Yıldız Savaşları Kanun Kaçakları her şey hakkında. Ancak son basın önizlemelerinden sonra, muhteşem görsellerin bazı zorlu oynanışı telafi etmek için çok fazla yük kaldırdığı anlaşılıyor. Bazıları Outlaws’ı bu nedenle eleştirmek için acele etse de, ben bundan pek emin değilim.
Summer Game Fest’te Star Wars Outlaws’ı oynadığımda etkilenmediğim bir sır değil. Ubisoft’un son oyunu fazlasıyla raydan çıkmış gibi hissettirdi ve Outlaws’ın vaat ettiği geniş galaksiyi keşfetmek için ana yoldan saptığımda geri dönmem istendi. “İlk açık dünya Star Wars oyunu”nun “açık dünya” kısmını gerçekten hiç yapamadım.
Ancak Outlaws’ın son önizlemeleri, Jack Ridsale’in bizim adımıza Toshara kanyonlarında arzu edilen speeder’ı bir tur atması ve karla kaplı Kijimi’nin sunduğu her şeyi deneyimlemesiyle, sizi çok uzaklardaki galaksiye saldı – sokaklar dahil. Oyunun görsellerini överken, “hareketlerin Nathan Drake veya Lara Croft’unki kadar akıcı olmadığını” belirtiyor, Outlaws’ın “indirimli Uncharted” gibi oynandığı yönündeki düşüncemi yansıtıyor.
Çeşitli önizlemelerde belirgin bir his var: oyun muhteşem görünüyor, ancak her zaman oynaması harika değil. Bu başlangıçta benim için gerçek bir anlaşma bozucuydu, ancak oturup bu noktayı düşündüğümde, sadece sert oynanışın bu oyunu bir kenara itip itmediğini sorguladığımı fark ettim.
Ben gizli bir Star Wars hayranıyım, anlıyor musunuz? Banyomda sevimli Grogu havlularım var ama beni asla yerel kart mağazama uğrayıp Star Wars Unlimited oynarken göremezsiniz. Benim için Star Wars’un heyecan verici yanı sınırsızlığı ve çeşitliliği; uzay cadıları, Sith’ler ve tadını çıkarabileceğiniz büyük ve küçük sayısız sevimli yaratık var.
Outlaws da tam olarak aynı şeyi yapmayı umuyor ve gördüğüm daha geniş önizlemelerden anladığım kadarıyla bu hedefe ulaşıyor. Güzel görünüyor ve en önemlisi, otantik bir Star Wars hissi veriyor. Uzay savaşları akıcı ve eğlenceli, gördüğüm en muhteşem yıldızlararası ortamlardan bazılarıyla çerçevelenmiş (üzgünüm, Starfield) ve oyun içi atışlar geliştirici Massive Entertainment’ın The Division kimlik bilgilerini yansıtmayı amaçlıyor. Star Wars’un özü yabancı ama tanıdık dünyaları keşfetmekse, Outlaws bunu mükemmel bir şekilde başarmış gibi görünüyor.
Peki bu hayret ve büyü duygusu biraz zorlu geçişi mazur gösteriyor mu? Hayır. Garip yüz animasyonlarını ve ara sahnenin ortasında düşen silahları telafi ediyor mu? Hayır. NPC’lerin etrafta hiçbir şey yapmadan durduğu viral IGN klibini hesaba katıyor mu? Hayır. Bunlar lansmandan önce gerçekten çözülmesi gereken sorunlar. Oynadıklarımdan, oynanış fena değil ve belki de bu yeterlidir.
Ancak Outlaws yılın oyunu olmayacak; Elden Ring’in ihtişamından veya Baldur’s Gate 3’ün karmaşık hikaye anlatımından yoksun. Mümkün olan en geniş kitleye yönelik olarak yapılmış, yazlık patlamış mısır tarzı tek oyunculu bir oyun. Outlaws’ın aklında türünün sınırlarını mükemmelleştirmek veya zorlamak yok.
Beklentiler bugünlerde yüksek, BG3 gibi devler tarafından daha da yükseltiliyor ve bu iyi bir şey olsa da, Outlaws farklı bir canavar ve yapmak istediğini yapıyor: Star Wars hayranlarının keşif fantezilerini yaşayabilecekleri oynanabilir bir galaktik sanal alan yaratmak. Filmler ve karakterlerin kendileri gibi kenarları biraz sert ve -benim için- sorun değil. Star Wars’u cilalamak özüne aykırı geliyor, bu yüzden performans düşmediği veya tekerlekler düşmediği sürece kendimi Star Wars Outlaws ile iyi vakit geçirirken görebiliyorum.
