Uluslararası Enerji Ajansı’nın (her zaman ihtiyatlı) hesaplamalarına göre, güneş enerjisi yatırımları bu yıl 500 milyar dolara ulaşacak ve üst üste ikinci yıl tüm diğer kümülatif elektrik teknolojilerine ayrılan kaynak akışını aşacak. Maliyetlerdeki sürekli düşüş ve kullanımdaki büyük esneklikten etkilenen bu büyüyen sermaye dalgası, bireysel evlere, enerji topluluklarına, büyük endüstriyel tesislere ve elektrik şebekelerine hiç ses çıkarmadan güç sağlayacak 70 milyar güneş pilinin üretimini finanse edecek. , duman çıkarmadan, yakıt yakmadan ve on yıllar boyunca hiçbir maliyet yaratmadan.
İlk enerji kaynağı
Şu anda Dünya yüzeyinin 10.000 kilometre kareden daha azını kaplayan bu hücreler, 2023’te 1.600 terawatt saat enerji, yani dünya elektriğinin %6’sını üretti. Çok az gibi görünüyor, ancak güneşin devrim niteliğindeki doğası onun büyüme hızıdır. 2004’te bir gigawatt’lık güneş enerjisi kapasitesinin kurulması bir yıl sürdü; 2010’da ayda bir, 2016’da haftada ve 2023’te ise bir günden az. Geçen yıl küresel güneş enerjisi kapasitesi 1.419 gigawatt’a ulaştı ve Bloomberg Yeni Enerji Finansmanı analistleri bu yıl için yaklaşık 600 gigawatt yeni kapasite öngörüyor: bir yılda yirmi yıl önce yapılanlarla karşılaştırıldığında her gün kurulan kapasitenin neredeyse iki katı. Bu hızla giderse güneş, 2026’da nükleerden, 2027’de rüzgardan, 2028’de hidroelektrikten, 2030’da gazdan ve 2032’de kömürden daha fazla elektrik üretecek. IEA, güneşin sadece elektriğin değil, insanlığın en büyük birincil enerji kaynağı haline geleceğini öngörüyor. – 2040 yılına kadar.
Maliyetlerin çöküşü
Güneş enerjisinin büyümesi hükümetlerin iklim politikalarına değil, rahatlığına bağlı. 50 yıllık yaşamda, bir megawatt saat güneş enerjisinin maliyeti bin kattan fazla düştü ve bu eğilim, tüm tahminleri düzenli olarak aşarak devam ediyor. Bugün güneş ve kara rüzgarı için elektriğin maliyeti (LCOE), megawatt saat başına yaklaşık 40 dolar olup, fosil yakıtların en ucuzu olan kömürden daha düşüktür. Tek sorun, güneş pillerinin büyük çoğunluğunun ve saflaştırılmış silikonun neredeyse tamamının, hükümet yardımı sayesinde önümüzdeki yıllarda bu büyüme hızını sürdürmeye yetecek marja sahip olan Çin endüstrisinden gelmesidir. Çin’in bu teknoloji üzerindeki kontrolü kesinlikle OPEC’in petrol fiyatı üzerindeki kontrolünden daha az sorunlu, ancak endişe verici olmaya devam ediyor. Bununla birlikte, neredeyse tüm güneş enerjisi talebinin geleceğe yoğunlaştığı göz önüne alındığında, Batı endüstrisinin tepki vermek için hâlâ zamanı var.
Güneş pili endüstrisi
Aslında güneş pillerinin hammaddesi kolayca bulunur: Silisyumun kristal formu olan kuvars kumudur. Saflaştırılması için belirli miktarda kok formundaki karbonla birlikte elektrik ark ocaklarında 1.900°C’ye kadar ısıtılır. Kumdaki oksijen karbonla reaksiyona girerek karbon monoksit açığa çıkarır: Geriye kalan erimiş “polisilikon”dur; bu daha sonra soğutulur, ezilir ve triklorosilan adı verilen bir sıvı üretmek için hidroklorik asitle reaksiyona sokulur, ardından tüm kirlilik izlerini gidermek için tekrar tekrar damıtılır. En gelişmiş dökümhaneler “10 dokuz” ile çalışır: bu onların polisilikonlarının yüzde 99,99999999 saf olduğu anlamına gelir.
2000’li yılların başına kadar bu çabaya değer tek ürün, cips üretiminde kullanılan gofretlerdi. Güneş pili endüstrisi hurdalarla yaşıyordu. Ancak fotovoltaiklere olan talebin artması durumu değiştirdi ve Asyalı şirketler fotovoltaik endüstrisine yönelik dökümhanelere yatırım yapmaya başladı. Pekin tekelini bu şekilde kurdu: 2023’te Çinli şirketler dünyadaki güneş enerjisi için kullanılan polisilikon üretiminin %93’ünü üretti. Bazıları dikey olarak genişledi ve ayrıca hücre üretti. Diğerleri ise külçelerin levhalara kesilmesini, cilalanmasını ve silikonu yarı iletkene dönüştüren “doping” işlemlerini müşterilerine bırakıyor.
